Maandelijks archief: januari 2006

Wraak en een afstapje

Het is zaterdag avond. En je hebt nog een bon voor een gratis hoofdgerecht bij Wagamama. Dus ondanks dat je zo heerlijk muziek aan het downloaden bent nemen jullie toch het besluit om lekker uit eten te gaan. Heerlijk eten en één, twee, drie, vier Iki bier. Toch nog even naar restaurant Margharita voor een lekkere margharita cocktail. Of twee… Of drie…

Vastbesloten om deze keer geen taxi te laten bellen, rennen jullie op tijd richting tramhalte. En daar gebeurde het. Een iets lager stoepje en WHAMMMMMMM!!!!

En vandaag toch maar even langs de Eerst Hulp om te laten checken of er niets gescheurd is. En gelukkig, niets gescheurd. En uit wraak, omdat je ze alles voor niets hebt laten doen, doen de artsen dit:

EN HOE MOET IK MORGEN NOU IN GODSNAAM MIJN SCHOEN AANDOEN?

Waar gebeurd!

Stel, je hebt een schapenboerderij midden in de bush van Zuid-Afrika. Je raakt de laatste tijd steeds vaker schapen kwijt aan wilde dieren. Je installeert dus een elektrisch hek aan de rand van je landerijen, in de hoop dat de stroomdraden hun werk doen.

En na een paar dagen vind je dit:

De slang zat klem onder de draden omdat hij net een volwassen impala naar binnen had gewerkt. Check de site! http://www.bushveld.co.za/pictures%2Dpython.htm

Douchen

Nee, de douche is nog steeds NIET af. Firma B., die de leidingen moet omleggen (omdat ze zo’n systeem gebruikt hebben dan je hen wel MOET inhuren…) vond eergisteren pas de tijd om een offerte toe te sturen. Die ik per omgaande met een vriendelijk doch dringend “Ja graag, en dan zo snel mogelijk.” aan hen retourneerde.

Maar E. verraste mij vanmorgen met het lumineuze idee om de douchekop van het bad in de douche te hangen. Heerlijk, ik was gewoon vergeten hoe lekker douchen kan zijn

Oja, en de boekenplanken hangen ook!

Definitief

Vandaag was de crematie van mijn vader. Wij werden om 11 uur verwacht in de aula waar gelegenheid was tot afscheid nemen. De “gasten” kwamen vanaf kwart over elf en tot die tijd konden wij rustig afscheid nemen van papa en tevens beslissen of de kist open kon blijven. Maar hij lag er mooi en rustig bij, ook al leek hij helemaal niet op de vader die ik had.

En ik dacht dat mijn tranen op waren tot het moment dat de kist gesloten moest worden. Hoe vreemd dat het afscheid dan opeens definitief voelt… En ik ben bang dat ik nooit meer met droge ogen naar “Something” van Shirley Bassey kan luisteren.

De dienst in het crematorium verliep ook erg mooi. Mijn broertje sprak een paar woorden en haalde ook “het verhaal met de muis” aan. Toen wij klein waren kwam mijn vader altijd thuis van zijn werk met de woorden: “Raadt eens wie ik vandaag tegen kwam? En dat was dan de muis, die altijd een avontuur had beleefd. Ook de pastor uit het ziekenhuis sprak”, de voorzitster van de bowlsverening waar mijn ouders lid van zijn en mijn tante Desiree.

Bij de kist hadden we een collectebus van de kankerstichting laten plaatsen. Mijn vader had namelijk te kennen gegeven dat na zijn dood de artsen een stukje van zijn kanker mochten verwijderen voor onderzoek. En dit leek ons een mooi gebaar: een gift in plaats van bloemen.

Na de dienst hebben we nog eenmaal geproost op papa. Want uiteindelijk is hij niet weg, je kan hem alleen niet meer zien.

Skiën met Equities

En dan hierbij het lang verwachte ski verhaal.

Donderdag avond verlieten we kantoor, op naar Schiphol. Vliegen naar München, daar auto’s huren en dan op naar hotel Zillerhof in Ramsau (http://www.zillerhof.at)

Het begon al goed bij de autoverhuur. In plaats van de beloofde Mercedes A-klasse, konden we een Opel Astra krijgen. En daar kunnen de jongens van Equities zich natuurlijk niet in vertonen. Dus inderdaad: Batmobiles, oftewel BMW 5 serie Touring (met een onbegrijpelijk navigatie systeem haha).

In hotel troffen we het tweede groepje (die het navigatiesysteem dus wel doorhadden…) en togen we nog even naar de plaatselijke kinderdisco “Arena”. Groep 1 zou daar zijn maar helaas. Dus naar Treff (de, zo leek het, homobar van Ramsau). En uiteindelijk, om een uur of twee bleek mijn bedje heerlijk te liggen.

De volgende ochtend, nog licht misselijk, op weg naar de altijd besneeuwde en betoverende skihellingen van Mayrhofen. Skietjes huren en hoppa de lift in. Omdat ik al voor “de derde keer voor de eerste keer” ging skiën, had ik maar een skileraar in de arm genomen, kosten: 135 oostenrijkse euro’s. Daar verwacht je dan ongeveer zoiets voor:

Maar ik kreeg een oudere, kale maar wel zwaarbesnorde man, genaamd Sergei. En wederom bleek dat je niet in alles goed kan zijn: oftewel ik ben GEEN ski talent. En ik dus na wat Choco rums de skies en schoenen weer braaf inleverde bij de winkel.

Apres skiën in de Yetibar waar de DJ de foute CD van Q Music onder zijn hoede had, zeg maar veel Wein, Weib und Gesang, maar dan met vooral mannen want het dames-seizoen scheen nog niet geopend te zijn in Mayrhofen.

’s Avonds kwam groep 4 aan, maar die heb ik helaas niet kunnen begroeten: na skiën en apres skiën ging ik even op bed liggen en werd midden in de nacht met kleren en al wakker…

De volgende dag had ik een uitstekend plan: de Eisberg Hutte lag, boven bij de skilift, de hele dag uitstekend in de zon en ik installeerde mij dan ook met boek en MP3 speler op het terras. Cappucinootje erbij: super, klasse und furchtbar toll!

En toen belde mijn zuster met het akelige nieuws dat mijn vader veel slechter ging. Grote schrik en ook tranen. De mannen zouden bij mij komen lunchen en troffen dan ook een geschrokken en redelijk paniekerige Helene aan. Mijn lieve collega Nikol in Amsterdam boekte mijn vlucht om naar de volgende ochtend 10 uur en ik moest mijn schatje Erwin beloven dat ik wel nog een leuke avond zou hebben. Mijn vader verwachte een goed verhaal. Dus heb ik dat gedaan. Alweer veel Wein (nou ja Weissbier) und Gesang en ondanks alles, heel veel gelachen.

Maar… ik heb geen spijt dat ik ben meegegaan. Toen ik weg ging was mijn vader nog redelijk goed en was er nog geen reden voor paniek. Maar ik ben dubbel zo blij dat ik een vlucht eerder naar huis heb genomen want daarna ging het snel bergafwaarts, maar dat hebben jullie allemaal al kunnen lezen.

Weer verder…

En as always: life goes on…

Vandaag tracteerden wij Levi op zijn langverwachte kinderfeestje. Met alle neefjes (in totaal 5, want de kleinste van 1,5 kon niet mee) togen wij naar Snowplanet voor een skiles en vrij skien.

Wat een feest!

Het ongemak van de les namen ze als echte kerels en echt waar, ze deden echt hun best om naar de leraar te luisteren. Maar zodra de arme man zijn hielen had gelicht stortten onze jongens zich met ware doodsverachting naar beneden. Vergeten waren de goedbedoelde adviezen en wijze lessen van de ski-leraar: als 6 ongeleide projectielen raasten ze over de piste.

Arme papa (einde)

Vanmiddag om tien voor vijf is het gebeurd. Heel rustig, heel kalm.

Bedankt voor alles pap, je was de beste vader die ik mij maar had kunnen wensen.

Kus en goede reis pap.

Arme papa (9)

Na een heel nare periode is hij eindelijk rustig. Hij deed als de man die hij was: te trots om aan de artsen toe te geven dat hij heel veel pijn had. Gisteren was hij eindelijk zover en is zijn morfine van standje 2 naar standje 12 bijgesteld en slaapt hij rustig. Zijn ademhaling hapert zo nu en dan en is vrij oppervlakkig.

Ik heb 2 nachten bij hem gewaakt en de eerste nacht was hartverscheurend. Nu slaapt hij en is het, hoe rot het ook klinkt, wachten op het einde.

Mijn moeder houdt zich kranig, papa kan trots zijn op zijn meisje en ook ik ben trots op haar.

Arme papa (8)

De titels van de logs worden saai, maar op dit moment draait het maar om 1 ding: papa.

Mijn ski uitje (logje volgt hierna) eindigde abrupt. Zaterdag belde mijn zuster om te vertellen dat de bestralingen te zwaar werden voor papa en dat hij er niet verder mee wilde. Zijn bloeddruk werd te laag en daardoor zou hij in coma kunnen raken. Het hele bestralen zou hem hoogstens een maand extra geven en dat weegt voor hem niet op tegen de lasten. Op zich nog niet zo dramatisch, maar hij ging plotseling snel achteruit. Mijn collega (held!) boekte mijn vlucht voor de volgende ochtend en om 12.00 uur was ik weer in Amsterdam.

In het ziekenhuis bleek het allemaal nog erger te zijn. Hij eet niet meer en hij krijgt morfine. Het ene moment is hij heel helder en het volgende denk je dat hij er echt tussenuit piept. Tussen de ademhalingen zitten soms wel pauzes van 20-30 seconden. We waken bij hem en mama mag, bij hem op de kamer, in het ziekenhuis blijven slapen.

Eigenlijk, maar dat mag je misschien niet eens zeggen, hopen we met z’n allen dat hij er ’s nachts opeens tussen uit knijpt. Gewoon, rustig, in zijn slaap.

Arme papa (7)

En nu dus bestralingen. 5 Stuks en dubbel zo intensief. Dat moet dat ding er toch wel onder zien te krijgen?

Ik vertrek zo dadelijk voor een weekendje skiën met mijn collega’s. Ik heb lang in tweestrijd gestaan of ik wel of niet zal gaan. Maar gezien alle prognoses zal ik het nog zwaar genoeg krijgen de komende tijd, dus ik heb besloten toch te gaan. Even chillen…