Five minutes of fame. Vijf minuutjes maar, da’s toch niet te veel gevraagd? Afgelopen week kondigde nrcnext.nl een nieuwe rubriek aan: Souvenir. Het idee was dat lezers een anekdoto een foto van hun meest favoriete, bizarre etc etc souvenir konden insturen. Enthousiast reageerde ik (“Ja, leuk!”) en nog geen half uur later vond ik in mijn mailbox een reactie van de redacteur. “Leuk dat je zo enthousiast bent. Ik heb voor morgen nog een anekdote nodig, zou jij die kunnen verzorgen?” Dat hoefde ze natuurlijk geen tweede keer te vragen.
Als u een trouwe lezer bent dan kent u wellicht mijn serie over “De plank” dus ik had nog wel een aantal stukjes klaar liggen. Ik toog naar huis, schaafde het stukje over het terracotta luchtrooster wat bij en hopla, daar stoof mijn eerste bijdrage het www over. De redacteur reageerde enthousiast op het stukje en ik zag mijn eerste Pulitzerprijs al gloren aan de horizon.
Verwachtingsvol klikte ik de volgende ochtend nrcnext.nl open. Niets. Wel een reactie van een zure lezer op het oorspronkelijke stukje dat hij het meer een onderwerp voor een schoolkrant vond. Zeikerd. Verwoed klikte ik de hele dag op nrcnext.nl. F5. F5. F5. Refresh. Niets.
Toch jammer.
Ken het gevoel. Heb vorige week een ‘column’ naar de Metro gestuurd. Als je er eentje voor donderdag instuurt maak je kans om op maandag in de Metro op de plaats van de lezerscolumn te staan, helaas lukte het mij ook niet. Maar de aanhouder wint, toch… En wie weet begint hier je nieuwe carrierre.
Want jaren geleden op de safari in Kenia, nadat ik ontslag bij Philips had genomen (hoe stom kan je zijn, haha!) zei ‘n oudere Britse dame tegen mij ‘When a door closes another door will open’. Hoelang dat duurt weet natuurlijk niemand maar toch…het schept hoop.
Greetz & sterkte