Eten uit de oude doos

Zondagochtend, we lagen lui in bed en hadden het over dingen die je vroeger at. Ik weet nog wel (jaja, opoe vertelt…) dat het opeens "in" was om pasta te eten. Dat heette toen nog geen pasta maar macaroni of spaghetti en het assortiment beperkte zich tot elleboogjes of harde spaghetti van Honig. Wij aten dat met blokjes ham, geraspte kaas en tomatenketchup van Heinz. Heerlijk was het, nou ja, toen. Ik kende ook wel mensen waar de kinderen hun spaghetti met boter en suiker aten omdat ze geen tomatensaus lustten. Daarna werd de saus allengs italiaanser, althans dat dachten wij. Dikke sauzen propvol met groente. De arme italianen zouden zich in hun graf omdraaien.

Stokbrood met Franse kaas, dat was ook een topper. Mijn vader haalde een flesje Beaujolais Primeur of Cote du Rhone en mijn moeder haalde "Franse kaas". Port Salut, brie en natuurlijk Boursin, met die metaalachtige verpakking. Ja, wij waren echt van het buitenlands eten! En toch, toen ik dat mij allemaal zo voor de geest haalde kon ik de smaak van de wijn (want wij mochten altijd een slokje) en van de Boursin proeven. Stokbrood met Franse kaas aten we meestal op zaterdagavond en dan voor de tv, trwijl we Q&Q keken of Doctor Who. Met 's avonds de Wiekent Kwis of iets van Andre van Duin.
 
Woensdagmiddag, vrij van school en kindertelevisiemiddag, haalde mijn moeder een zakje zwarte en witte nopjes van Venco. We kregen allemaal een eierdopje vol. Die eierdopjes, ik zie ze zo voor me: plastic, rood en paars, en de rode had een scherfje uit het voetje. Op zaterdagmiddag, bij Klassenwerk en Stuif es In, hadden we ook wel pelpinda's. Een grote krant op tafel en pellen maar. Chips kregen we ook, maar dan wel allemaal een bakje, nooit een grote schaal op tafel. Zo ging dat en daar was niets mis mee.
 
Wij fondue'den ook veel. Bruine geglazuurde keramieken borden met vakjes voor het vlees en de sauzen. Waarschuwingen vlogen over de tafel: niet wiebelen, kijk uit met de olie! Mijn vader moest tussentijds altijd even naar de keuken om de olie nog even bij te warmen. Later kregen we een electrisch fonduestel. Nog meer paniek want er was altijd wel iemand die over het snoer struikelde. Toen mijn stiefopa eens kwam eten besloot mijn moeder dat we feestelijk zouden fondu'en. Echter, mijn opa had geen idee dat je het vlees eerst van die gloeiend hete vork moest halen. Dat was lachen natuurlijk.
 
Oh, en ik had een sleutelhanger van het mannetje van "GreenSpot, zonder prik!". Maar dat is weer een ander verhaal.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s