Maandelijks archief: augustus 2008

Hersteld

De patiënt is weer helemaal hersteld. Mijn arme Nikon was namelijk vlak voor we op vakantie gingen op straat op zijn lens gevallen. We stonden juist voor de hippe fototassen-winkel van Crumpler en pats, de draagriem schoot los. Ik riep heel hard K*T, waarop een toerist, die voor de etalage stond wat bevreemd omkeek. Ik excuseerde mijzelf voor cursing in the street maar hij begreep het volkomen. Hij had zelf ook een D40 om zijn nek hangen.

Ongelukkigerwijs zat natuurlijk mijn nieuwe lens op de body. En behalve een deukje was ook het scherpstel mechanisme volledig van slag.

Anyway, na een weekje bij de Nikon dokter is hij weer helemaal de oude. En mooi gepoetst ligt hij nu weer fijn op zijn plek. Godzijdank, moet ik zeggen, want eind van de maand vertrekken we voor een lang weekend naar Lissabon en daar moet natuurlijk volop geclickt worden.

Liever onder de grond

Laatst miste ik mijn vader. Nou mis ik hem wel vaker en meestal is Erwin dan wel in de buurt en kan ik even tegen hem aan missen. Maar laatst niet. Ik miste hem vreselijk en ik besloot even langs de begraafplaats te gaan. Gewoon, even gedag zeggen.Wie weet zou het helpen. Maar aangezien mijn vader gecremeerd wilde worden, is er niet echt iets waar je heenkan gaan. Alleen een glazen plaatje op Westgaarde herinnert nog aanhem. En da’s zo stom. Want het is gewoon prettig om even bij een graf te mijmeren, wetende dat degene die je mist heel vlak bij je is, al is het dan onder de grond. Misschien kan je wat losliggende blaadjes van het graf weghalen, een bloem neerleggen, even mijmeren.

09082008002Maar ik heb alleen dat "monument" met glazen plaatjes bij het urnenveld. Dat er trouwens uitziet als een zandveldje.

Overigens hielp mijn bezoek aan Westgaarde niet aan mijn gemis. ’s Avonds zag ik Erwin weer en kon ik er even over praten. En dat hielp eigenlijk het meest.

Sloop

Abn_logo_2De ontmanteling is begonnen. Werklui zijn nu bezig om de ABN AMRO logo’s van het gebouw te slopen. Een behoorlijk confronterend iets. Vooralsnog komen er gewoon donkergrijs marmeren platen voor in de plaats. Het Fortis logo komt later.

Wij (de mensen die naar RBS gaan) worden weggestopt in een aparte toren en krijgen voorlopig een eigen ingang, totdat we, medio 2009, overgaan naar een nieuw gebouw.

Ben ik er overheen? Nee. Ik blijf het een onbegrijpelijke zaak vinden. Maar ik ben (eindelijk) enthousiast om met RBS verder te gaan. Ik heb een hoop meer rust in de kop dan een maand of wat geleden. En dat voelt heel prettig.

Waarom in bikini?

Ik vroeg mij af waarom het zo is dat de beachvolleybalsters moeten spelen in zéér krappe bikinietjes terwijl de heren comfortabele knielange swimshorts en shirtjes aanhebben? Navraag bij de mannen op mijn werk leerde dat "het nu eenmaal zo is" en "ja, spelregels, hè?".

Uiteindelijk blijkt dus, dat, om de sport te promoten, men (lees: de geile mannen uit het beachvolleybalbestuur die zagen dat er totaal geen publiek te krijgen was voor deze sport) het een goed idee vond om de dames in ienie-mienie-bikini’s te laten spelen. En raad es: het liep storm.

Slim. Maar wel ongelofelijk genant.

Things to do this week…

Dsc_4657Da’s balen voor Erwin dat hij deze week vrij heeft. Zou nou eindelijk die keuken ‘ns afkomen?

Meducijn tegen spoenk

Toch maar even naar de dokter met mijn kriebelhoest. Ik werd er een beetje moe van. Overdag moet ik het gemor van mijn collega’s aanhoren wanneer ik bijkans weer amechtig op mijn stoel zat bij te komen van alweer een hoestbui vanuit mijn tenen. En ’s nacht proberen heel zachtjes toch keihard te hoesten om die kriebel kwijt te raken.

De dokter beklopte me eens aan alle kanten en luisterde aandachtig met zijn stethoscoop. Deed eens van Hmm en Aha. En ging toen weer zitten en begon een verhaal over hoesten en de medicijnen die ze daarvoor hebben. "Codeïne" opperde hij en ik schudde van nee. "Noscapine?" probeerde hij. Ook niet. Dat gebruik ik nu een kleine week en nu heb ik er hoofdpijn bij. Dus nu heb ik bruistabletten. Ik mag er drie en heb er geen vertrouwen in. Bovendien had hij de opwekkende mededeling dat het nog wel een weekje of twee kan duren. Zucht.

You’re so f***ing special (*)

De kogel is door de kerk. Afgelopen maandag hebben Erwin en ik bij de notaris ons samenlevingscontract ondertekend. Want hoewel we allebei niet meer willen trouwen ("been there, done that"), wilden we toch wel iets vastleggen. En ondanks dat we er redelijk luchtig over doen zijn we ondertussen samen wel een klein beetje onder de indruk.

(*) en dan gezongen door Macy Gray in Paradiso via de mobiel van Erwin, XXX!