Maandelijks archief: oktober 2007

Weekendje weg

Lang geleden al geboekt. Even nog een beetje zon pakken. Even naar ons favoriete eiland Mallorca. Leon en Helena opzoeken en wat een verrassing: onze vrienden uit Luxemburg zouden ook die kant op komen.

Helaas kregen Erwin en ik allebei bezoek van Mr Influenza, ook bekend als meneer De Griep. Erwin ging al snel beter, ik bleef last houden van mijn hoofd, mijn keel, hot and cold flushes en als prettige bijkomstigheid buikloop. Toch vertrokken we. Ziek zijn gaat ook in de zon, toch? Helaas bleek de zon ook wat last te hebben want hij had er weinig zin in. Koud was het niet echt, maar wel een gemeen windje op het eiland, wat mijn gesteldheid niet echt ten goede kwam.

Het hotel was prachtig! In een mooi oud slaperig dorpje, Moscari, met een fijn café op de hoek. Ik had de suite gehuurd en we werden verrast met een ruime kamer met bubblebath en lounge terras. Aangezien je van thuis blijven ook niet vrolijk wordt (zelfs niet in zo’n mooie kamer) trokken we er toch maar op uit. Paracetamol mee in de tas en rijden maar: Formentor in het uiterste noordoosten; Lluc, Soller, Valldemosa en Deía in de Tramuntana, het berggebied in het noorden en noordwesten.

Dé ontdekking van dit weekend was Cala Deía. Ik had een voorgevoel dus slingerden we via een smal weggetje een minuut of 7 door een wijk met sjieke villa’s naar beneden. Daar stuit je op een woest stroompje en houdt de weg plotseling op. Je volgt het keien-zandpad verder en eigenlijk heb je geen idee waar je heen gaat. Opeens ga je een bochtje om en sta je ademloos in een kleine baai, met een restaurant/bar opgebouwd uit drijf- en sloophout. Helemaal geweldig!

Maandag was het helaas alweer de laatste dag, ’s morgens vertrokken we richting Palma, waar we ook de auto moesten inleveren. Het plan om te gaan shoppen viel jammer genoeg letterlijk in het water, regen regen en nog eens regen… Na een perfecte lunch bij restaurant Opio (horend bij Puro Beach, een hip lounge hotel/restaurant, vertrokken we richting vliegveld.

Conclusie: het was een heerlijk relaxed weekend. Helaas lag er een kleine schaduw overeen door mijn grieperigheid. Volgend jaar nog maar eens proberen!

Het hotel:
Dsc_0030 Dsc_0037 Dsc_0135
Formentor, Cala Rajada en Cala Deía:
Dsc_0024_1Dsc_0153Dsc_0072
Hélène pikt een sinaasappeltje voor de extra vitamientjes:
Dsc_0110 Dsc_0113Dsc_0127
Restjes:
Dsc_0090Dsc_0139Dsc_0156

Parijse toestanden

Ik woon toch in een fijne buurt met al die "Parijse toestanden" vlak om de hoek. Een wijntje, een stokbroodje en een puntje brie erbij en je waant je volledig in een van de buitenwijken van de Franse hoofdstad.

Du pain, du pin, du voiture flambee?

Mij gebeurt dat niet. Echt niet!

OsdorpBij ons (zie 3) zijn ze de weg aan het opbreken. Er worden nieuwe gebouwen neergezet en de wat onhandige kruising gaat vervangen worden door een fijne overzichtelijke rotonde. Daardoor is de weg naar ons huis (1) vanaf (2) afgezet en moet je omrijden. Ik kom vanaf de richting van de pijl en vanaf (2) is het nog slechts 3 minuten rijden naar huis. Als ik omrij, ben ik zeker 10 minuten extra kwijt, zeker nu het drukker is door de omleiding. Dus Helene dacht slim te zijn, sloeg af richting het fietspad en na 10 meter fietspad, zwenkte ik weer af richting rijbaan en was ik toch snel thuis. Erg slim, vond ik. Dat ging deze week al vanaf maandag goed. Erwin reed iedere dag om en daar moest ik toch wel besmuikt om lachen. Mietje!

Tot vanmiddag. Ik maakte weer mijn bekende zwenkje naar links het fietspad op. Ik hoorde een piepende rem en vanuit het niets verscheen een politieauto met een vriendelijk lachende agent (die, om mij te pakken, vanaf de rechterrijbaan, zijn auto over de vluchtheuvel gooide. Wat volgens mij ook niet mag.). Of ik maar even wilde stoppen "en zet u de motor ook maar even uit". Ik kon natuurlijk een lulsmoes ophangen dat ik snel naar huis moest omdat ik nodig moest plassen ofzo maar daar trappen ze hier in Amsterdam niet in. "Gaat u dan maar even bij de boom, ik wacht wel".

Anyway, om een lang verhaal kort te maken. Ik krijg dus binnenkort een fijne boete thuisgestuurd. Ik vroeg nog even of ik een halve boete kon krijgen vanwege de minieme lengte van mijn auto maar nee. Lekker dan. Gelukkig is de vakantie naar Mallorca al betaald!

Huichelaar

Nou heb ik wel vaker mijn uitgesproken mening over Giel Beelen laten horen. Ik vind het een engbek, een uitslover en een volkomen onecht figuur.

Blijkt toch maar weer dat ik waarschijnlijk over redelijke mensenkennis beschik. OK, het is nog niet rond, maar de creep gaat waarschijnlijk de plek van Ruud de Wild overnemen bij Radio 538. Op zich geen probleem. Maar wel als je geen gelegenheid ongemoeid laat om te verkondigen dat je zo down-to earth bent, begaan met de wereld en het klimaat, tegen Bush en vóór Jan Marijnissen met zijn enge SP. En zeker ook ondat hij waarschijnlijk zo’n 1.000.000 euro gaat incasseren bij 538.

Ik hoop dat Giel echt zo’n wereldverbeteraar is als dat hij verkondigt en dus zeker driekwart van dat bedrag overmaakt naar al die mooie charitatieve instellingen waar hij in december altijd vrijwillig voor hongert in Het Glazen Huis.

Maar dat zal wel niet.

Verlegen

Wat een rare ervaring was dat. Afgelopen vrijdag waren we op de verjaardag  van neefje Jimmy.

Erwin was al naar binnen en ik stond nog een beetje in de gang te klooien. En toen ik binnenkwam wist ik niet wat me gebeurde: het leek of iedereen mijn weblog las. Complimenten all over the place en ik voelde me helemaal verlegen worden. Zou Khalid Hosseini of Carry Slee zich ook zo voelen als ze ergens binnen komen?

Dank jullie wel hoor Monique en Ingrid en Linda en wie ik vergeten ben, voor alle positieve woorden. Als ik nu nog eraan denk moet ik nog steeds blozen…

En hop, nu weer door naar de serieuze stukjes!

Door het putje

Dsc_0003_1Weet u nog dat ik zo trots (KLIK!) was dat Erwin voor hemzelf en de jongens (RED) All Stars had gekocht voor de bruiloft van zijn broer Ger? Die mooie wit met rode All Stars waarvan een gedeelte van de opbrengst naar een goed doel gingen?

Heeft die @#*&! ze gisteravond naar de kermis in Assendelft aangedaan. En worden ze NOOIT meer zo mooi als dat ze waren. Weg collectors item. Snik.

De nieuwe baas

Vanochtend kwamen onze nieuwe eigenaren een kijkje nemen bij hun nieuw verworven eigendom.

Fred Goodwin (Royal Bank of Scotland) en Jean-Paul Votron (Fortis) werden ontvangen op de dealingroom en maakten een praatje met wat hoge heren en dus ook met Gerbrand, mijn baas. Die daar later aan ons natuurlijk even verslag van deed. Het bleek dat de heren deeply impressed waren dat ze zo hartelijk, zonder enige vijandigheid, ontvangen werden en ze waren toch ook wel lichtelijk geïntimideerd door de dealingroom. En dat gaf toch een prettig gevoel op zo’n rare dag.

Want het voelt nog steeds een beetje of er iets van me afgepakt is.