Maandelijks archief: mei 2010

Goed geregeld

Toch wel speciaal: Erwin werd vanmorgen om zes uur door zijn broer gebeld. Zijn vrouw staat op punt van bevallen en Erwin vertrok om op hun andere twee kinderen, Roman en Parel passen terwijl zij zouden zorgen voor een nieuw nichtje. Ik, daarentegen, vertrek zo dadelijk naar het huis van mijn moeder om samen met mijn zus alvast te beginnen aan het leeghalen.

Oude leven, nieuw leven, het is toch eigenlijk wel mooi geregeld.En ja, ik weet ook wel dat er iedere dag duizenden baby’s geboren worden en even zoveel mensen naar gene zijde gaan. Maar toch.

PS: Ik ben zooo blij dat het nieuwe nichtje eindelijk geboren wordt, ik heb namelijk zukke gave cadeautjes. Maar daarover later meer. Wie weet lees ze mijn blog terwijl ze ligt te puffen.

Dapper

Imag0049Kijk deze waterhoen eens, gespot terwijl hij stoicijns op zijn nest zit, achter restaurant Open. Maar dat nest, hemel, heeft niemand hem ooit verteld dat je eieren niet op plastic moet leggen? Eieren moeten toch ademen? Straks heeft hij kuikentjes die naar roquefort ruiken.

Hip & Happening aan de Amsterdamse Zuidas

Terwijl Ruud de Wild en Jeroen Kijk in de Vegte verwoed uit de Draaiende Studio van QMusic proberen te komen wordt aan de overkant van de straat circus Roncalli wordt opgebouwd. En vorige week hadden we de start van de Giro Italia voor de deur. We zijn hot!

Imag0053Imag0052

En de volgende

Gisteren hoorden we dat een tante van Erwin overleden is na een jaartje of wat vechten tegen kanker. Had hakte er wel even in. Ik scrollde terug op mijn blog en las de stukjes over mijn moeder. Man, wat ging dat snel. Ik moest even denken aan 3 mei. Ik zat naast haar bed. Haar hand vasthouden mocht niet meer, alles was te veel. Ik wist niets meer te zeggen en de tranen welden op. Mama stak haar hand uit, glimlachte en veegde mijn tranen weg. Toen viel ze voor de laatste keer in slaap.

Over een week of twee gaan we mama’s huis opruimen. Het zal niet meevallen.

Dat wil ik ook

Films over het goede leven. Over een ommezwaai. En vooral over heerlijk eten en drinken. Film die mij altjd een traantje doen wegpinken. Omdat ik dat leven ook wil. Omdat ik me zo goed in kan denken dat ik dat ook kan. Omdat, nou ja, omdat er altijd iets te wensen moet blijven.We hadden natuurlijk al Julie & Julia. Chocolate met Juliette en Johnny (ah, vooral Johnny…). Eat Drink Man Woman. Bottle Shock met Sneep van Harry Potter vermomd als snobistische Engelse wijnkenner.

En net gezien: A Good Year. Een film van Riddley Scott met de vreselijke Russel Crowe, maar de film is zo prettig dat zelfs hij het niet kan verpesten. Kijken dus. Het liefst met je armen om je lief heen met een goed glas wijn erbij.

De afgelopen week stond in het teken van regelen. Tuurlijk had ik verdriet, maar ik gunde mezelf daar geen tijd voor. Er moest een uitvaartplechitghedi geregeld worden, bloemen, kaarten geschreven. Geregel geregel geregel, zodat ik niet echt hoefde na te denken. En toen was het zaterdagmiddag. Eerst afscheid nemen en daarna de plechtigheid. Ik zou eerst kijken of mama er mooi uitzag. Ik moest wel slikken toen ik naar haar kist liep en naar haar keek. En ineens sloeg het in als een bom. Mama is dood, ze zal er nooit meer zijn. En ik brak.

Een paniekaanval. Heel gewoon. Midden in de nacht schrok ik wakker met een vreselijk eenzaam gevoel:ik heb geen ouders meer. Geen vader of moeder meer om op teeug te vallen. Geen basis meer. En zo in het holst van de nacht greep dat me bij de keel. Eindelijk, zou ik haast zeggen.

10:27

En dan zou de wereld eigenlijk stil moeten staan. De klok zou stoppen om drie minuten voor half elf. Maar raar genoeg gaat bij een sterfgeval de tijd juist sneller. Een laatste kus en een lief woord, spulletjes mee nemen. Er moeten afspraken worden gemaakt, muziek uitgezocht. Beslissingen over een condoleance kaart, een kist, bloemen genomen worden.

Steeds weer vroeg de mevrouw van de uitvaartverening of wij hieral over na gedacht hadden, daar al over nagedacht hadden. Nee, was steeds het antwoord. Want we waren allemaal in de veronderstelling dat er daarvoor nog tijd genoeg was. Helaas.