Maandelijks archief: december 2010

Kerstavond bij “Chez Nel”

Zo, de Kerst is weer zonder kleerscheuren doorlopen. Kerstavond waren we bij Jaap en Nel uitgenodigd en hola, we waren daar wel met zijn zesentwintigen. Dat krijg je als schoonzus een nieuwe lover heeft met vier kinderen en neef het leuk vind om zijn meisje mee ter brengen. Maar ja, als er twintig kunnen eten kunnen er ook zesentwintig eten dus werd de tafel met twee-en-een-halve meter verlengd, extra klapstoelen ingekocht en een litertje extra ossenstaartsoep gekookt. De klentjes mochten aan de ronde tafel in de serre en de groters schaarden zich om de enorme tafel. En dat ziet er dan ongeveer zo uit:

DSC_4408 DSC_4505

Voor eventuele slapers stond de caravan van mijn zwager voor de deur opgesteld en deze werd na het eten al snel geconfisqueerd door de grote neven. "Maar," vroeg ik, toen ze even binnenkwamen om nog wat drinken en snackjes te scoren. "Wat doen jullie dan in die caravan?" "Nou, zittèh." "Zittèh?" vroeg ik nog om even te checken. Ja. Zittèh. OK. Chillen is blijkbaar niet vet meer.

Het was weer een mooie avond in table d'hote Chez Nel. We hebben alvast gereserveerd voor volgend jaar.

Advertenties

Kerst sentiment

Vroeger vierden we kerstavond bij Erwin's ouders en dan de eerste of tweede dag bij mijn vader en moeder. Mijn moeder maakte dan een koude visschotel of een cotelet suisse met gebakken aardappeltjes en een Viennetta na (waar wij van gruwden maar ja, iedereen heeft zo zijn eigen gewoonten met kerst). Toen mijn vader wegviel vroegen we een van de dagen altijd mijn moeder bij ons thuis. Lekker eten en een Irish Coffee na. Oubollig wellicht maar hee, dat mag met kerst. 

Ik weet nog wel dat het vorig jaar ook zo dramatisch sneeuwde met Kerst en Erwin zou mijn moeder heel smart met de Smart ophalen. Nadat hij mijn auto uitgegraven had, want om de een of andere duistere reden stond hij niet in de garage, toog hij op weg. En kwam ruim een uur later pas weer terug, met mijn moeder met rode wangen in de bijrijdersstoel. Ze hadden een beetje vastgezeten en geslipt op de afslag naar Osdorp.

Net hoorde ik op Sky Radio (ik ben een sucker voor kerstliedjes) het meest vreselijke kerstliedje ooit langskomen. Ik moest meteen aan mijn vader denken, hij draaide het single'tje altijd grijs met kerst en danste als het even kon met mijn moeder door de kamer.

Geniet of gruwt u even mee. Dat zou m'n vader best fijn vinden.

Sneeuw aan de plas

DSC_4355 DSC_4360 DSC_4361

Baby, it’s cold outside…

OK, one for the road. Een kerst-Glee.

 

De jeugd van tegenwoordig

Vanmorgen toen ik opstond was er nog niets aan de hand. Maar Erwin verleidde me met een capuccino en ik vertrok een kwartiertje later dan gewoonlijk naar het werk. En in die tijd had zich een ramp voltrokken, nou ja, uit automobilistisch oogpunt, dat is. Een pak sneeuw had zich stiekem vanuit het uitspansel naar beneden gestort. Vol goede moed vertrok ik en om de hoek had ik al het gevoel dat ik beter vanuit huis kon werken vandaag. Maar ik zat nou eenmaal al in de auto en nou ja, dan maar doorzetten, toch? Drie kwartier later kwam ik op het werk aan.

Regelmatig checkte ik sneeuwradar-punt-nl en ojee, het bleek alleen maar erger te worden. En aangezien heel corporate Nederland al aan het kerstreces bezig was, mijn telefoon akelig stil en mijn email akelig leeg bleef besloot ik vanmiddag vrij te nemen. Snel tussen de sneeuwbuien door naar huis, was mijn plan. De snelweg was geen optie, volgens de ANWB stond het daar muurvast, dus ik besloot door de stad te rijden. 

Beethovenstraat, geen probleem, Parnassusweg, ook dat ging prima, Via de Marathonweg richting Amstelveenseweg geslopen. Het ging langzaam, maar mijn dappere Smart klaarde het klusje soms brommend, maar het ging. Ondertussen gingen mijn gedachten naar Erwin die vanavond nog naar BoZ moet om de jongens op te halen, poor guy: dikke files door het weer en na een dag werken is hij ook niet al te fris meer. Ik ben altijd blij als hij dan weer veilig en wel thuis is.

Ik besloot de A10 over te steken via het Surinameplein en daar ging het mis. Ondanks dat daar een hoop auto''s rijden was het sneeuwdek nog niet erg weggesleten. Ik moest stoppen voor het stoplicht en toen het groen werd wilde ik optrekken. Mooi niet. Mijn wieltjes spinden en kregen geen enkel houvast. Stukje achteruit dan maar en weer opnieuw proberen. Nada. Ik begon het een beetje benauwd te krijgen want u begrijpt, ik stond niet in mijn eentje op dat kruispunt. Natuurlijk stopte werkelijk niemand om me een handje te helpen en na nog wat proberen was ik ten einde raad en stond op het punt om Erwin te bellen om me uit de penarie te helpen. Opeens klopte een jongen met een grote bontmuts op mijn raampje. Ik had hem al zien kijken vanaf de stoep. Hij wilde mijn Smart wel even over het moeilijke punt heen duwen. Ik keek hem dankbaar aan en tpen de weg veilig was duwde hij mijn autootje naar de overkant. Daar kreeg ik weer grip en na heel hard "Dankjewel" uit mijn raampje geroepen te hebben vervolgde ik mijn weg.

Die jeugd van tegenwoordig is zo slecht nog niet!

What’s New (York)?

Nou, het hotel in ieder geval niet. Het Waldorf Astoria was prachtig en statig, zoals ieder jaar. Sprankelende kristallen kroonluchters, rijke tapijten en tien dollar voor een biertje. De lobby gevuld met heren in smoking en dames in amerikaanse chique. Veel pailetten en bont, heel veel bont. Of zou het fur faux zijn?

 Fifth Avenue ook niet. Crisis? Welke crisis? De stretched limousines reden af en aan en dames lopen de winkels uit gevolgd door chauffeurs met hun armen vol pakjes. UGGs zijn weer helemaal je van het sinds ze een flagship store op Manhattan hebben geopend.
 
Abercrombie & Fitch? Nope. Die worden vakkundig om zeep geholpen door Hollister. Waar vroeger de stoere A&F boys met ontbloot sixpack nog manmoedig in de sneeuw stonden, slechts gehuld in een very low slung jeans, daar hadden de heren dit jaar jassen aan en mutsen op. Whimps! Nee, dan Hollister. Een beachboy en beachbabe in de etalage, in swimsuits! Abercrombie moet op zijn tellen gaan passen!
 
Maar ook: Ippudo, een geweldig ramen restaurant. Toegegeven, je moet er wat voor over hebben om daar te eten. Je kan er niet reserveren en het is super hip, dus een wachtrij van anderhalf uur is niet vreemd. Maar oeh. OEH! Baby octopus in wasabi. De stoombroodjes. En de ramen… Van weeromstuit was ik vergeten nog extra toppings te bestellen wat betekent dat ik er volgend jaar gewoon weer moet eten. En da's geen straf.
 
En ook: Eataly. Een nieuw concept. Volgens kenners The Hottest Italian In Town. En dat klopt ook wel. Een italiaanse markt met kaas, vleeswaren, wijn, vis, brood, gebak, zestig soorten paddestoelen, met een marktplein met statafels zodat je overal iets te eten en te drinken kan kopen en dan lekker opeten. Met aparte restaurants voor pasta, pizza, vis en groente! We aten er raw baby scallops en rauwe makreel met kaviaar. Na wat geslenter over alle afdelingen nog wat kaas en vleeswaren aan een statafel. En jawel, Owen Wilson in de schappen. Echt! Ik liep zowat tegen de beste man aan. En dan casual " 'scuse me…" mompelen in plaats van IIEEHHHH te gillen en om een handtekening en foto te vragen. Maar hee, ik ben cool he, dus dat doe ik niet.
 
En de tentoonstelling Race To The End Of The Earth in het American Museum of National History. Een tentoonstelling over de race tussen Scott en Amundsen om als eerste de Zuidpool te bereiken. En nee, toen hadden ze nog geen fleece truien. En aan het eind van de tentoonstelling, die neergezet was als een soort van tijdslijn, toch licht geschokt zijn dat die arme Engelsen 11 kilometer van hun laatste voedeldepot doodvroren in een sneeuwstorm. Terwijl ik dat eigenlijk al wist. Dan bereik je toch precies wat je wilt met zo'n expositie denk ik dan.
 
Het ijshockey: Let's Go Rangers! In een bijna uitverkocht Madison Square Garden, op z'n amerikaans met hotdogs en een halve liter Bud Lite in plastic beker met deksel en rietje. Wat een evenement. En wat een domper dat ze verloren. We gingen zowaar een beetje verdrietig naar buiten. Mijn nichtje had gevraagd if ik een Ranger voor haar kon meenemen en echt, ik had een leuke uitgezocht (Del Zotto, nummer 4). Maar hij wilde niet. Dus heb ik iets anders voor haar gescoord. Bovendien, wat moet je met een ijshockeyer in Nederland waar de Elfstedentocht het grootste ijsevent is?
 

Het leuke van New York is, ook al ben je er al honderd keer geweest, dat het NEW YORK blijft. Magical, the city that never sleeps, van krantenjongen tot millionair. Hier wordt het bedacht, hier gebeurt het. New York zindert. Altijd.