Maandelijks archief: april 2009

Chicklit met een scherp randje

Ik weet het. Ik zou eigenlijk in "Europa" van Geer Mak moeten beginnen. Of dan in ieder geval in "Kolyma" van Tom Rob Smith. Maar ik mocht, om mijn arme hersenen even rust te gunnen na de angstaanjagende boeken van Cody McFadyen, even iets luchtigs, een chicklitje, een vakantie voor de leesklier zogezegd.

En omdat ik alle boeken van Devil Wears Prada auteur Lauren Weinberger al verorberd heb, koos ik voor "This Charming Man" van Marian Keyes. Niet super chicklit maar er wel tegen aan. Ik kreeg al wat lacherige blikken op het werk toen ik mijn bolpuntcom pakje openmaakte. De kaft is namelijk nogal girlie: mat lila met heel veel glittersterren. "Lees jij dat????".

Mariankeyes_2 Een superdik, 704 bladzijden niemendalletje, althans da’s wat ik dacht. Het is het verhaal van vier vrouwen, een charmante man en het donkere geheim wat hen bindt. Nauurlijk, het is losjes geschreven maar ondertussen is het een bloedstollend verhaal.Voor krap zeven euries te koop bij de bolpuntcom. De Nederlandse vertaling zit er aan te komen maar ik vermoed dat dat een hoop (Ierse) charme uit het boek wegneemt.

Dus mocht u nog een fijn lezertje nodig hebben voor tijdens de zomervakantie…

Waarom klootzak niet persé een scheldwoord is

Ik lees net dat het in Pennsylvania, all the way in the US of A, al 30 graden is. Maar hier was het ook niet mis dit weekend. We hadden een sauna weekendje in Oldenzaal gepland.

De sauna was heerlijk, maar wat mij het meest intrigeerde was het volgende: vandaag besloten we via achteraf weggetjes en de fietspaddestoelen van de ANWB (want nee, nog steeds geen TomTom) via Ootmarsum weer naar Amsterdam te rijden. En toen gebeurde het: Onderweg werden we vergast op echte Twentse folkore. We stuitten op een aantal heren die om de beurt een bal over de weg gooiden, weer naar de bal liepen en weer verder gooiden. Altijd in om wat nieuws te leren spraken we een van de heren aan. Het bleek dat ze aan het klootschieten waren. En ja, ik begrijp dat dat een serieuze zaak is en en dat klootschieten waarschijnlijk op de nominatie staat om een Olympische sport te worden, maar tjeez… "Je houdt je kloot onderhands vast en dan probeer je je kloot zo ver mogelijk weg te gooien." "Soms raakt de kloot wel eens van de weg en dan gebruiken we een hark om de kloot tussen de bladeren uit te zoeken." En raad u eens waar de heren hun kloten in bewaren? Juist, in een zakje… Hmz. Rare jongens die klootschieters.

Simply Red

1985, Amsterdam, Amsterdamse Bos:
Met opgetrokken schouders tegen de kou en een opengescheurde vuilniszak boven mijn hoofd probeer ik de ergste regen weg te houden. Man, wat een hondenweer. Openlucht concerten zijn leuk, maar hé, dan moet het weer wel meewerken. We wachten op de Simple Minds, helemaal hot, maar eerst krijgen we nog een voorprogramma. In het voorprogramma staat een nog niet zo bekend engels bandje, Simply Red. Ze spelen leuk, enthousiast. Maar mijn aandacht is er niet echt bij: ik wil de Simple Minds.

Juni 2004:
Ik zit thuis een DVD te kijken van Simply Red. Live in Sicily. Het decor is een prachtige oude arena en mooi Italiaans publiek. Ik hang overdwars op mijn stoel met een glas wijn en de poes op schoot. Een smsje. Mijn hart springt op: yay, het is Erwin! Ik ken hem nog maar een paar weken maar oh wat is ie leuk! Wat ik aan het doen ben, vraagt hij. Ik vertel dat ik lui aan het bankhangen ben met een dvd’tje van Simply Red. "Oh, die vind ik echt goed, zal ik langskomen?".

Gisteren:
We hebben kaarten voor de afscheidstour van Simply Red. Vol verwachting lopen we de Heineken Music Hall binnen. Ik heb er zin in. Het voorprogramma is vreselijk: een Belgisch meisje met een gitaar die, als ze klaar is, zachtjes Dàààg zegt. Eindelijk komen ze op. Wat een ouwe kop heeft hij gekregen. Erwin vermoedt dat hij minstens zestig is maar nee, hij is nog net geen vijftig. Maar wat een strot, wat een show. En we kunnen niet ophouden met tegen elkaar te zeggen hoe geweldig we het vinden.

En weet u wat het leuke is? Ik heb ook kaarten voor hun allerallerallerlaatste optreden in Nederland, in juni. En dat is net zoals in 1985 een openlucht optreden. Ik zal maar alvast een vuilniszak klaar leggen.

Dit was gisteren

Het is nog vroeg maar langzaam word je wakker van het geluid van kwetterende vogels en de zon die steeds sterker door je shutters(ja sorry, geen gordijnen) schijnt. Wat een prachtige dag om jarig te zijn.

Helaas. helaas, zo ging het dus niet. Het was inderdaad nog vroeg (check!). Ik werd ook wakker van een geluid (check!) maar in plaats van het zoetgevooisde geluid van merels klonk de wekker van Erwin. Bovendien was het pas kwart voor zes. Kwart voor zes! dan hoor ik gewoon nog op twee oren te liggen. Erwin kon namelijk uitslapen omdat hij naar de tandsrts moest. Maar hij was vergeten zijn wekker later te zetten, de knurft. "Maar dan kan je wel lekker lang van je verjaardag genieten" zei hij ook nog, GRMBL…

De rest van de dag verliep perfect. Lieve sms’jes, cadeau van de collega’s, ijsjes uitgedeeld en ’s avonds heerlijk gegeten in restaurant Sazanka in het Okura hotel. Voor de zevende keer zesenderig worden is zo slecht nog niet.

Skølkippen

We gingen vandaag even bij de Skøll Cup kijken, een roei wedstrijd op de Bosbaan in het Amsterdamse Bos. En nu weten Q&L waarom het zo leuk is om te gaan studeren (bier en chicks) en raakten ze bekend met het fenomeen skøllkippen. Natuurlijk werd er goed geroeid door dames en heren studenten, languit brak in de zon gelegen en hard bier gedronken en goed aangemoedigd.

Dsc_7841_2Dsc_7885 Dsc_7855_2
Dsc_7902Dsc_7934 Dsc_7929_2

Harde wind en 22 graden achter glas

Dus eh… vliegeren op het strand. What else? Nou ja, een beetje sjansen dan.

Dsc_7800_2 Dsc_7836Dsc_7803

Huh?

"Waarom zijn vrouwen altijd zo onhandig?" vraagt Levi.

Wat te doen in Emst

Even een schaamteloos reclame blogje. Want oh oh oh wat was het heerlijk in de Veluwse Bron. Ja natuurlijk, het is vragen om een overload van plattelandsvrouwen als je op de Veluwe naar een sauna complex (excusez-moi: wellness resort) gaat, maar ik kon het handelen.

Zoutsteensauna_176_391_80_1_2 De keus was overweldigend: een Pakistaanse zoutmijnsauna: muren vol met van die zoutkristallen die je bij de Xenos kan kopen. Zoutkristallen schijnen vitaliserend te werken maar het zag er vooral erg prachtig uit. Een wildobservatie sauna: met hooggespannen verwachtingen nam ik plaats op mijn handdoekje maar helaas. Ik zag alleen blote dames en heren, en dan niet eens erg wild. Ik durfde niet in de muziek sauna, want ik vreesde dat daar alleen Andre Rieu of Marco Borsato gestemde zielen zouden zitten, not my kind of people. Verder: grote stoomsauna’s, sauna’s met sinaasappel geur, een gletsjerkamer met muren van ijsblokken en een temperatuur van min acht graden. Min acht! Da’s koud hoor, als je in je blootje bent. Een zwembad waarbij het water over de rand loopt zodat het net lijkt of je naar het einde van de wereld kan zwemmen. Heerlijk buiten eten op een verwarmd terras. Je zou haast overspannen raken van alle mogelijkheden. Echt, als u van sauneren houdt kan ik de Veluwse Bron in Emst aanraden.

Emst??? Ja Emst. En daar ligt ook het enige nadeel. Want Emst ligt in the middle of fucking nowhere. Ver weg van de beschaafde wereld. Ik boekte dus een hotel overnachting in het dichtstbijzijnde hotel, dat was in Epe. Epe??? Daar waar de Fritzl-families wonen? Ja daar. We zagen ze gelukkig niet want het was zondag, dus een rustdag. En konden we veilig over straat. Anyway, we sliepen in het Golden Tulip Epe en inderdaad, dat ziet er precies zo uit als het klinkt. Maar… de bar was geweldig met een Griekse barman die ook nog even Hotel California speelde op zijn accoustische gitaar. En samen met een groepje Harley Davidson bikers zongen we vrolijk mee (het was al wat later haha!). En dat kan allemaal in Epe, want daar kijkt niemand meer ergens van op.

En dat u het even weet: volgende week zitten we in een sauna in Oldenzaal, ook zo’n metropool. Ik hou u op de hoogte.

De dominee aan tafel

Sinds afgelopen weekend ben ik weer helemaal into Jamie. Erwin had een abonnement genomen op de podcast van Ministry of Food, Jamies actie om de Britten weer aan het koken te krijgen. Hij maakt simpele maar gezonde maaltijden, klaar binnen een paar minuten. Als een echte zendeling verkoopt hij zijn geloof: simpel, vers en goed te betalen en vertelt hij zijn verhaal zo enthousiast dat je meteen wilt beginnen.

Dussss… dinsdag hadden we een super simpele maar enorm smaakvolle pasta met verse tomatensaus met een groene salade. Woensdag hadden we sizzling beef (oeh, ossenhaas met koriander, verse gember, rode peper, lente uitje en sesamolie: die geuren…) en vandaag een iets mindere: zalm met tikka massala maar dan wel met een overheerlijke chopped salad die zelfs de grootste kookdebiel zou kunnen maken.

Klik HIER voor de website.

(En ja ja, ik weet dat de kook snobs onder u de neus ophalen voor Jamie O. maar wie heeft er door de week in hemelsnaam tijd om een El Bulli of een Escoffier op tafel te zetten?)

De kikker en de prins

Erwin was bij zijn broer Richard bezig met de electra in het tuinhuis. Neefje Roman (vijf jaar) was met bovenbuurmeisje Lola (een jaar of zeven) in de tuin aan het spelen.

Roman_kikker_lolaOp een gegeven moment zag Lola een groene kikker over de tegels springen. "Iiieewww!" (Lola is een echt meisje). Erwin pakte de kikker op en hield hem omhoog. "Als je een kikker kust, hoor je een grote knal en dan staat er een knappe prins voor je."
Lola, sceptisch maar toch niet helemaal overtuigd van haar gelijk: "Neeeeh…"
"Jawel, echt waar. Geef hem een kus." Erwin doet het voor en ze kijkt hem met afgrijzen aan.

Roman vindt kikkers zeer interessant en komt erbij: "En als ik dat doe, komt er dan een prinses?"
Lola, beslist: "Neeheee dat gebeurt alleen in sprookjes." Ze lijkt nu zeker van haar zaak.

Even later komt ze toch nog even checken bij Erwin. " Weet je het zeker van die kus?"