Maandelijks archief: oktober 2009

Ver weg – 2

En vanavond vertrekt Erwin naar Brisbane, Australie. Om zijn vader en moeder bij te staan in deze ellende.  Hij landt dan op 2 november om 06.50 lokale tijd en kan dan meteen door naar het ziekenhuis. Want als het goed is wordt Jaap maandag geopereerd en wordt er een bypass bij zijn hart aangelegd. Op zich niet een super risicovolle operatie, maar wel een zware.

Maar wat ik zo raar vind. Vorig jaar heeft Jaap een nier afgestaan. Je wordt dan behoorlijk door de mangel gehaald. Heeft dan niemand gezien dat er vernauwingen in zijn kransslagaders zaten? Of zijn ze zo eager om die nier eruit te halen dat ze nergens op letten?

Advertenties

Ver weg

Ik moest vanmorgen denken aan een rare woordenwisseling met mijn zuster, een paar jaar geleden. We zaten in de auto te klagen dat Bataviastad bij Lelystad zo’n pokke-end rijden was. Maar het kon altijd erger vond ik. "Weet je wat ver is," zei ik, "Walibi bij Biddinghuizen." Mijn zuster keek mij schamper en aan en zei "Weet je WAT ver is? Moskou!".

Maar weet u wat echt ver weg is? Australie. En weet u wat nog veel verder weg is? Australie als je schoonvader daar in het ziekenhuis ligt te wachten op een bypass operatie. Wat een fijn familiebezoek moest worden is uitgedraaid op een hoop narigheid.

Leg de tissues maar vast klaar

UpOeh, ik vind dat zo stom hè, dat ik dat doe. "Het is goddomme maar een tekenfilm", denk ik dan. Man. En maar weer naar de keuken lopen voor een theedoek om de tranen van mijn wangen te vegen. Wie huilt er nu in hemelsnaam om een tekenfilm? Ik dus. Want ik keek naar Up. En nu kan ik wel gaan uitwijden hoe prachtig de film is gemaakt maar dat weet iedereen wel. Hij is van Pixar dus dat zegt genoeg. Voor kinderen is het een spannend verhaal over een oud mannetje, een padvinder, een rare vogel en een pratende hond. Voor volwassenen een verhaal over liefde, keuzes, vasthouden en loslaten. En als het mannetje dan doorkrijgt dat het leven een avontuur kan zijn zonder dat…, nou ja, kijk zelf maar. En leg de theedoeken maar vast klaar.

Het stadsmeisje en de blauwe kont

Ik ben natuurlijk een meisje uit de stad he, daar kan ik helemal niets aan doen. Dat u dat even weet.

Gisteren reden we richting Middenmeer (heel ver weg van de stad) en dus langs een hoop weilanden. Met schapen met blauwe konten erin. En eerlijk, ik dacht altijd dat die kleur was om aan te geven bij welke boer het schaap hoorde. Want je ziet soms ook rode en groene en blauwe door elkaar. Dus dan kunnen de boeren, die misschien wel elkaar een weiland delen of gewoon de schapen bij elkaar zetten omdat dat voor de schapen zo gezellig is, makkelijk zien welk schaap van wie is. Toch?

Maar op de een of andere man ier stelde ik gisteren toch die vraag aan Erwin. Nadat hij was uitgelachen om mijn uitleg, zei hij: "Die blauwe konten, dat komt omdat die schapen gedekt zijn." "Oh", zei ik naief. "Loopt de boer daar dan met zijn spuitbus acheraan?" Neehee, de rammen krijgen een soort tuigje om met verf erin. En als ze dan op een schaap klimmen krijgt die een blauwe kont. Of een rooie, net naar gelang de kleur verf die de boer bij de Praxis heeft gehaald. Mijn beurt om hem uit te lachen want jee, ik ben wel een stadsmeisje, maar dat gaat mij echt te ver…

Maar helaas. Hij heeft gelijk.

Culinaria

Laatst waren we in de toko om een stoompan te halen. Want sinds ons stricte trainings regime wordt er gezond gegeten. Jawel. Maar dat ik ook aantrof in de schappen van de toko, tussen de varkenssnuiten en de gemalen eendenvoetjes, was kwal. Q&L sidderden bij voorbaat. En nog meer toen ik het in ons boodschappenmandje gooide. "Ja hee, dat gaan we dus echt niet eten!" "Ik ook niet" dacht ik, maar het kostte maar 1,85 en ik was wel benieuwd.

Afgelopen weekend moest het zakje dus echt open. Quinten en ik openden de verpakking terwijl de rest, op gepaste afstand, toekeek. In de verpakking zat een plastic zakje met doorzichtig gelig/zalmrozig drilsel. En twee zakjes met olie en kruiden, vermoedelijk om de smaak te verdoezelen ofzo. En ja, hoe smaakt kwal? Het smaakt eigenlijk nergens naar, het dril is een redelijk stevige substantie die knarst tussen je tanden. En het smaakt niet naar meer. Echt niet.

Wat wel naar meer smaakte was het eten van vanavond. Kipgehakt (zelf maken!) met citroengras en gember en vissaus en nog veel meer heerlijks. Dat wikkelen in een slablaadje en met een hapje rijst erbij opeten. En een lepeltje zoete chilisaus voor het lekker. Maat de troep in je keuken… man!

Dsc_0997Dsc_1000 Dsc_1007

Bedankt Ellen!

Dsc_0983Dagenlang had ik bij de brievenbus zitten wachten op mijn cadeautje. De buren begonnen me al wat raar aan te kijken en de postbode werd al wat schrikachtig van me. Want om steeds iemand door de brievenbus t e horen roepen "Is er iets voor mij bij?" is toch wat angstig. En ja, toen was het eindelijk zover. Yay! Een pakket aus der Schweiz! Van haar. Met een lieve kaart, alles voor een lekker potje choco-fonduen en ook nog eens een pakket met heerlijke Zwitserse chocolade. Wat een feest!

Snel, want op is op!

Sinterklaas komt er weer aan. De winkels liggen vol met marsepein en pepernoten. Dè tijd van het jaar om cadeautjes weg te geven. En ondanks dat ik geen witte baard heb (nee, echt niet) en geen rode lange jurk (alleen eentje waarmee Sint wegens onzedelijk gedrag gearresteerd zou worden) en een mijter mij wellicht wel guitig zou staan (ik kan nou eenmaal een hoop hebben) ga ik een beetje voor Sint spelen.

HermitageWant! Ik werd gisteren door de BankGiroLoterij verrast met niet één, niet twee maar wel zes toegangskaarten voor twee personen voor De Hermitage in Amsterdam. Een prachtig museum, niet alleen qua collectie maar ook qua ligging en historie. Komt dat zien dus.

Een setje heb ik al vergeven maar ik heb er hier nog vijf liggen. Wie wil? En op is op.