Maandelijks archief: december 2009

Heaven for little boys

Natuurlijk had Levi zijn vuurwerkboodschappenlijstje bij ons laten liggen. Ik hoorde de lichte paniek in zijn stem toen hij belde."Vergeet je hem niet, pap?" Hoe dichter we bij Kapelle en de vuurwerkwinkel kwamen des te zenuwachtiger ze werden. Ik scoorde en passant nog even wat glamour vuurwerk om wat tegenwicht te bieden aan alle knallers die zij in hun tas propten en eindelijk konden we gaan. Richting Frankrijk.

Na een lange rit door sneeuw en regen kwamen we ’s avonds op de camping aan. "Mogen we alvast even iets afsteken om te kijken of het goed gaat?" Zucht. Natuurlijk.

En zo gaat het nu al drie dagen. Ewald moest nog wat oud papier en kranten verbranden. Altijd behulpzaam, boden de jongens aan om dat even voor hem te regelen. En dat oude snoeihout kon er ook wel bij. En wat rommel die kampeerders achter gelaten hadden. Als het maar fikt, nietwaar.

Net dachten we dat er jagers op wilde zwijnen aan het jagen waren in het bos op de berg. Maar nee, het zijn de jongens maar. Even hun voorraad Bermuda’s, strijkers, Widowmakers en knetterlinten er door heen naan het jagen. Het is hier een soort Walhalla hier voor Q&L. Ze rijden achterin de pick up en slapen met zijn tweeen in het camper gedeelte van de pick up boven in de camping.

We hebben maar één afspraak: iedere avond hebben we een vinger check. Als er ’s morgens tien mee naar buiten gaan moeten er ook weer tien ’s avonds binnen komen.

Dsc_1440_2 Dsc_1393Dsc_1411

Advertenties

Mag het nu…? En moen die dozen ook in de fik?" We zijn in Frankrijk, bijEwald en Hanke op de berg. Een walhalla voor twee vuurwerk en fik-minnende jongens. Nou, dire eigenlijk. Erwin is ook als een vis in het water. En dan ht vuurwerk he? als sinds Belgie gaat ieder gesprek daar over. En het houdt niet op. mogen we vandaag dan wat strijkers/Bermuda’s/vlinders aansteken? Zijn er ngo lucifers? Op mijn vraag of ze begrijpen waarom Widowmakers zo genoemd worden krgij ik geen antwoord.

Verpest

Dat wij de kids verpesten door ze met bepaalde gerechten te laten kennismaken, nou ja, dat hoort bij de opvoeding zeg maar.

Maar sinds vorig jaar december, sinds mijn verblijf in het New York Palace, blief ik mijn friet toch het liefst met geraspte truffel erop. En na ons diner gisteren bij De utrechtsedwarstafel kan ik eigenlijk geen andere aardappelpuree velen dan die gelardeerd met Zeeuwse oester. Oh, zalig zachte puree met van die zilte stukjes oesterflieber erdoor…

Alma

En voor de liehebbers van Pixar korte filmpjes een hele fijne, met een behoorlijk donkere ondertoon:

Toetje

Vanille vla
of een vla flip.
IJs!
Yoghurt met siroop,
chocolade pudding.
Een Mona toetje?

Eigenlijk is het onze eigen schuld ook. Beetje die kinderen sjiek mee uit eten nemen. Ik vroeg laatst, gewoon thuis na het eten, of ze een toetje wilden. En dan bedoel ik vla. Of yoghurt ofzo. Toch? Iets wat je in de koelkast hebt. Zonder blikken of blozen vroeg Q of we crème brulée hadden. Erwin en ik keken elkaar verbijsterd aan. Waar haalt dat kind dat vandaan?

Vanmorgen sms-wenste Q ons een fijn kerstfeest. Ik smste terug en vroeg of er nog iets moois onder de boom had gelegen voor hem. Zeker. Een Herman den Blijker crème brulée set. Het is toch bij de wilde spinnen af…

Tanya is dood

TanyaIeder Amsterdams kind kent haar. Ik durf zelfs te wedden dat iedere Amsterdammer haar kent. Ik ben vaak bij haar langs geweest. Soms een paar keer achter elkaar, dan weer even jaren niet. Het was altijd en spectaculair gezicht als ze boven de waterspiegel uitkwam, haar oren in de rondte liet draaien en vervolgens een heel wit brood verzwolg. Tanya was het oudste nijlpaard van Nederland.

Vreemd gaan is soms best prettig

"My name is Natalya" zei ze met een zwaar accent. Ze was huge en vijftien jaar geleden vanuit Oekraine naar Florida geemigreerd. Florida beviel haar niet. Te warm en te veel ouwe mensen. Bovendien gebeurde er nooit wat. Dus na drie jaar verhuisde ze naar New York.

"Waar komt jouw pedicure vandaan", baste ze terwijl ze mijn voeten vasthield en observeerde. Ik kon geen kant op. "Nederland" was een slecht antwoord, Natalya had het klaarblijkelijk niet zo op inheemse voetenmeisjes. "And she uses a knife, eh?" Dit was een retorische vraag; ontkennen had geen zin en werd waarschijnlijk ook niet gewaardeerd. "In New York we cannot use knifes by law" Ik kreeg een strenge verhandeling over dat vijlen beter was terwijl zij mijn voeten insmeerde met een goedje en er plastic zakken ombond. Ik had niet raar opgegekeken  als er een kuip vers beton naast me had gestaan. Gelukkig was ze het eens met de kleur nagellak die ik uitkoos. Bloedrood.

Na ruim een uur stond ik buiten. Met voeten zo zacht als pasgeboren lammetjes. En nu, twee weken later, nog steeds. Op 5 januari heb ik een afspraak met mijn eigen voetemeisje. Hoe vertel ik haar dat ik vreemd ben gegaan?