Maandelijks archief: september 2010

Bejeweled madnezz

Bejeweled-pristine-sm Update vanuit de inrichting. Ik heb een meer dan ongezonde verslaving opgelopen aan Bejeweled Blitz. Een redelijk infantiel spel maar bloedverslavend.

En via een listige optie in het spel (Invite friends) heb ik nu ook een aantal anderen meegetrokken in deze gekte. Ik voer een hevige strijd met Erwins nicht in Australie, een aantal vrienden, een meisje uit ons gebouw en Erwin, die de godganse tijd moppert dat hij er nu echt mee ophoudt. Echt! Waarna ik vervolgens weer die meedogenloze stem hoor: "One minute…" En hop, daar gaat hij weer. Meegetrokken in een frenzy van vallende blokjes, exploderende stenen, fire crackers, vergezeld door een hysterisch tikkende klok.

<<waanzinnige lach aan>> Ik heb geen rust tot de high score weer van MIJ is! <<waanzinnige lach uit>>

Het is weer over

Japanners vieren het einde van de zomer, wist u dat? Ze krijgen er zelfs een dag vrij voor. WTF? Een dag vrij om in stilte het einde van de zomer te bewenen, ja dat begrijp ik wel. Morgen wordt het naar, morgen wordt het ellendig. Herfststormen gieren over het land, rukken de laatste bladeren van de bomen en waaien uw paraplu kapot.
 
Maar: de herfst is toch heerlijk? Eindelijk weer die warme trui aan. Mijn mooie laarzen kunnen weer uit de kast. 's Avonds is het vroeg donker dus de waxine lichtjes en kaarsen kunnen weer aan (pas op de beruchte waxinelichtjeshoudergooier, die kan overal opduiken). Erwtensoep. Warme chocomel na een lange boswandeling. Crispy ochtenden. Zacht gekletter van regen tegen de ramen. De open haard weer aan. Zachte sokken om je tenen. Paddenstoelen zoeken voor in de risotto. Een vrolijke sjaal om je nek.
 
Zo, heb ik u een beetje voor de gek gehouden? Wat denkt u van de bekende herfstdepressie? Het licht moet weer aan. Buiten sterft alles af tot een nare drabbige bladerpap. Verstikkende warme truien. Het benauwde gevoel van lange broeken en sokken. Ik heb geen open haard. Watervlekken op mijn suede schoenen. Verwarde haren door de wind. Natte haren. Kapotte paraplus. Plassen op straat. Koud. Koud. Koud.
 
Ik denk dat het tijd wordt voor een weekje naar de zon voor ik mezelf een inrichting in praat.

Dat u het weet.

En omdat ik natuurlijk niet wil dat u denkt dat ik het macaroni-met-hamblokjes-en-ketchup niveau niet ontgroeid ben wil ik even mededelen dat wij gisteren een heerlijke paddenstoelenrisotto aten en dat er vanavond pasta (verse, ja!) met vongole op het menu staat. Dus.

Eten uit de oude doos

Zondagochtend, we lagen lui in bed en hadden het over dingen die je vroeger at. Ik weet nog wel (jaja, opoe vertelt…) dat het opeens "in" was om pasta te eten. Dat heette toen nog geen pasta maar macaroni of spaghetti en het assortiment beperkte zich tot elleboogjes of harde spaghetti van Honig. Wij aten dat met blokjes ham, geraspte kaas en tomatenketchup van Heinz. Heerlijk was het, nou ja, toen. Ik kende ook wel mensen waar de kinderen hun spaghetti met boter en suiker aten omdat ze geen tomatensaus lustten. Daarna werd de saus allengs italiaanser, althans dat dachten wij. Dikke sauzen propvol met groente. De arme italianen zouden zich in hun graf omdraaien.

Stokbrood met Franse kaas, dat was ook een topper. Mijn vader haalde een flesje Beaujolais Primeur of Cote du Rhone en mijn moeder haalde "Franse kaas". Port Salut, brie en natuurlijk Boursin, met die metaalachtige verpakking. Ja, wij waren echt van het buitenlands eten! En toch, toen ik dat mij allemaal zo voor de geest haalde kon ik de smaak van de wijn (want wij mochten altijd een slokje) en van de Boursin proeven. Stokbrood met Franse kaas aten we meestal op zaterdagavond en dan voor de tv, trwijl we Q&Q keken of Doctor Who. Met 's avonds de Wiekent Kwis of iets van Andre van Duin.
 
Woensdagmiddag, vrij van school en kindertelevisiemiddag, haalde mijn moeder een zakje zwarte en witte nopjes van Venco. We kregen allemaal een eierdopje vol. Die eierdopjes, ik zie ze zo voor me: plastic, rood en paars, en de rode had een scherfje uit het voetje. Op zaterdagmiddag, bij Klassenwerk en Stuif es In, hadden we ook wel pelpinda's. Een grote krant op tafel en pellen maar. Chips kregen we ook, maar dan wel allemaal een bakje, nooit een grote schaal op tafel. Zo ging dat en daar was niets mis mee.
 
Wij fondue'den ook veel. Bruine geglazuurde keramieken borden met vakjes voor het vlees en de sauzen. Waarschuwingen vlogen over de tafel: niet wiebelen, kijk uit met de olie! Mijn vader moest tussentijds altijd even naar de keuken om de olie nog even bij te warmen. Later kregen we een electrisch fonduestel. Nog meer paniek want er was altijd wel iemand die over het snoer struikelde. Toen mijn stiefopa eens kwam eten besloot mijn moeder dat we feestelijk zouden fondu'en. Echter, mijn opa had geen idee dat je het vlees eerst van die gloeiend hete vork moest halen. Dat was lachen natuurlijk.
 
Oh, en ik had een sleutelhanger van het mannetje van "GreenSpot, zonder prik!". Maar dat is weer een ander verhaal.

Meet Duschi

Nou, dit is 'r dan. Onze logee van de afgelopen dagen. Klein, donker, brutaal, knuffelig en snurken als een bootwerker. Bang van niemand en nieuwsgierig naar de hele wereld.

 DSC_3871 DSC_3859 DSC_3866

Voor elk wat wils

“Kom eens kijken”, zei ik terwijl ik de trailer van The Tourist op mijn scherm toverde.
“Oh, leuk,” zei hij, “Hebben we alletwee wat.”

Johnny en Angelina samen in een film. Oeh.

(Om maar even iets vrolijks te zien. Want gisteren hebben we er weer eentje weggebracht. Ik ben er zo klaar mee. Maar hee, het gaat niet om mij, he?)

Gebrummel

Naast de reguliere opdrachtenm varierend van stapelbedden tot huisdeuren, kloppen er ook mensen met speciale wensen aan bij Erwin's nieuwe timmerbedrijf-slash-atelier. Een meneer in een rolstoel die handvaten nodig heeft zodat hij makkelijker kan verzitten, een oude man die een nieuwe bodem voor zijn boodschappentas nogig heeft, jongetjes die hun skateboard willen bijschaven, een mevrouw die graag een kattentrapje wilde zodat Poekie vanuit de tuin van de benedenburen naar de eerste verdieping kan wandelen. Een buitenschoolse opvang vraagt of hij 40 bouwpakketjes voor pennenbakjes kan leveren voor de timmerklas.

Keesisweg En mevrouw Gebrummel. Ze komt binnen met een grote tas en is ietwat van de kaart dat Kees, de vorige eigenaar, er niet meer is. Bedrummeld (haha) staat ze met de tas in haar handen. Het blijkt dat Kees haar altijd hout meegeeft voor haar kunstproject 365 dagen. Iedere dag maakt ze een driedimensionaal "schilderijtje" en als het project klaar is (volgend jaar mei) houdt ze een expositie. Erwin vraagt waar het schilderijtej van vandaag over zal gaan. "Kees is weg." zegt ze. Ze laat de tas achter en meldt dat ze hem de week daarna komt ophalen. Die week vult Erwin haar tas met hout, steigerijzer en alles wat hij maar kan verzinnen. Als ze de tas komt halen vraagt ze Erwin of hij een speciale datum heeft waar ze iets over kan maken. Zonder na te denken noemt hij 11 september. "Hoezo dat?" Waarschijnlijk verwacht ze een dramatisch verhaal over omgekomen familie in New York. Erwin vertelt dat wij dan vieren dat we niet gaan trouwen. Ze vindt het een mooi idee.

Ik kan niet wachten tot september klaar is!

HET feest

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Ons we-gaan-niet-trouwen-maar-blablabla-feest. Over het feest op zich maakte ik me niet zo druk. Strand restaurant Vooges is een ouwe bekende en uit talrijke zonnige zomerdagen weet ik dat catering en verzorging perfect zijn geregeld. Het enige waar ik me druk over maakte waren de mensen. Zijn familie, mijn familie, een aantal losse vrienden en collega's. Zou iedereen het wel naar zijn zin hebben? Geen mensen zielig en eenzaam in een hoekje? Is het wel leuk voor de kids die komen?
 
DSC_3418 Het bleek dat ik me voor niets zorgen had gemaakt. Er ontstonden leuke groepjes gezellig kletsende mensen, het eten was heerlijk, de sfeer super relaxed, het weer was onbetaalbaar en een paar dare devils waagden zich zelfs in zee (tot ontzetting van hun ouders).Het was een mooi feest en Erwin en ik willen graag iedereen bedanken die er was: voor de gezelligheid en de mooie cadeaus en de prachtige taart (bedankt girls!). En als u nog even terug wilt kijken moet u HIER even klikken. En u mag natuurlijk altijd even mailen als u een fotootje wilt voor op de schoorsteenmantel.

Altijd reden voor een feestje

Het schijnt toch wat ingewikkelder te zijn dan we dachten, gezien de reacties van een hoop mensen.

"Nee, we gaan niet trouwen."
"Maar jullie geven toch een feest dat…"
"Ja, dat we NIET gaan trouwen!"
"Maar…"
Vol goede moed nu: "Maar wat willen jullie dan hebben, is er een cadeaulijst?"
"We willen dat je een goed humeur meeneemt en en zin een leuk feest, da's alles."
"Maar…"

Oh mensen toe nou toch. Erwin en ik geven een feest omdat we na ruim zes jaar verkering nog steeds heel erg verliefd zijn maar toch echt neit willen trouwen (been there, done that). Omdat er echt veel te weinig gefeest wordt. Omdat er al veel te veel mensen zijn die helaas niet op dit feest kunnen zijn. Zo moeilijk is dat toch niet? Ik zie u zaterdag graag op het strand!

De nieuwe hobby van de verkering

Dus dan bedenkt de verkering dat hij toch ook wel een hobby wil. Mooi, denk je, want hij werkt veel en je gunt hem wat leuks. En dan schuift hij een folder van paragliding vereniging "Vlieg 'm d'r in" omder je neus. Kijk, zegt hij blij en hij schrijft zich in. De dagen daarop wordt je doodgegooid met You Tube filmpjes van vliegende kerels in de Alpen, gegoochel met schermen, bijna crashes. En toen was het zover. De eerste dag was prima. Tot een uur of twee theorie en dan grondoefeningen Een beetje zwaaien met de glider en proberen dat ding ene beetje onder controle te krijgen. En jawel, hij is er nog goed in ook. De tweede zaterdag begint met een tandemsprong en na nog wat grondgedoe mag hij de lucht in. Alleen. Gelukkig belt hij me nog even om te zeggen dat hij van me houdt voor hij het luchtruim kiest.

Als u HIER hier klikt kunt u Erwin's eerste solovlucht bewonderen. Let niet op de abominabele kwaliteiten van de cameraman, Jan de Bont had helaas andere verplichtingen.