Maandelijks archief: november 2006

De Jongen In De Gestreepte Pyama – einde

Bruno vindt aan de andere kant van het hek een jongetje, Shmuel, en door het hek heen sluiten ze vriendschap. Als Bruno weer naar Berlijn terugmoet en blijkt dat Shmuels vader verdwenen is, spreken ze af om samen Shmuels vader te zoeken. Bruno moet daarvoor net zo’n gestreepte pyama aan als Shmuel, anders valt hij te veel op aan de andere kant van het hek. En dan gaat het mis…

"Jij bent mijn beste vriend Shmuel," zei hij. "Mijn beste vriend voor altijd." Misschien deed Schmuel zijn mond open om iets terug te zeggen, maar Bruno hoorde het niet meer want op dat moment klonk een luide kreet van de mensen die in de ruimte waren omdat de deur aan de voorkant plotseling werd gesloten en er van de buitenkant een hard metalen geluid klonk.(…) En toen werd de ruimte heel donker en op de een of andere manier, ondanks de verwarring die daarop volgde, merkte Bruno dat hij nog steeds Shmuels hand vasthield en niets ter wereld had hem kunnen bewegen die los te laten.

Pyama_1 Te verwachten en toch zo onverwacht dat het je met een mokerslag raakt.
Tranen.
Dus is een stukje typen even het enige dat helpt.

Advertenties

V is voor vliegangst en valium

Het laatste logje van logmaat Jet bracht bij mij allerlei leuke herinneringen naar boven.

In mijn single tijd (zo ergens 2001-2002) was ik erg ongedurig en dat uitte zich in veel, vaak en ver reizen in het concept van alleen met een groepje. In 2002 vertrok ik naar Costa Rica. Op Schiphol ontmoette ik het groepje wat meeging en dat viel erg tegen. Alleen maar stelletjes en dan ook nog van die tuttige ook. Ik zette de sfeer toen ook meteen door een zeer ontactische opmerking te plaatsen dat ik als ik met zijn tweeën zou reizen, NOOIT met een groep zou gaan en zeker niet naar Costa Rica, een van de veiligste landen te wereld. Ik ook met m’n grote bek…

In het vliegtuig belandde ik naast een meisje dat mij begroette met: "Als ik raar doe, dan komt dat omdat ik vliegangst heb en zwaar aan de valium zit." Dit was Mascha, die blijkbaar ook met dat groepje op pad ging. En ook al had gezien dat de tuttebellen niet haar ideale reispartners zouden worden. We lagen elkaar wel.

Mascha en ik waren van het type: we kijken even een dorpje verder, even andere bus nemen, toch maar naar links als de rest naar rechts gaat, toch maar nog even gaan dansen als de rest al op één oor ligt. Met als gevolg dat wij aten in de meest exotische restaurantjes, op een zeer apart strand terecht kwamen waar herhaaldelijk wiet aangeboden werd door mooie meisjes (in de hoop dat de toeristenmannen daar dan zouden intuinen), dansten met rasta’s in spannende barretjes en totaal andere ervaringen hadden dan de rest. En terwijl "de groep" met een catamaran ging zeilen in Panama in de hoop dolfijnen te zien huurden wij een klein bootje, zagen de dolfijnen en werden we, om te snorkelen, achtergelaten op een onbewoond eilandje, met de vage belofte dat we over drie uur weer opgehaald zouden worden…

Op de terugweg had Mascha de valium al weer klaar liggen en ik heb een geweldige foto van haar, stoned als een garnaal, op het vliegveld van Los Angeles. Perfect.

De Jongen In De Gestreepte Pyama

"Als de 9-jarige Bruno op een dag uit school komt, zijn al zijn spullen in kratten verpakt. Zijn vader heeft promotie gekregen en Bruno en zijn familie moeten verhuizen naar een plek die ver weg is, waar niets te doen is en waar niemand is om mee te spelen."

Oftewel, de Tweede Wereldoorlg gezien door de ogen van een kleine (Duitse) jongen. Ik ben pas op bladzijde 92 maar het boek heeft nu al indruk gemaakt. Een van de akeligst dingen die ik tot nu toe heb gelezen is het volgende: Bruno vraagt zich af wie die mensen zijn in in de lage huizen wonen, die mensen die allemaal dezelfde kleren aanhebben. "Ah, die mensen,"zegt zijn vader. "Die mensen… nou, dat zijn helemaal geen mensen. Althans niet wat wij onder mensen verstaan." Kippenvel.

Ik heb "Schindlers List" gelezen, en "Nacht" van Elie Wiesel. Maar niets uit het perspectief van een duits jongetje, wat niet begrijpt dat hij niet aardig mag doen tegen het personeel in huis.

Voor mijn “ik-ben-vriend-van-De-Dijk-en-daarom-heb-ik-voorrang-bij-de-kaartverkoop” zuster

Okay Caroline (op de toon van Jack N. uit The Shining) Here’s Huub!
Img_0030
Wat was het weer goed. In De Oude Beurs in Middenmeer, snikheet, evenementenbiertjes, Erwin’s broer Robin en vrienden ook mee, wat een feest. Huub beloofde 25 nummers omdat dit de 25ste keer was dat ze in Middenmeer speelden en omdat De Dijk 25 jaar bestaat. Ik heb ze niet geteld maar alle favorieten passeerden de revue, including De Stad Amsterdam en Dansen op de Vulkaan (mijn favo’s). Ik verbaas me toch iedere keer weer dat De Dijk gewoon net zo klinkt als op de ceedees. De meeste artiesten moeten live toch behoorlijk inleveren.

Om één uur was de koek op en togen we naar De Rijp, voor nog een feest. Want als je twee kinderen hebt die respectievelijk 21 en 30 worden valt er iets te vieren. Rond vier uur rolden we ons bed in.

Hé, wakker worden!

ZEGT NOU HELEMAAL NIEMAND IETS VAN MIJN NIEUWE LAY-OUT?????

Blond?

Ik: "Wat een verhaal he, van die spion. Echt een verhaal uit een jongensboek."
Hij: "Ach, dat gebeurt toch zo vaak. Overal op de wereld."
Ik: "Ja, maar je hoort die verhalen nooit."
Hij (zuchtend over zoveel domheid): "Maar dat komt omdat het SPIONNEN zijn, he!"

Zucht…
Spion

Racen

Druk druk druk.

Om half vijf een afspraak bij de schoonheidsspecialiste, kwart over zes klaar, thuis even chillen, douchen, op naar Middenmeer, uitsmijter bij moeder Nel en hop naar de verjaardag van Joossie. Wat een geoliede machine.
Schoonheidsspecialiste   Rennen_2    Img_0005_1   Rennen_1 Verjaardag