Maandelijks archief: januari 2009

Matten

Weinig activiteiten dit weekend. De jongens zijn er, maar monsieur Q heeft strafwerk omdat hij tot drie keer toe zijn schoolboeken vergeten was. En toen nog de eerste keer vergeten zijn strafwerk te maken ("Ik had er geen tijd voor". Hmm.). Dus was/is hij aan de beurt met maar liefst tien keer (TOINK!) het klasseregelement over te schrijven. Morgen de laatste 4 kantjes…

Gelukkig hebben we ietwat afleiding doordat zijn aikido leraar, Ruud van Ginkel, een stage gaf in Amsterdam. En hoe leuk: dat was in de gymzaal van de oude lagere school van mijn zusje: De Heinze school. En als er iets is wat jeugdsherinneringen naar boven brengt is het wel de geur van een gymzaal. Zo’n licht zurige, blote-voeten-lucht. Getver.

Anyway. Q was de jongste van het stel maar mocht ook nog eens een keer voor-aikidoën. Want Ruud is zichtbaar trots op zijn jongste leerling. En wij ook.

Dsc_6620 Dsc_6686 Dsc_6655Dsc_6735
Dsc_6729Dsc_6650Dsc_6631Dsc_6727

Gratis portie geluk

Ik heb een hoefijzer in de aanbieding. Nou, eigenlijk twee. En eigenlijk ook niet in de aanbieding maar gewoon voor de geef.

Hoefijzer Want net als boeddha’s, mag je hoefijzers niet kopen en niet verkopen. Geluk is namelijk niet te koop, alleen gratis te verkrijgen. Dus. Roept u maar. Ik stuur hem gewoon naar u op.

Godenzoon

Zag u het, zag u het? Toen tijdens de inauguratie van Barack het orkestje speelde keek hij even om. En, wonder oh wonder, de enige straal zonlicht tijdens deze gure dag, raakte zijn voorhoofd. The man is sent by God…

(Zo. Dan gaan we nu weer over naar de hysterie van alledag)

De eerste van 2009

Even een off-season topic aansnijden. Kerstkaarten. Ik vind het ondingen.

Ik stuur ze zelf al jaren niet meer en de stroom is dan ook gestaag opgedroogd. Maar er zijn nog altijd mensen die, volhardend als ze zijn, nog steeds kaarten aan mij sturen. Maar wat moet je met al die kaarten? Ik ken mensen die ze aan een soort van kerstkaartwaslijntje voor het raam hangen zodat ze kunnen patsen tegen de buren dat zij er meer hebben. Op het dressoir zetten. Of aan de lamp hangen.

Ik niet. Ik gooi ze weg. Ik open de envelop, zeg "kijk wat leuk, een kerstkaart van Joop en Annie" en mieter hem daarna in de prullenbak. Want wat moet je ermee. Mijn moeder snapt het nog steeds niet en vraagt al jaren of ik haar kerstkaart gekregen heb. "Jazeker, hij was prachtig." "En waar staat hij", kijkt ze dan nieuwsgierig in de rondte. "Eehhhh…"

Net kreeg ik de laatste kerstkaart van 2008 of de eerste van 2009. Van neefje Roman en nichtje Parel. Schattig. En net voordat ik hem in de prullenbak wilde gooien zag ik de opmerking in het linker benedenhoekje. Wow. Betrapt.

De_wens_2009b_2

Blue Monday

De koers van RBS duikelde vandaag ruim 42% naar beneden. De koersgrafiek lag erbij als een zwarte piste in een Frans skigebied. En dan krijgen we hier ook nog es de schuld van.

Zucht.

Brief aan Ewald en Hanke

"Lieve Ewald en Hanke,

Ik vroeg mij zo af, hè, volgens mij is dat jullie wel heel goed bevallen, afgelopen Oud&Nieuw, zo lekker in de camper slapen. Net of je even op vakantie bent. Toch? Stel nou hè, dat wij het weekend van Koninginnedag zomaar weer es jullie kant op zouden komen, dan heb je zomaar weer een reden om dat vakantiegevoel van stal te halen. En dat midden in het werkseizoen. Zou dat niet vreselijk leuk zijn?

Liefs,
Helene"

Ik zeg altijd maar: meisjes die niet vragen worden overgeslagen…

Voor Jet

Ik zat om sentinental reasons (mijn vader lag deze tijd drie jaar geleden in het ziekenhuis en overleed uiteindelijk op 19 januari na een zeer kort ziekbed) even mijn logarchief te lezen. Alle logjes over mijn zieke papa, die het niet zou overleven. Over de zeilvakantie in 2006, toen we het mooiste weer van de wereld hadden en een hele grote zeilboot. De lange weekendjes en vakanties bij Hank en Ewald in Frankrijk. Alle dingen die we met de jongens hebben beleefd… En opeens zag ik hoe lang ik al logdinnetje ben met Jet Villapret. Sinds begin 2006. Da’s toch best speciaal, niet?

In die tijd heb ik meegemaakt dat Jet vanuit een jachthavenhuisje verhuisde naar een echt huis, een relatie kreeg, echt haar best deed maar door omstandigheden liep het anders, zichzelf jobtechnisch enorm omhoog werkte (petje af Jet!) en ook nog eens voor haar twee dochters zorgde.

Echt kennen doe je elkaar natuurlijk niet via zo’n weblog maar op de een of andere manier raak je wel heel betrokken bij elkaars leven. Ik ben blij dat ik je heb leren kennen, Jet!

K*t grap

Laatst was Levi dus jarig. Vrijdagavond had hij zijn Hary Potter stok gekregen en toverde dat het een lieve lust was. Zaterdagochtend zaten we aan tafel, een beetje huiswerk te maken. Opeens zegt Erwin: "Ik heb volgens mij nog een onzichtbaarheidsmantel van Harry Potter liggen." Quinten en ik kijken elkaar aan en weten precies wat Erwin bedoelt. Levi z’n ogen beginnen te glimmen en hij houdt het haast niet meer van de spanning. "Waar ligt die dan?" Erwin kijkt nadenkend en vraagt aan mij waar ik de mantel had neergelegd. "In de schuur", antwoord ik met lachende ogen. Levi zoeft richting schuur en we horen hem stommelen. "Waar dan?" "Op de schoenen, in die plastic tas", roep ik. Hij komt terug met een lege plastic tas. "Maar er zit niets in", zegt hij stamelend. Erwin en Quinten zitten ondertussen met tranen in hun ogen van het lachen aan tafel. "Jawel hoor", zeg ik. Ik loop naar hem toe, doe omstandig de tas open, pak met een zwaaiende beweging iets uit de tas en doe net alsof ik een cape omdoe. "Kijk hier is-ie dan".

En toen leek het net alsof we midden in het liedje van Flappie zaten. Levi keek me zeer bedremmeld aan, de tranen tot aan zijn wimpers. "Oh, maar ik dacht dat…". Arm joch. Levi, we zullen je nooit meer zó in de maling nemen.

Zielig

Café-kat 1 had een muis gevangen en liep triomfantelijk langs de bar waar wij een biertje zaten te drinken. Tegenover ons zaten twee meisjes muntthee te drinken. Tussen hen in lag cafe-kat 2 gelukzalig te ronken.

"IIEEUUWWWW, hij heeft een muis" zei meisje 1n trok haar in enkellaarsjes gehulde voeten op tot op de bank.
"Ach", zei  meisje 2, want die had wat langere laarzen aan.
"IIEEUUWWWW" zei meisje 1 weer, want de muis was ontsnapt.
"Maak die poes dan wakker", zei ik.
"Neuh, da’s zielig. hij ligt net zo lekker te slapen…"

De Happy Wall

Heeft u dat ook wel eens? Dat je een plaatje in een tijdschrift ziet en dat je dan zo’n wow-dat-wil-ik-ook-aan-de-muur-gevoel krijgt? Ik had het laatst toen ik door de VT Wonen bladerde. Zo’n fijn tijdschrift wat je koop-klier volledig op tilt zet.

Maartje_fotoHet ging om een behang en dat noemden ze de Happy Wall. En ik hou vanhappy, blij en vrolijk, want daar wordt ik happy, blij en vrolijk van. Enals ik happy, blij en vrolijk ben is dat ook weer een stuk prettiger voor mijnomgeving. Natuurlijk was dat behang weer eens nergens te koop. GRMBL. Het plaatje van internet afslopen werkte ook niet. Te lage resolutie voor een print op canvas. GRMBL.

Ik emailde de kunstenares, Maartje Kuiper, en hopla. Natuurlijk wilde ze een print voor me maken. Graag één bij één, voegde ik daar nog even snel aan toe. Big is beautiful, nietwaar. Ik was helemaal happy, blij en vrolijk. Erwin wilde nog even weten wat dat grapje zou gaan kosten. Geen idee zei ik. Hij zuchtte nog maar eens, schudde zijn hoofd en zag de bui al hangen. Lichtelijk op mijn hoede opende ik de email waarin de kostne stonden. En ik was meteen weer happy, blij en vrolijk. Want 75 euro plus de kosten van het drukken, daar word je toch happy, blij en vrolijk van.

(Tot ik bij de lijstenmakerij hoorde dat een lijst van die omvang zo’n 160 euro ging kosten. Dat was even slikken.)