Maandelijks archief: mei 2009

The sweet stuff

Op speciaal verzoek van Door de zoete details van de bruiloft:
dat Holger openlijk even een traantje moest wegpinken toen hij Katrina in haar jurk zag;
dat zijn zusters het ook niet droog hielden;
de trouwauto ’s morgens om acht uur nog even werd drooggepoetst omdat hij nou eenmaal moest glimmen;
de toeristen die ook op het stadspplein waren applaudiserden voor "ons" bruidspaar;
dat Katrina’s dochter niet genoeg tissues aangereikt kon krijgen tijdens de plechtigheid;
dat de bloemenmeisjes zo enthousiast met hun rozenblaadjes strooiden dat het mandje halverwege de tweede trede al leeg was;
dat de trotse ouders van beide kanten niet konden ophouden met grijnzen en
dat Holger en Katrina zo gelukkig waren dat het bijna pijn deed.

En bedankt nog, hè..

Tissues_2 Oja en ik ben nu dus mega verkouden omdat Erwin zei dat het in Duitsland wel 26 graden was en dat was het ook wel maar alleen de eerste dag en het regende heel vaak en ook erg hard en ik had dus alleen maar zomerjurkjes en slippers bij me.

Gesundheit!

Hochzeit in die Heimat – deel 2

Kijk, over die bruiloft valt op zich weinig te vertellen. Er was een Braut en een Bräutigam die er prachtig uitzagen, er was bier en Thüringer bratwurst en er waren schlagers en nog erger (KLIK!). Er moest worden gedanst en gezongen.

En er waren traditionele bruiloftsgebruiken. Zo wordt ook de bruidegom van wat make up voorzien. Zodat hij niet glimt op de foto, he. En alle nieuwe gasten die aankwamen bij het huis van het bruidspaar moesten iets van keramiek kapot smijten in het kader van "scherven brengen geluk".

Maar het meest vreemd waren toch de typisch Meißner huwelijks tradities…

Dsc_9091_2Toen Holger en Katrina uit het stadhuis van Meißen kwamen werd er een groot laken met een hart erop geschilderd omhoog gehouden. Ze kregen beiden een schaar en moesten het hart eruit knippen en dan samen door de zo ontstane opening stappen.

Dsc_9092_2Verder stonden er ook een zaagbok met daarin een balk hout. Deze moest doormidden gezaagd worden met een ouderwetse trekzaag. Daar sta je dan, in je mooie jurk en je nette pak in de brandende zon. En maar zagen omdat dat aantoont dat je goed kan samenwerken. En ondertussen worden er muntjes naar je gegoooid om je alle rijkdom toe te wensen.

Later op de avond kregen we het alamerende bericht dat de bruid gekidnapped was. Aan de bruidegom om haar te gaan zoeken. U begrijpt het, de eeuwige trouw moest getest worden…

Dsc_8862Oh, en even helemaal off topic: we hebben natuurlijk ook even in een echte Trabi gereden.

Hochzeit in die Heimat

Donderdagochtend bij het krieken van de dag vertrekken we naar Duitsland om een bruiloft bij te wonen. Een collega van Erwin gaat trouwen en hij vond het leuk als wij ook kwamen. Nu woont de beste man in Diera-Zehren. Dat ligt vlakbij Dresden, ongeveer in de voortuin van Polen, toch zo’n tien uurtjes sturen. Godzijdank gaat er nog een collega van Erwin mee dus met een beetje mazzel kan ik mij op de achterbank afzijdig houden van het gestuur en hoef ik alleen af en toe een broodje en wat drinken naar voren te werpen. En af en toe heel hard STOP! roepen als ik een fotomomentje langs zie komen.

PrositToch even analyseren waar dat woord Hochzeit nou vandaan komt. Waren er altijd zoveel moetjes in Duitsland (hoch = hoog en zeit is tijd, dus de hoogste tijd)? Of trouwden ze altijd erg laat en vonden de ouders het hoch Zeit dat die kinderen eindelijk eens opsodemieterden?

Jedenfalls, donderdagavond geeft het bruidspaar een Fest en Samstag is de grote dag. Ik voorzie boerenwagens met daarop het bruidspaar omringd door bloemenslingers. Ik zie lange houten tafels in de boomgaard en grote glazen bier, stoere boerenmaaltijden en heel veel "Prosit". En ik voorzie dat wij zondagochtend beim ersten Hahnengeschrei ietwat brak wieder nach Hause fahren.

Ook uit

Twintig jaar geleden werkte mijn moeder in een exclusieve damesmodezaak in de chique Beethovenstraat in Amsterdam. Aan de overkant huurde Patricia Paay een appartementje. Op een dag had ze een spannend bericht. "Weet je wie ik vandaag bij Patricia Paay naar binnen zag gaan?" Het ging om Adam Curry, toen nog presentator van Countdown en voormalig DJ van mijn geliefde radioshow Curry & Van Inkel. De daarop volgende weken hield ze, verscholen achter de etalagepoppen, de voordeur van Patricia nauwlettend in het oog. Bijna iedere dag had ze wel een scoop. "Hij heeft een rode Porsche", "Hij kwam haar vanmorgen ophalen", "Ze stonden op het balkon te zoenen". Wij smulden van die berichten en mijn god wat hadden we rijk kunnen worden als we al die informatie aan Henk van der Meijden verkocht hadden.

Yolante_2 Anyway, vandaag las ik in de krant dat het sprookje over is. Het verbaast me nog dat het zolang geduurd heeft. Anyway, laten we hopen dat de Telegraaf morgenochtend niet een foto van La Paay in haar ondergoed over de lengte van de voorpagine publiceert…

5!

Misschien even leuk om te melden dat niemand niet, werkelijk niemand niet, mijn moeder niet, Erwin’s ouders en broers niet, vrienden en vriendinnen niet en niet in de laatste plaats wijzelf ook niet, in de gaten hadden dat wij afgelopen weekend vijf jaar verkering hadden.

Alleen mijn zus had het in de gaten, maar ja, die was natuurlijk op de kermis van Middelie. Daar waar het allemaal begon.

Van oude wijn in nieuwe kruiken…

… of zoiets. Vandaag ben ik begonnen een oude traditie weer in ere te herstellen.

Vroeger, en dan bedoel ik zoveel vroeger als toen ik nog met ex getrouwd was en mijn nichtje nog een meisje van 6 was, gingen ex en ik, samen met schoonzus en zwager en nichtje naar Zeeland. Daar kochten we heel veel kilo’s mosselen bij de mosselfabriek. Nichtje keek vol afgrijzen naar de mensen die daar werkten en vond dat toch wel erg akelig werk. Waarop wij dan zeiden dat dat de reden was dat ze naar schoo ging. Zodat ze niet in een mosselfabriek hoefde te werken. Daarna schoven we door naar de buurman die oesters verkocht en gaven nichtje een schelp. Leuk voor een spreekbeurt op school, zeiden we. Het programma werd vervolgd door koffiedrinken bij de oude dames op het pleintje waarna we naar een restaurant gingen om heerlijk te eten. Dit herhaalde zich een hele hoop jaren inclusief de geijkte opmerkingen bij de mosselfabrioek en de oesterman. Totdat ex en ik besloten uit elkaar te gaan.

FeestjeEx-schoonzus en haar gezin transformeerden tot innig geliefde vrienden en het contact bleef. We gingen shoppen met zijn drieën en hadden de grootste lol. Zeker toen nichtje in de pubertijd raakte en daar behoorlijk last van had. Liepen we weer een winkel uit op zoek naar een stampvoetende vijftienjarige… Maar het gezamelijke uitje verwaterde. Dit jaar hebben we besloten de oude traditie weer in ere te herstellen: we gingen gedrieën naar de Libelle Feestweek. Vreselijk kletsen, beetje shoppen, natuurlijk in het reuzenrad en vooral heel veel lol. En het goede voornemen om volgend jaar weer te gaan!