Maandelijks archief: augustus 2009

50 Gram

Vandaag kuierden we op ons gemakje door de Haarlemmerstraat en -dijk. Even binnengluren bij Papa Bubble, waar ze net snoepjes aan het maken waren, langs café De Blauwe Druif ("nee, nog te vroeg voor een biertje"), bij de Portugees naar binnen want er lagen heerlijke Pastéis de Belem in de etalage.

Op de weg terug zocht ik eigenlijk naar een van mijn favoriete restaurantjes, Da Noi. Vreemd, het zou toch ergens in het stuk waar we nu liepen moeten zitten. Erwin kreeg trek en wat een toeval, we liepen net langs een terrasje waar de mensen flinterdunne pizza op hun borden hadden liggen. We liepen naar binnen en ik keek om me heen. Hè? Ik liep weer even naar buiten en ja, ik moest het toch goed hebben. Ik vroeg aan het meisje achter de toonbank of dit niet het pand was waar Da Noi vroeger zat. Ze beaamde dit en voegde eraan toe dat Da Noi al sinds april gesloten was. Ik was even van de kaart, een paar van mijn prettigste eetervaringen had ik bij dit kleine restaurantje met nukkige eigenares beleefd. Maar we waren van harte welkom zei ze en schoof ons richting het tafeltje waar we ook zaten toen we onverwacht Da Noi waren binnen gelopen, zo lang geleden.

En ja toen… heerlijk antipasti met een dunne focaccio erbij. Daarna twee pizza’s, net zo dun als de foccacia. Kraakvers en overheerlijk. De kok kwam er even bij staan en ik vertelde hem dat vanaf nu hij de heerlijkste pizza’s maakte. En hij vertelde zijn geheim. Zo simpel. Vijftig gram minder deeg per pizza. Èn het deeg goed laten zwieren. Oh, en ze heten De Pizzabakkers.

Meisjes die niet vragen worden overgeslagen…

Wat een leuk en vrolijk liedje met een fijn Johnny Cash-roffeltje op de achtergrond. En wat kijkt ze onschuldig. Maar zodra je naar de tekst gaat luisteren wordt het pas echt leuk…

Buddy gezocht

Arden_2 Ik kan er gewoon niets aan doen. ik ben gewoon visueel ingesteld" , is meestal mijn antwoord als Erwin weer eens zuchtend afvraagt wat ik nu weer heb gekocht. "Maar het was zo’n leuk doosje", murmel ik terwijl ik het potje Eight Hour Cream van Elizabeth Arden met lollig jaren 70 flower power motiefje in de badkamer zet. Hij vindt het er debiel uitzien. Hadden ze geen gewone tubetjes? Zeker wel, maar deze ziet er toch veel leuker uit?

Tussen de middag was ik even bij de Albert Heijn en zag een prachtige fles Sauvignon Blanc. Of hij lekker is weet ik (nog) niet maar hij komt uit mijn favoriete wijnstreek. Maar het etiket.. wow!

Waarom heb ik een Mac? Omdat het zo’n rete-strak ontwerp is. En wat heb ik op het verdomde ding zitten vloeken toen ik daardoor moest leren met een Mac om te gaan. Maar dat maakt niet uit. Want oei, wat is-ie mooi.

En zo kan ik wel uren doorgaan.

Ik ben Helene.
Ik ben een emo-shopper.

(Hela hola, wel een positieve emo-shopper hè. Ik shop niet persé als ik depri ben of ongelukkig of zelfvertrouwloos of gewoon verkouden. Ik emo-shop op mooie kleuren en bijzondere ontwerpen en het positieve dat iets uitstraalt. Ik ben dus blijkbaar een materialistische visueel ingestelde positieve emo-shopper. Laat dat even duidelijk zijn voordat u het RIAGG belt en mij in een dwangbuis laat afvoeren.)

Blistering storms, scorching deserts, deep blue sea

De wind! Het eerste dat je opvalt op Lanzarote. Windkracht 5 is hier niet abnormaal. De wind beukt ’s nachts tegen je slaapkamerraam en houdt je wakker. En don’t bother om je haar in model te brengen. Zelfs de sterkste krullen worden hier ge-straight.

Dsc_0414Dsc_0415Dsc_0416

De hitte! Toen we uit het vliegtuig stapten was het een zinderende 35 graden. En dat om tien uur ’s morgens… ’s Middags werd het uiteindelijk ruim 45 graden en we dankten god op onze blote (met factor 25 ingesmeerde) knietjes voor die heerlijke verkoelende wind.

Maar het kon nog erger. Toen we op een bewolkte dag (oeh, zo lekker!) een auto huurden om het eiland over te crossen kwamen we erachter dat het hele eiland één grote bult lava is. Prachtig hoor, echt. Maar totaal onbewoonbaar. Toch mazzel voor de bewoners dat wij toeristen het zo fijn vinden om ons te laten verbranden! We keken onze ogen uit naar dit natuurgeweld.

Dsc_0471 Dsc_0499_2Dsc_0574

En dan die deep blue sea… We hadden Q&L verrast met een PADI cursus ("Grmbl, moeten we weer leren en we hebben vakantie."). Want leren moet je. Want anders redt je je examen niet en is het jammer maar helaas. Gelukkig helpt het als je wat spannende praktijklesjes erbij krijgt. Mocht u naar Lanzarote gaan en willen duiken: Calipso Diving van Peter Monk is een fijne duikschool. De boys kregen privéles (omdat de klassen allemaal in het Engels waren), Erwin mocht gratis zijn duikkennis even opfrissen en geen extra charges.

Dsc_0046 Dsc_0284Dsc_0261
Dsc_0337Dsc_0348Dsc_0352

En wat was het een prettig hotel, dat Sands Beach Resort. ’s Morgens heerlijke ontbijtjes, ’s avondseen vers gegrilld visje met wat salade en een crema catalana. En eenflesje rosado natuurlijk. Veel zwembaden, een fijne bar en een lollig animatieteam voor de jongens.

Dsc_0370Dsc_0109Dsc_0211

Oh, en mocht u uw kapper niet geloven wanneer hij zegt dat de zon echt slecht is voor uw geverfde haar… hij spreekt de waarheid. Ik ging chocoladebruin heen en kwam caramelkleurig terug. Met highlights, en die waren er dan vanzelf ingekomen. Gewoon veel zwemmen en veel zonnen, meer hoef je er niet voor te doen. Inmiddels heb ik de caramelkleur weer vervangen door het chocoladebruin maar ik moet zeggen, het stond erg lekker. Misschien toch tijd om naar een zonovergoten eiland te verhuizen?

(En voor meer foto-vertier: klik op Flickr hiernaast.)