Maandelijks archief: juli 2008

Ik haat het ik haat het ik haat het

Heeft u dat nou nooit? Dat er een geweldig idee voor een logje in je hoofd opkomt, met wat schitterende zinnen. Op z’n minst een literair meesterwerk, de AKO-prijs ligt klaar bij wijze van spreken. En dan kom je thuis en poef, het idee ijlt nog een beetje na maar de briljante zinnen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Gillend gek word ik er van.

Dus mijn goede voornemen voor vandaag: ik ga zo’n kek klein boekje kopen waar ik meteen mijn ideeën in kwijt kan. Needless to say dat dat dan weer een prima excuus is om uitgebreid te dwalen in een kantoorboekhandel met van die mooie notitieboekjes met covers bedenkt met indiase sari stof, of kraaltjes, of met zo’n mooie leren veter als sluiting…

R-E-S-P-E-C-T

En zie hier: ook de Wanda’s zijn veilig teruggekeerd van hun verblijf in chique Amsterdam Zuid. "Wat een gedoe eigenlijk toch voor twee guppen van één euro per stuk", zei ik tegen Erwin. "Jij wou ze gewoon in de plomp gooien", zei hij, en zette liefdevol het plantje recht in de vaas.

Vakantie, deel 5 – Do not try this at home

Dsc_3248Dsc_3249Dsc_3251 Dsc_3252
Dsc_3254 Dsc_3256 Dsc_3257Dsc_3258

Vakantie, deel 4 – Rare snuiters

Zoals gewoonlijk weer een vreemde dieren collectie. Varierend van een egel waar Levi midden in de nacht zijn teen aan stootte tot hele verse escargots.

Dsc_2668Dsc_3156Dsc_3609
Dsc_3602 Dsc_3711 Dsc_3681
Dsc_4329 Dsc_4468 Dsc_3682

Vakantie, deel 3 – Druk druk druk

Ondertussen lopen we overdag toch mooi tegen het overvolle activiteiten programma aan. De mannen hebben het druk. Zwemmen, olympische spelen, trampoline, spokentocht. Tijd om met ons mee te gaan om wat te bekijken is er niet.

Wij proberen er een ietwat gestructureerd idee aan de dag te geven door te verplichten dat ze om 13.00 uur boven zijn om te lunchen en om half zeven uur voor het avond eten. Maar het is een eeuwige strijd. Na vier dagen staken we onze pogingen om de mannen tijdens de lunch boven te krijgen. Tijdens het eten wordt er met een schuin oog op de klok gekeken omdat de vriendjes alweer staan te wachten.

Bovendien zijn de heren 10 en net 13 en met testosteron gevuld. Dat betekent dat iedere Disco Fever avond, Le Merle Roux show, Hawaii Night, Moonlight Swimming etc etc tot het einde meebeleeft moet worden. Er zijn immers weer nieuwe chicks aangekomen. “Mijn vrienden mogen allemaal zelf weten hoe laat ze thuis komen” is een favoriet argument. Het blijft onderhandelen…

Vakantie, deel 2 – Recept voor stoere mannen

Men neme:
Één boomstam van 6 meter lang, met een diameter van ruim 90 centimeter
Een rivier waarvan de diepte maximaal overeenkomt met de hoogte van de bodemplaat van je auto
Sleepketting en sjorbanden
Één 4WD auto
Vier stoere mannen

Dsc_3090 Dsc_3100 Dsc_3141

Dit recept is goed voor zo’n vier uur echte-mannen-werk. Pas op! De nawerking duurt ongeveer de rest van de dag plus avond!

Vakantie, deel 1 – Haute cuisine aan de rivier

Hanke en Ewald hebben ‘s maandags altijd vrij en meestal nemen ze dan de camper mee naar een stil plekje aan de rivier. Lekker kamperen en dan de volgende ochtend weer terug. Zo ook de maandagen dat wij er waren.

We sloegen ons kamp op aan de oever van een kabbelend riviertje, de jongens vermaken zich met vuurtjes stoken, de honden rennen af en aan door het water en wij zitten lekker te kletsen.

Gambas_aan_de_rivierA la minute gemaakte tonijnsalade met heerlijk brood van de bakker in het dorp, confit de canard, gamba’s met tomaat, room en ui en verse basilicum. En da’s nog maar de (late) lunch. We doen een wedstrijd pannenkoeken bakken en merken dat, als je honger hebt, een benzinebrander het snelst is. Bakken op een houtskoolvuurtje is romantischer; conclusie: honger en romantiek gaan niet goed samen.

’s Avonds stoken we de BBQ op en roosteren nog wat entrecotes en lamskoteletten. De honden hebben ondertussen de kruidenboter gepikt en komen, hun bekken aflikkend, weer om de tafel schuimen op zoek naar nog meer lekkere happen.

Het blijft een traditionele rolverdeling: de mannen verzamelen houtvoor het vuur, de vrouwen blijven in het kamp achter en nemen nog eenkoel glas wijn. Zo gaat het al eeuwen.

Als het donker wordt stoken we het vuur lekker hoog op, zetten koffie en genieten nog even na met een eau de vie of een grappa. Op weg terug naar de camping, zo tegen twaalven, liggen de jongens op de achterbank te slapen, stinkend naar rook, hun benen geschramd van de bramenstruiken en vegen houtskool op hun gezicht.

Had ik al gezegd dat het leven mooi is?

Dsc_3794 Dsc_3768Dsc_3275

Dsc_3825 Dsc_3835 Dsc_3840

Nu echt dan toch.

Omdat bloed kruipt waar het niet gaan kan en ik even een moment van rust nodig had tijdens het inpakken van de tassen (oeh, waarom ik heb zo veel t-shirtjes en hij zo weinig?) checkte ik even mijn OneStat account.

En hee, wie op mijn werk zit mee te lezen? Ik zie wel drie verschillende IP-adressen. En ik word in de gaten gehouden via de Belgische krijgsmacht. Interesting…

Anyway, dit was het dan toch echt. Toedeloe (en is dat een rare verbastering van het engelse to the loo?).

Uit het oog uit het hart, nou ja, voor even dan.

Drie weken, eenentwintig dagen, vijfhonderdvier uur, eh… hmm… nou ja, heul veul seconden. Zo lang gaan we weg. Dus waarschijnlijk staat mijn weblog drie weken een beetje droog want helaas helaas, mijn huisje op de berg heeft van alles maar helaas geen internet.

En mocht de nood echt hoog worden dan neem ik mijn Mac, als ware het een wc rol (want we staan natuurlijk wel op een camping) onder mijn arm en daal ik af naar het huisje van Ewald. Maar ik beloof niets.
 

Verschil moet er wezen

Wij (da’s Erwin en ik en de kids) gaan kamperen in Frankrijk. Weliswaar in een huisje met toilet en douche zodat we niet met den verafschuwde wc rol onder den arm hoeven te lopen, maar toch, gewoon op de camping.

Joep zit al wat chiquer: hij vertrekt morgen naar een all inclusive resort, maar wel gewoon bij de boyz ’n tha hood in Osdorp.

De Wanda’s hebben het beter bekeken. Die zijn gisteren onder veel bombarie ("Heb je m’n speciale voer wel ingepakt?"; "Weet je zeker dat alle steentjes meegaan?"; "Je WEET dat ik niet kan slapen zonder mijn lievelingsplantjes…") afgereist naar hun hotel in het chique, lommerrijke Amsterdam Zuid. Daar waar de jet set van Amsterdam komt winkelen, hun Jag’s en Audi Q7’s achteloos langs de stoep (sorry, trottoir) rand parkeert. Daar waar de personal shoppers hijgend achter hun opdrachtgevers aanstrompelen op hun Manolo Blahnikjes. Nou daar dus.

De Wanda’s installeerden zich meteen, bladerden in hun organizer om de afspraak met Leco iets naar voren te halen en zwommen met een verveelde blik een rondje. Ik zou toch zweren dat ik een opgeheven pinkje zag.