Maandelijks archief: december 2006

Feestje

Vanavond is het dan zover: het jaarlijkse kerst etentje van de afdeling. Al jaren volgens hetzelfde beproefde concept:

DRINKEN-ETEN-DRINKEN

Een concept dat mijns inziens zo perfect is dat er niet aan getornt hoeft te worden. De laatste jaren zijn de feestjes wat tammer geworden. Er worden geen palmbomen meer ontworteld, geen vuurwerk meer binnenshuis afgestoken en geen stropdassen meer in de wijn gedoopt. De afgelopen drie jaar hebben we zelfs gewoon het dessert gehaald (in plaats van vriendelijk doch dringend verzocht te worden het pand te verlaten). Afgezien van het occasinal "moonen" vanuit de entresol van restaurant Harkema verlopen de borrels gemoedelijk. De sfeer is er echter niet minder om. Veel brallen, sterke verhalen uit de studententijd, de speech van de baas die op een wankele stoel klimt om wat overzicht te hebben

Dit jaar in restaurant RED. Op het menu tournedos, kreeft en champagne. Ik heb er zin an!

Advertenties

Meer NY

Na het innemen van twee (homeopatische) slaappillen lukt het wonderwel. Na een week van slapeloze nachten lukte het: ik heb vanmorgen tot elf uur liggen knorren, heerlijk. En natuurlijk komen nu ook alle onderdrukte verkoudheden eruit, maar dat mag nu.

Maar ik wilde u natuurlijk niet wat hoogtepunten van New York onthouden:
Times Square, de Abercrombie winkel (let op de jongen in de oranje jas), Central Park;
Img_0198Img_0261Img_0187

de brandtrappen en het Flat Iron building.
Img_0183Img_0145Img_0150

En dan de dieren die je daar tegen komt: honden in jasjes, poezen met iedere dag een ander kostuumpje aan of die de kost verdienen voor hun baasje. Siervissen die op hun nieuwe eigenaar staan te wachten in saladebakjes. Het is allemaal té weird om op te noemen!
Img_0164Img_0206Img_0262Img_0167

Nog steeds dus.

En dus nog steeds geen slaap he! Gisteren om acht uur opgestaan, om 22.20 het vliegtuig ingestapt, een uurtje of vier geslapen. om 11.15 geland en nu nog steeds klaar wakker. Man!

Dus voila, voor u allen die ook nog steeds wakker zijn: wat uitzichtjes vanaf Rockefeller Building:
Img_0110  Img_0115  Img_0112

New York, the city that never sleeps (and me neither…)

20.30    Kl 643 landt op JFK airport
20.45    in de rij bij Immigration samen met de inhoud van ongeveer 4 Japanse
            vluchten
22.30    door Immigration heen en op naar de chauffeur die doorhet New York
            office is geregeld
23.15    inchecken in het Affinia 50 hotel (KLIK!)
02.30    KLAAR WAKKER!

Oftewel, voor het eerst in mijn leven heb ik last van een jetlag. Mijn god, wat een narigheid. Ik MOET slapen, ik heb zware en vooral lange dagen voor de boeg. Het wordt 3 uur, 4 uur, half zes. Om acht uur Erwin wakker gemaakt en er uit. Ik heb twee dagen om een beetje te aclimatiseren en New York te bekijken en ik wil wèl wat zien. Het worden twee slopende dagen. Ten eerste omdat de jetlag me parten blijft spelen en ten tweede omdat de conferentie in mijn hoofd zit. Is alles wel goed geregeld, wat gaat er nog aan shit komen, zegt er niemand af… het laat me niet met rust.

Maandag ochtend om half zeven brengt Erwin me naar kantoor, 10 minuten lopen vanaf het hotel. We wilden nog ontbijten maar ik krijg geen hap door mijn keel. En door het tijdsverschil met Nederland (zes uur) loop ik een halve dag achter. Alle bedrijven hebben 6 uur de tijd gehad om mij emails te sturen met vragen en wijzigingen en die moet ik voor 12 uur ’s middags afgehandeld hebben, want dan is het alweer sluitingstijd in Nederland. Een race tegen de klok.

Dinsdag idem dito. Nog steeds om twee uur ’s nachts wakker en als we ’s avonds tegen tienen gaan eten kan ik geen pap meer zeggen. Ik ben zelfs te moe om te eten en leef de volgende dagen op koffie.

Woensdag de eerste dag van de conferentie. Het gaat goed! Geen rare dingen en de bedrijven zitten zielsgelukkig in hun kamers te wachten op de beleggers die allemaal komen opdagen. We hebben Max Westerman (KLIK!) als spreker en ik ben uitverkoren om de filmpjes te starten die hij gebruikt om zijn lezing te illustreren. Aardige vent. Twaalf uur later, tegen zeven uur aan, begeleid ik de bedrijven naar de bussen voor het avond event. Ik hoef godzijdank niet mee en rol om negen uur mijn bed in. Ik voel me een beetje schuldig tegenover Erwin. Die is de hele dag vrij en wil ’s avonds gezellig met zijn meisje uit eten, maar ik kan het niet opbrengen.

Donderdag, de tweede en laatste dag van de conferentie is altijd redelijk relaxed. Iedereen weet hoe het loopt en de sfeer is heel gemoedelijk door het avond event, wat een geweldig succes was. Ik krijg echter een telefoontje. Mijn Amerikaanse collega heeft vreselijke keelpijn (aankomende verkoudheid, aangemoedigd door te veel borrels en sigaren op het feest) en komt later. Ze kan haast niet praten. Rond elf uur is ze er en ze verwijnt weer om één uur. Ik red me wel. Tegen vier uur hebben we het allemaal wel gehad. De vermoeidheid begint parten te spelen en de sfeer wordt melig. En, zoals ieder jaar, staan we tegen vijf uur in de bar van het Waldorf Astoria (KLIK!), zo’n beetje de huisbar tijdens de conferenties in New York. Mijn  collega’s en baas zijn er, wat mensen van de bedrijven die op de conferentie waren, wat beleggers, top gewoon! Ik hoor de verhalen van de echtgenotes die mee waren en met het damesprogramma hebben meegedaan. Ze zijn dolenthousiast en hun mannen, die op de conferentie waren, niet minder. Het regent complimenten en ik ben trots. Op mijn collega’s en ja, ook op mezelf. Het is iedere keer weer kei- en keihard werken maar de voldoening is er dan ook naar. Volgend jaar weer!

De Grote Appel

Morgen is het weer zover. Op naar New York: ik werken, Erwin vakantie vieren.

Stressig is het sowieso. Ondanks dat er voor mij minder te regelen valt dan bij de conferentie in juni, is het toch altijd weer spannend. Net, toen ik thuis kwam, waren er alweer een aantal mails binnengekomen waarvan ik "oei" dacht. En ondanks dat collega Nikol in Amsterdam het fort bewaakt, is het licht zenuwslopend. Morgen ben ik vrij (’s middags vliegen, ’s morgens tas pakken en Joep naar zijn all-in resort brengen) maar ik blijf mijn Blackberry in de gaten houden. Nou ja, dat comes with the job, denk ik dan maar.

Gelukkig hebben we zaterdag en zondag lekker rust in New York!
1_066_1  Donderdag_099   Donderdag_048

Dankjewel mijn-sauvignon-blanc-expert-zuster

Ons kent ons en dat blijkt dan maar weer. Vandaag, via de log van mijn zuster (KLIK!) kreeg ik de tip voor een lekker wijntje (KLIK!) , te verkrijgen bij de Aldi. Jawel, familie favoriet sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland. Erwin heeft vanmiddag 2 doosjes gehaald en inderdaad: Jai gelaik zuster!

Voyeur

Wat een plaatjes in mijn logs, zeker al drie berichten achter elkaar. Tijd voor serieuzere (?) zaken.

Erwin stelde mij net een SERIEUZE vraag. We zaten wat te praten en toen vroeg hij de vraag.
DE vraag, bedoel ik dus. Nee, niet "Wil je met me trouwen?", daar zijn we al geweest. Da’s voor ons allebei meer een kwestie van "been there, done that". Het was veel erger… Hij vroeg aan me of ik me wel bewust was dat ik verslaafd was aan internet.

OEI!

Ik ben Hélène en ik ben verslaafd, jawel. Gelukkig wonen we in Amsterdam, waar verslavingen heel gewoon en aan de orde van de dag zijn, maar in òns huishouden is het toch nog altijd not done. Met een schuldig gezicht moest ik bekennen en, zoals een echte verslaafde betaamt, het wat kleiner maken dan het is: "Maar als ik, zoals op vakantie, geen computer bij me heb, taal ik er niet naar." En:"Jij neemt zelf ook altijd je laptop mee op vakantie". Ontkenning, jawel, een bekend signaal.

Verslaafd. Ja, aan weblogs, aan merelroze,.com, puck’s podium, jetvillapret. Op de een of andere manier MOET ik gewoon iedere dag even checken of er nog iets nieuws is gebeurd, iets nieuws op hun weblog is gezet. En ik kan er niets aan doen. Ik graaf me in in het leven van anderen, leef en lach en huil met ze mee, uit interesse en misschien is het zelfs voyeurisme. Maar dan nog. Op mijn log gluren iedere dag ongeveer 20 mensen mee. Het voelt wel fijn om met meer junks op het web te zijn!