Maandelijks archief: maart 2009

Mooi

"Hoe ik ogen, handen, lippen steeds tekort kwam
Om te doen wat ik verzon

En hoe ik soms koos voor dan maar jij
En hoe ik hoorde dat ik daarmee alles won."

Zo’n sexy tekst. Keer op keer kan ik een CD van Acda & de Munnik opzetten. Keer opkeer wordt ik weer geraakt door hun teksten. Zo knap met woorden omkunnen gaan. Ik wilde dat ik dat kon.

Advertenties

Emo shopping

Ik werd gebeld door het crematorium. Een mevrouw met overdreven veel medelijden in haar stem vertelde mij dat Joep in het crematorium gearriveerd was. Om daarna te vragen hoe Joep eruit zag… Ik was bijna in staat om te zeggen dat hij een hele grote rode kater was. En dat zij dan zou moeten zeggen dat ze zo’n kat niet binnen had gekregen. Wat een trut zeg.

Om mijn emoties te boven te komen besloot ik maar op shopping spree te gaan. Ik had natuurlijk ook een grote reep Verkade kunnen verorberen maar dit leek mij beter voor mijn lijn en die van mijn portemonnee (die is nu zo gruwelijk dun, daar was Joep niets bij). Twee paar pumps en een mooie tas rijker kwam ik thuis. Waarop Erwin vroeg waarom ik dat derde paar schoenen niet had meegenomen… Schatje, niet?

De weg naar de poezenhemel

De weg naar de poezenhemel voert door een tuin met wilde bloemen. De krekels tsjirpen en kleine veldmuisjes verstoppen zich tussen het lange gras. Het is niet zo’n lange weg maar je doet er precies zo lang over als je zelf wilt. De deur van de hemel is dicht, maar dat geeft niet. In de onderkant van de deur zitten allemaal kattenluikjes. En wanneer je je neus door het luikje steekt ruik je het al. De geur van een lange zomeravond, vermengd met het aroma van avondbloemen. Het schemert al een klein beetje. Nachtvlinders zoemen in het rond. Verwonderd kijk je om je heen. Je ziet ontelbaar veel poezen maar druk is het niet. Er is plaats voor iedereen. "Welkom," zegt er een kleine rode gestreepte kater, "ik zal je laten zien hoe fijn het hier is."

Gisteravond gingen Erwin, Joep en ik naar de dierenarts. Joep kreeg een injectie met een sterk slaapmiddel, zo sterk dat hij nooit meer wakker zou worden. Maar dat hoefde ook niet. Joep’s weg naar de poezenhemel duurde bijna tien minuten. Bedankt lieverd, voor acht jaar onvoorwaardelijke liefde. Ik mis je nu al.

Straatvechter

Dsc_7408_4

En zo ziet mijn ouwe mannetje er nu uit. Oud neusje zonder haar, kleine oogjes, argwanend loerend naar de camera (omdat ik hem al minstens tien keer recht in zijn gezicht flitste). Hij ziet er uit als een ouwe straatkat.

Vanavond hebben we Q&L gebeld om te vertellen dat Joep er niet zo heel lang meer zal zijn. En dat zij hem waarschijnlijk niet meer zien. En dat was toch wel heel naar om te vertellen.

Oh nee, niet de musical vouchers!

Gemakt dient de mens, dacht ik zo. En ik ga natuurlijk niet mijn nagels breken op 18 flessen Spa Rood en een kratje Dommelsch (en wat wijn, vergeet vooral de wijn niet!). Bovendien kreeg je 2 musical vouchers bij de bestelling. En die waren welkom omdat ik al mijn Ciske-hoofdjes al had weg gemieterd. Zo bekeken waren die vouchers eigenlijk de enige reden dat ik weer eens bij Albert.nl bestelde. Want normaal ben ik natuurlijk niet zo’n luie donder.

(Jaja, ik hou helemaal niet van musicals. Maar Erwin dacht dat het wel leuk zou zijn voor de jongens omdat die den gansen dag zingen dat ze zo verdomd alleen zijn.)

Dus ik had Albert gevraagd mij een bestellinkje te brengen. En Albert zou er uiterlijk om acht uur zijn om zoals beloofd de boodschappen tot ìn de keuken te brengen. Om kwart over acht belde Albert. Die luie donder van een bezorger (nee, geen familie) dacht dat hij met een volgeladen steekkarretje wel even de vier treetjes naar de lift kon nemen. Nee dus. En toen lag de hal vol met mijn favoriete slobberwijn met een vleugje Dommelsch. En mijn musical vouchers hè, drijfnat!

In blinde paniek belde ik de klantenservice, want die vouchers hè, die vouchers! De vriendelijke juffrouw gaf mij gewoon twee nummers waarmee ik kaarten kon bestellen (als ik dat geweten had). Speelt die hele k.. musical niet meer in Amsterdam! En daar zit ik dan met miijn 18 flessen Spa Rood… U nog een glaasje?

Joep

Ik haalde Joep in april 2002 uit het asiel van Martin Gaus. Ik wilde geen streepjeskat en geen mannetje. Juist… Hij schreeuwde moord en brand toen ik hem mee naar his nam, vanuit Lelystad naar bussum, in een vreselijk storm. k had een hand aan het stuur en met mijn andere hand probeerde ik zijn mandje dcht te houden.

Thuis had hij het gauw bekeken. Hij vloog door het huis en ik vroeg me af waar ik in emelsnam aan begonnen was. ik was een oude poes gewend die de hele dag op de verwarming lag, niet zo’n hyperactieve spring in het veld als deze. Maar toen ik de volgende ochtend wakker werd lag Joep naast mijn hoofd te slapen.

Joep verhuiste mee naar Edam. Verandereing van omzeging scheen hem niet te deren. Als ik er maar was, dan was het goed, leek hij te denken. Hij veranderde in een straatkat. Hij kwam nog wel thuis eten en slapen maar de meeste tijd vertoefde hij op straat We woonden boven een dierenwinkel en af en toe vond ik speeltjes in huis die ik niet gekocht had. joep bleek die stiekem mee te nemen uit de winkel. Joep was een allemans vriend. Hij liep met toeristen mee naar het centrum van Edam en sloerde er vrolijk op los.. Als wij naar het cafe aan de overkant van de gracht gingen liep hij mee en wachtte geduldig voor de deur tot we weer naar huis gingen.

Toen wij drie jaar geleden weer naar Amsterdam verhuisten maakte ik me een beetje zorgen. Zou hij wel weer kunnen wennen aan binnen wonen? Bij onze nieuwe huis hoorde immers geen tuin en de straat op was geen optie. Maar ik had me voor niks zorgen gemaakt. Joep paste zich prima aan. Hij veranderde zijn levensstijl weer naar huiskat en vermaakte zich prima met namaakmuizen.

Als er mensen op visite kwamen was hij er altijd als de kippen bij "Ha, nog meer aandacht," leek hij te denken. Hij mengde zich in gesprekken en had de grootse lol.

Nog 3 kilo over

Joep_jeuk_5De dierenarts schrok toen ik Joep uit zijn reismandje haalde. "Wat is hij mager geworden," zei ze. En dat bleek toen ze hem ging wegen. Weer een halve kilo eraf. Ik heb nu nog maar drie kilo Joep.

Ze checkte zijn ogen en zijn tong, voelde aan het losse vel op zijn rug en schudde haar hoofd. "Het is dat zijn organen nog goed werken, zei ze. "Anders had ik je nu euthanasie aangeraden. Kom over twee weken terug en bel me als het niet goed gaat. En knuffel hem maar veel." Ik was niets anders van plan.