Maandelijks archief: oktober 2007

Weekendje weg

Lang geleden al geboekt. Even nog een beetje zon pakken. Even naar ons favoriete eiland Mallorca. Leon en Helena opzoeken en wat een verrassing: onze vrienden uit Luxemburg zouden ook die kant op komen.

Helaas kregen Erwin en ik allebei bezoek van Mr Influenza, ook bekend als meneer De Griep. Erwin ging al snel beter, ik bleef last houden van mijn hoofd, mijn keel, hot and cold flushes en als prettige bijkomstigheid buikloop. Toch vertrokken we. Ziek zijn gaat ook in de zon, toch? Helaas bleek de zon ook wat last te hebben want hij had er weinig zin in. Koud was het niet echt, maar wel een gemeen windje op het eiland, wat mijn gesteldheid niet echt ten goede kwam.

Het hotel was prachtig! In een mooi oud slaperig dorpje, Moscari, met een fijn café op de hoek. Ik had de suite gehuurd en we werden verrast met een ruime kamer met bubblebath en lounge terras. Aangezien je van thuis blijven ook niet vrolijk wordt (zelfs niet in zo’n mooie kamer) trokken we er toch maar op uit. Paracetamol mee in de tas en rijden maar: Formentor in het uiterste noordoosten; Lluc, Soller, Valldemosa en Deía in de Tramuntana, het berggebied in het noorden en noordwesten.

Dé ontdekking van dit weekend was Cala Deía. Ik had een voorgevoel dus slingerden we via een smal weggetje een minuut of 7 door een wijk met sjieke villa’s naar beneden. Daar stuit je op een woest stroompje en houdt de weg plotseling op. Je volgt het keien-zandpad verder en eigenlijk heb je geen idee waar je heen gaat. Opeens ga je een bochtje om en sta je ademloos in een kleine baai, met een restaurant/bar opgebouwd uit drijf- en sloophout. Helemaal geweldig!

Maandag was het helaas alweer de laatste dag, ’s morgens vertrokken we richting Palma, waar we ook de auto moesten inleveren. Het plan om te gaan shoppen viel jammer genoeg letterlijk in het water, regen regen en nog eens regen… Na een perfecte lunch bij restaurant Opio (horend bij Puro Beach, een hip lounge hotel/restaurant, vertrokken we richting vliegveld.

Conclusie: het was een heerlijk relaxed weekend. Helaas lag er een kleine schaduw overeen door mijn grieperigheid. Volgend jaar nog maar eens proberen!

Het hotel:
Dsc_0030 Dsc_0037 Dsc_0135
Formentor, Cala Rajada en Cala Deía:
Dsc_0024_1Dsc_0153Dsc_0072
Hélène pikt een sinaasappeltje voor de extra vitamientjes:
Dsc_0110 Dsc_0113Dsc_0127
Restjes:
Dsc_0090Dsc_0139Dsc_0156

Parijse toestanden

Ik woon toch in een fijne buurt met al die "Parijse toestanden" vlak om de hoek. Een wijntje, een stokbroodje en een puntje brie erbij en je waant je volledig in een van de buitenwijken van de Franse hoofdstad.

Du pain, du pin, du voiture flambee?

Mij gebeurt dat niet. Echt niet!

OsdorpBij ons (zie 3) zijn ze de weg aan het opbreken. Er worden nieuwe gebouwen neergezet en de wat onhandige kruising gaat vervangen worden door een fijne overzichtelijke rotonde. Daardoor is de weg naar ons huis (1) vanaf (2) afgezet en moet je omrijden. Ik kom vanaf de richting van de pijl en vanaf (2) is het nog slechts 3 minuten rijden naar huis. Als ik omrij, ben ik zeker 10 minuten extra kwijt, zeker nu het drukker is door de omleiding. Dus Helene dacht slim te zijn, sloeg af richting het fietspad en na 10 meter fietspad, zwenkte ik weer af richting rijbaan en was ik toch snel thuis. Erg slim, vond ik. Dat ging deze week al vanaf maandag goed. Erwin reed iedere dag om en daar moest ik toch wel besmuikt om lachen. Mietje!

Tot vanmiddag. Ik maakte weer mijn bekende zwenkje naar links het fietspad op. Ik hoorde een piepende rem en vanuit het niets verscheen een politieauto met een vriendelijk lachende agent (die, om mij te pakken, vanaf de rechterrijbaan, zijn auto over de vluchtheuvel gooide. Wat volgens mij ook niet mag.). Of ik maar even wilde stoppen "en zet u de motor ook maar even uit". Ik kon natuurlijk een lulsmoes ophangen dat ik snel naar huis moest omdat ik nodig moest plassen ofzo maar daar trappen ze hier in Amsterdam niet in. "Gaat u dan maar even bij de boom, ik wacht wel".

Anyway, om een lang verhaal kort te maken. Ik krijg dus binnenkort een fijne boete thuisgestuurd. Ik vroeg nog even of ik een halve boete kon krijgen vanwege de minieme lengte van mijn auto maar nee. Lekker dan. Gelukkig is de vakantie naar Mallorca al betaald!

Huichelaar

Nou heb ik wel vaker mijn uitgesproken mening over Giel Beelen laten horen. Ik vind het een engbek, een uitslover en een volkomen onecht figuur.

Blijkt toch maar weer dat ik waarschijnlijk over redelijke mensenkennis beschik. OK, het is nog niet rond, maar de creep gaat waarschijnlijk de plek van Ruud de Wild overnemen bij Radio 538. Op zich geen probleem. Maar wel als je geen gelegenheid ongemoeid laat om te verkondigen dat je zo down-to earth bent, begaan met de wereld en het klimaat, tegen Bush en vóór Jan Marijnissen met zijn enge SP. En zeker ook ondat hij waarschijnlijk zo’n 1.000.000 euro gaat incasseren bij 538.

Ik hoop dat Giel echt zo’n wereldverbeteraar is als dat hij verkondigt en dus zeker driekwart van dat bedrag overmaakt naar al die mooie charitatieve instellingen waar hij in december altijd vrijwillig voor hongert in Het Glazen Huis.

Maar dat zal wel niet.

Verlegen

Wat een rare ervaring was dat. Afgelopen vrijdag waren we op de verjaardag  van neefje Jimmy.

Erwin was al naar binnen en ik stond nog een beetje in de gang te klooien. En toen ik binnenkwam wist ik niet wat me gebeurde: het leek of iedereen mijn weblog las. Complimenten all over the place en ik voelde me helemaal verlegen worden. Zou Khalid Hosseini of Carry Slee zich ook zo voelen als ze ergens binnen komen?

Dank jullie wel hoor Monique en Ingrid en Linda en wie ik vergeten ben, voor alle positieve woorden. Als ik nu nog eraan denk moet ik nog steeds blozen…

En hop, nu weer door naar de serieuze stukjes!

Door het putje

Dsc_0003_1Weet u nog dat ik zo trots (KLIK!) was dat Erwin voor hemzelf en de jongens (RED) All Stars had gekocht voor de bruiloft van zijn broer Ger? Die mooie wit met rode All Stars waarvan een gedeelte van de opbrengst naar een goed doel gingen?

Heeft die @#*&! ze gisteravond naar de kermis in Assendelft aangedaan. En worden ze NOOIT meer zo mooi als dat ze waren. Weg collectors item. Snik.

De nieuwe baas

Vanochtend kwamen onze nieuwe eigenaren een kijkje nemen bij hun nieuw verworven eigendom.

Fred Goodwin (Royal Bank of Scotland) en Jean-Paul Votron (Fortis) werden ontvangen op de dealingroom en maakten een praatje met wat hoge heren en dus ook met Gerbrand, mijn baas. Die daar later aan ons natuurlijk even verslag van deed. Het bleek dat de heren deeply impressed waren dat ze zo hartelijk, zonder enige vijandigheid, ontvangen werden en ze waren toch ook wel lichtelijk geïntimideerd door de dealingroom. En dat gaf toch een prettig gevoel op zo’n rare dag.

Want het voelt nog steeds een beetje of er iets van me afgepakt is.

Zomer in oktober

Het is het tweede weekend van oktober. Wat zeg ik? HALF oktober! En waar zaten wij het hele weekend? Op het strand. Wow.

Zaterdag bij favo strandrestaurant Vooges en zondag met opa Jaap en oma Nel in Callantsoog. De jongens met blote basten in de zee, wij op het terras met de kop in de zon. Geen jas aan, nog steeds slippers.

Erwin en ik genieten alleen maar, kijken elkaar aan en we weten: wij zijn voor dit zonnige klimaat gemaakt. Nog even sparen, nog even afzien en hopelijk, ja hopelijk komt onze droom eens uit.

Man, als dit de nazomer wordt klaag ik niet meer over de ijstijd die afgelopen zomer over ons land lag.
Dsc_0018Dsc_0033 Dsc_0076
(even klikken als ze groter moeten!)

De Opkomst en Ondergang van ABN AMRO

Ik heb het allemaal meegemaakt. In 1990 stond ik, samen met honderden andere ABN en Amro medewerkers op de Dam in Amsterdam voor het fusie-ontbijt. De Raad van Bestuur van beide banken was aanwezig en het was een vrolijke bedoening. Beschuit met groen-gele muisjes en koffiebekers met het nieuwe logo.

Het waren twee heel verschillende culturen die samenkwamen en vooral in het begin speelden de verschillen nog wel eens op. Wij, ABN’ers, waren een losse cultuur gewend. Snel schakelen en laagdrempeligheid. De Amro’ers waren van de strakke hand. Vijftien handtekeningen onder een contract en, nou ja, wat strikter allemaal. De nieuwe ABN AMRO was voor iedereen anders maar het wende snel. Al waren er natuurlijk altijd dezelfde azijnzeikers die het toch wel wat verdacht vonden dat de eerste directeur van de combinatie "een van hen" was en niet iemand van de "eigen" bank.

We zijn inmiddels zeventien jaar verder. Ik ben inmiddels een ABN AMRO fossiel, zo lang werk ik al voor deze bank. Op mijn negentiende, vers van school op kantoor Rokin en nu op het nog altijd imposante hoofdkantoor. Vanmorgen stond ik bij de koffieatuomasat en mijn baas kwam ook even een bakkie halen. "Het is zover," zei hij. "Yep", was mijn antwoord. Ik zei nog een beetje stoer dat ik wel een boek kon gaan schrjven over "De Opkomst En Ondergang van ABN AMRO" en we waren het erover eens dat het een trieste dag was.

Hoewel het grootste gedeelte van de mensen op de dealingroom vloer (de leukste en meest dynamische werkplek van de bank) hier korter werken dan ik, heerst overal hetzelfde sentiment. Uit de spekabussen (een soort open telefoon systeem) schallen af en toe wat stukjes muziek: de laatste minuut van Radio Veronica met die tikkende klok op de achtergrond, "The End As The World As We Know It" van REM, "We’ll Meet Again" van Vera Lynn, "De hoogste Tijd" van André Hazes en zelfs het trompetriedeltje van Dodenherdenking. Het helpt allemaal niet erg om je wat vrolijker te gaan voelen.

Oh, ik weet heus wel dat ik maandag weer gewoon aan mijn desk zit en dat het werk gewoon doorgaat. Het zal nog wel even duren voor officieel bekend gemaakt wordt dat ons gedeelte naar Royal Bank of Scotland gaat. En nog we langer voordat ik weet waar ik aan toe ben. Blijft het roadshow team bestaan, en zo ja, in welke samenstelling en vooral: waar? Maar het blijft pijn doen dat zo’n groot, mooi en goeddraaiend bedrijf door en stelletje inhalige aandeelhouders ten gronde is gericht.

UPDATE:
Om drie uur precies sloot voorgoed de handel in aandelen ABN AMRO. Door de speakers klonk: Last post ABN AMRO. Het licht in dealingroom ging even uit. Iedereen ging staan en applaudiseerde minutenlang. Een staande ovatie voor de bank en voor onszelf. Kippenvel.

Dagobert in de dop

Ze willen een witte PSP, skates waar je mee kan grinden, een bootje, een XBox 360, een Ferrari en een Lamborghini. De volgorde maakt ze niet zoveel uit.

Opvoedkundig als wij zijn hebben we proberen uit te leggen dat al die dingen veel geld kosten en dat dat dingen zijn waar je voor moet sparen. En dat de bank dat zo leuk vindt, dat je daarvoor geld van de bank krijgt: rente.

Dus zijn we laatst naar de bank gegaan en hebben de mannen rekeningen laten openen. Quinten een Ajax rekening en Levi was nog net niet te oud voor een Pardoes-rekening waar je net iets meer rente op krijgt. Die rente was nog het meest interessant en thuis werden dan ook verwoed berekeningen gemaakt. Zo kwamen ze erachter dat als wij nog zo’n 20 jaar (dream on, kiddo’s!) voor ze blijven sparen, ze mooi zo’n 3.000 euro van de bank krijgen. Gratis.

Dsc_0176_2Prompt werd toen ook de kleingeld pot omgedraaid en alles netjes in geldrolletjes gestopt. "Dat brengen we volgende keer naar de bank!" Dagobertjes…

En mochten de banen niet voor het oprapen liggen tegen die tijd, kunnen ze altijd nog op de grote vaart. Of het circus in…
Dsc_0213Dsc_0222Dsc_0247