De jeugd van tegenwoordig

Vanmorgen toen ik opstond was er nog niets aan de hand. Maar Erwin verleidde me met een capuccino en ik vertrok een kwartiertje later dan gewoonlijk naar het werk. En in die tijd had zich een ramp voltrokken, nou ja, uit automobilistisch oogpunt, dat is. Een pak sneeuw had zich stiekem vanuit het uitspansel naar beneden gestort. Vol goede moed vertrok ik en om de hoek had ik al het gevoel dat ik beter vanuit huis kon werken vandaag. Maar ik zat nou eenmaal al in de auto en nou ja, dan maar doorzetten, toch? Drie kwartier later kwam ik op het werk aan.

Regelmatig checkte ik sneeuwradar-punt-nl en ojee, het bleek alleen maar erger te worden. En aangezien heel corporate Nederland al aan het kerstreces bezig was, mijn telefoon akelig stil en mijn email akelig leeg bleef besloot ik vanmiddag vrij te nemen. Snel tussen de sneeuwbuien door naar huis, was mijn plan. De snelweg was geen optie, volgens de ANWB stond het daar muurvast, dus ik besloot door de stad te rijden. 

Beethovenstraat, geen probleem, Parnassusweg, ook dat ging prima, Via de Marathonweg richting Amstelveenseweg geslopen. Het ging langzaam, maar mijn dappere Smart klaarde het klusje soms brommend, maar het ging. Ondertussen gingen mijn gedachten naar Erwin die vanavond nog naar BoZ moet om de jongens op te halen, poor guy: dikke files door het weer en na een dag werken is hij ook niet al te fris meer. Ik ben altijd blij als hij dan weer veilig en wel thuis is.

Ik besloot de A10 over te steken via het Surinameplein en daar ging het mis. Ondanks dat daar een hoop auto''s rijden was het sneeuwdek nog niet erg weggesleten. Ik moest stoppen voor het stoplicht en toen het groen werd wilde ik optrekken. Mooi niet. Mijn wieltjes spinden en kregen geen enkel houvast. Stukje achteruit dan maar en weer opnieuw proberen. Nada. Ik begon het een beetje benauwd te krijgen want u begrijpt, ik stond niet in mijn eentje op dat kruispunt. Natuurlijk stopte werkelijk niemand om me een handje te helpen en na nog wat proberen was ik ten einde raad en stond op het punt om Erwin te bellen om me uit de penarie te helpen. Opeens klopte een jongen met een grote bontmuts op mijn raampje. Ik had hem al zien kijken vanaf de stoep. Hij wilde mijn Smart wel even over het moeilijke punt heen duwen. Ik keek hem dankbaar aan en tpen de weg veilig was duwde hij mijn autootje naar de overkant. Daar kreeg ik weer grip en na heel hard "Dankjewel" uit mijn raampje geroepen te hebben vervolgde ik mijn weg.

Die jeugd van tegenwoordig is zo slecht nog niet!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s