Maandelijks archief: januari 2011

A small step for mankind…*

Step Maar voor ons nogal een big deal. Een grote stap waar we erg blij mee zijn. Afgelopen zondag gingen de jongens voor het eerst met de trein naar huis. Vanaf Schiphol naar BoZ is één rechte lijn zonder over te stappen en het scheelt Erwin en mij een kleine vier uur in de auto. De boys vonden het een goed plan en om drie uur togen we naar Schiphol. Gewapend met een kaartje (nee, die kan je gewoon in je zak stoppen, dat hoef je alleen te laten zien als de conducteur er om vraagt") stonden we op het perron te wachten.
 
De trein was een verrassing ("Wow, een dubbeldekker"), de mannen zijn niet echt ervaren treingangers in dit auto tijdperk. Heel cool maar toch wel wat zenuwachtig stapten de boys in. Wij vonden het net zo spannend en smst'en na een half uurtje al of het goed ging en waar ze waren en of Q zijn wandelende takken niet los liet in de trein (oh die wandelende takken… souvenirtje uit Artis, gratis af te halen in de Vlindertuin.).
 
Anyway, de jongens waren om half zes in BoZ en wij… wij hadden een zee van tijd over 's avonds.
* vrij naar Neil Armstrong
Advertenties

Toch slim

Onderzoekje in de LINDA. 1200 vrouwen was de volgende vraag gesteld: ben je liever slim of ben je liever mooi? Slim natuurlijk, antwoordde 80%. Logisch. Want je wordt, ongeacht je haarkleur, toch weggezet als een dom blondje als je toegeeft dat je looks belangrijker vindt dan brains. Bovendien, zoals een collega van mij opmerkte, mooi zijn kan je altijd zelf nog regelen in onze maatschappij die aan elkaar hangt van botox, dokter Frank en liposuctie.
 
Ik vermoed dat een groot gedeelte van de ondervraagde vrouwen slim dacht te zijn. Eigenlijk willen ze liever mooi zijn maar het staat gewoon gewoon slimmer om te zeggen dat je liever slim wilt zijn (volgt u het nog?). Waren ze de onderzoekers toch te slim af.

Daar heb je …

Vorig weekend kocht ik, gefrustreerd door de nazi praktijken van het asiel, drie goudvissen. Normaal zijn guppen my favourite choice of fish, maar door de kou waren die niet voorradig. "Maar goudvissen zijn ook heel leuk hoor." verzekerde de dame van de dierenwinkel mij.

Goudvis_springt_uit_vissenkom_2 Ik weet het niet. Goudvis nummer 1 had teveel naar "So you think you can dance" gekeken en na een breakdance act van een uurtje of wat liet hij zondag het loodje. Arm ding. Maandagmiddag bedacht goudvis twee dat hij, als hij heel veel vaart maakte, wel een sprong uit het water kon maken. Hij had waarschijnlijk op Discovery gezien dat je dan zo'n imposante spletsj op het water maakt met veel opspattend water enzo. Helaas. Hij belandde, plat op zijn bek, naast de vissenvaas. Godzijdank zag Erwin het geheel gebeuren en die schoof vis twee snel weer de kom in. Dat was op het nippertje.

Zaterdagnacht besloot vis drie: "Dat wat vis twee kan, kan ik beter. Ik spring boven het water uit, doe een salto mortale en …" Helaas. 's Morgens lag er een zielig oranje flepje naast de kom. Vis drie had te veel ambitie voor een goudvis.

U raadt waarschijnlijk wel wat er op die puntje uit de titel moet komen… Juist ja. Flipper. En vis twee heeft voorlopig het rijk voor zich alleen.

Subliem verjaardags cadeau

Afmetingen-trappen Via Skype liet Erwin mij net de trap zien waar zijn vader en hij aan werken in HoutWest (hij is zooo trots dat zijn vader bij hem in de zaak af en toe een handje helpt). En PING daar ontsprong bij mij ineens een geweldig idee. Als ik nou een trap in huis zou nemen. We wonen gelijkvloers, dus nodig het niet, maar hij zou dan na een tree of vier een soort van bordesje kunnen maken zodat ik daar kussens op kan leggen om lekker te luieren en te lezen en te iPadden en de treden daarboven kunnen dan gebruikt worden voor fotolijstjes, boeken en leuke spulletjes.  De treden zouden een beetje dikker moeten zijn dan bij een gewone trap en hij zou ook niet bouwkundig perfect hoeven zijn, er wordt toch niet echt op gelopen. Wat een geweldig idee!

Asiel gestapo

Sinds mijn lieve Joep naar de poezenhemel is het akelig stil in huis. Ik wilde dolgraag een nieuwe poes maar Erwin vond het zielig omdat de kat niet naar buiten zou kunnen. Na veel gezeur en demonstratief gekijk op dierenasiels.com kreeg ik hem dan toch zo ver. "Als jij dat wilt ga dan maar fijn een poesje halen, meisje." Yay, ik was blij! Een poes in huis, zo gezellig!

Dus ik nam vanmiddag vrij en racede naar Dierenopvangcentrum Amsterdam. Ik werd ontvangen door een meisje met een chagrijnig gezicht en dito bril die bovenaan de trap richting de kennel al haar derdegraads begon af te draaien. "Wat voor soort kat, wat voor karakter, wat voor huis heb je, werk je, hoeveel werk je, is er iemand anders overdag thuis, nee kittens gaat niet." Ik antwoordde eerlijk (want dat doe ik meestal in eerste instantie) en voelde mezelf al in de kuil vallen die ik met al mijn eerlijkheid voor mezelf aan het graven was. Nee, poezen die niet naar buiten kunnen daar hebben we er niet zoveel van. "Op de site wel", antwoordde ik. "Ja, maar dan hebben ze wel minstens 25 uur per dag aandacht nodig. Misschien als je er twee neemt maar anders echt niet." Nu vind ik drie kamers iets te klein voor twee katten en meldde dat mijn vorige katten zich altijd prima vermaakt hadden bij ons thuis. Zonder gefrustreerd gedrag en gesip. Nou, de ene met dat scheve pootje kon ik dan misschien wel nemen maar ik moest er wel rekening mee houden dat het pootje binnen afzienbare tijd geamputeerd moest worden.

Zucht. Ik ben me bij de dierenwinkel maar te buiten gegaan aan drie goudvissen. En ik heb me intens voorgenomen om volgende keer bij het asiel te liegen tot ik groen en geel zie.

Flard

"Ah, hebben jullie magnum champagne meegenomen?", zegt ze. "Da's mijn lievelings…"

Numero sept s’il vous plait…

Onderweg naar Ewald en Hanke in Frankrijk. Ergens langs de Route de Soleil moeten we tanken. Ik loop alvast naar binnen om te betalen. Pompje 7, da's sept in het Frans. Dat weet ik best. "Pompe huit sil vous plait" zeg ik zonder na te denken en reken 30 euro af, veel te weinig voor een volle Volvo tank, maar hee, mogen wij ook eens mazzel hebben! Naast mij komt een onooglijk klein mannetje staan. "Pompe huit s'il vous plait" zegt hij. Chute alors, denk ik, ik had sept moeten afrekenen. Erwin moet lachen en noemt mij zijn talenwonder. "Ja duh" zeg ik, "Ik weet gewoon een boel cijfers."