Maandelijks archief: februari 2011

i am carnaval

Wat hebben een banaan, een doedelzak speler, Ghadaffi, een leeuw, een bitterbal en twee oude mannen met elkaar gemeen? Niet veel inderdaad. Behalve dat ze afgelopen zaterdag gebroederlijk carnaval aan het vieren waren in de Figurantenbar in Amsterdam Oud West. i am carnaval, dat was het thema, stiekem afgekeken van i amsterdam.
 
Nou is carnaval is niet echt mijn ding en dat is nog een understatement. Ik had mezelf als hoffotograaf opgeworpen en aangezien mijn zwager door zijn buurman liefkozend "de baas van de straat" wordt genoemd en Erwin's HoutWest de deur aankleding gesponsord had, kon ik natuurlijk niet achterblijven. Ik zette een hoge hoed op, prikte er een papagaai op, draaide een knalgroene boa om mijn nek, hield mijn camera stevig vast en stortte me in het feestgedruis.
DSC_4730 DSC_4830   DSC_4883
DSC_4931 DSC_4933 DSC_4901

Advertenties

HoutWest wordt beroemd

Het begon met Youp van 't Hek en de moeder van Ruud Gullit die een plankje nodig had. En nu.. nu staat HoutWest zelfs in de VT Wonen. Met dank aan Erwin's broer, maar toch. Het kan helemaal geen kwaad om je naam in een van de meest gelezen interieurbladen te hebben staan. Ik denk dat ik maar eens hard aan de website ga werken vanavond…
 
Klik HIER voor het artikel (hee, dat zijn die mensen van dat leuke schilderijtje).

Over pumba en strenge oberettes

Naast ons zaten twee meisjes. De blonde was net terug van vakantie. Alhoewel vakantie, zij was het soort meisje dat "op reis" gaat. Ze had in Kenia "gereist" en showde via haar iPad de foto's. Heel veel foto's. De tafeltjes stonden zo dicht op elkaar dat ik mezelf niet kon bedwingen, ik moest meeluisteren en met een schuin oog meegluren naar de foto's. Het meisje sprak van tentenkampen, krokodillen met een bek zo breed als haar voet lang was en olifantenvoeten die haast geen geluid maken omdat daar kussentjes onder zitten. Dûh, dacht ik. Ik ben zelf ook een tijdje in Afrika geweest (klinkt een stuk interessanter dan zes weken op vakantie toch?) en kan me nog heel goed het moment herinneren dat die kudde olifanten stampend als, nou ja, een kudde olifanten over de heuvel naar het water liepen. En dat we godzijdank de woestijnolifanten van ver hoorden aanstommelen zodat we de tenten een stukje uit de weg konden zetten. Kussentjes…, my ass.

"En kijk, da's een pumba." 

"???"
"Een pumba, uit de Lion King. Pumba is swahili voor wrattenzwijn."
"Oja."
"En die Masai hè, die dragen gewoon in het echt ook die kralen en de sjaals, dat doen ze niet alleen voor de toeristen."
Hoe weet jij dat nou meisje, dacht ik, jij bent toch zelf ook een toerist!

 
We zaten overigens bij XINH, een hippe Vietnamees op de Elandsgracht, daar waar vroeger Waldorf zat. "Hebben jullie eerder Vietnamees gegeten?", vroeg de oberette. Ja gisteren nog, zei ik. Ik had thuis de Vietnamese soep gemaakt die laatst in het NRC stond, maar dan in de luie huisvrouwenversie met bouillonblokjes. "Oh, maar niet echt in Vietnam dus?" Eh nee. Hoeveel mensen zijn er in hemelsnaam naar Vietnam op vakantie geweest? Het eten was overigens heerlijk, fris, verse groente en kruiden om de boel naar smaak mee op te spicen. Een heerlijke crepe gevuld met groente die je moest wrappen in knapperige sla, mihoensalade met kip op een stokje (die je, volgens de duidelijke instructies van de oberette met je mes moest afsnijden, nee nee, niet met je vork!), pho (da's die soep) en ossenhaas. Ik wist alleen niet dat Vietnamezen zoveel hoisin saus door het eten deden.
DSC_4725 En die foto hiernaast, dat is mijn huisgemaakte pho. Bouillon laten trekken met een bruingegrillde ui en dito stuk verse gember. Tauge, koriander, munt rauw in de soepkom. Flinterdunne plakjes rauwe biefstuk erop. De kokende bouillon erop gieten. Smullen maar.

Spring is in the air

Ik weet het heus wel, één magnolia maakt nog geen lente. Maar een tak met wel honderd (nou ja zeker vijftien) bloemen zal toch wel een beetje helpen? Het is trouwens een leuk proces om te zien. De knoppen zitten in harde fluwelige velletjes, die als een hoedje omhoog geschoven worden. En als de bloemknop denkt dat hij het alleen verder kan, gooit-ie het hoedje gewoon op de grond.Wat een enorne bende maakt natuurlijk maar hee, alles voor een beetje lente in huis.

DSC_4718 DSC_4721 DSC_4724

Zi-Za-Zondag

Zondag. Het druilde een beetje buiten en niets is dan zo aantrekkelijk om in bed beschuitjes te eten en voor de vierde keer The Devil Wears Prada kijken. Maar, ik vond het tijd voor een uitstapje. Sinds Erwin nog maar één dag in de week weekend heeft zijn de uitstapjes wat naar de achtergrond verschoven maar vandaag, ja vandaag moest het gebeuren.
 
Na een heerlijk ontbijtje met gepocheerde eieren, mijn lievelings sinds New York, sprongen we in de jassen en liepen, gewapend met camera en OV chipkaart naar buiten. Want hee, we gingen ook nog eens met de tram. Om de hoek kwamen we de buurman tegen. "Stelletje toeristen", schold hij vriendelijk, toen hij de camera in het oog kreeg.
 
Een tram met overstapje verder stapen we vlak bij Artis uit. Het was beredruk en gewapend met onze jaarkaarten wrongen we ons door het hek. Ik hartje Artis maar ik erger me altijd dood aan het publiek. Zo'n kunstzinnig Oud West/IJburg volkje met grote stappers, Max Havelaar kleding en warrig haar. Met mensen die tegen hun kroost (met dubbele voornaam, op loopfietsjes gemaakt van ecologisch verantwoord hout) roepen dat ze "nog even langs de kleine panda willen lopen voor we naar huis gaan, hoor!". 
 
In plaats van ons te vergapen aan de capriolen op de apenrots sloegen we linksaf richting de restauratie verbouwingen van het vogelverblijf, keken naar de loslopende lemuren en waren jaloers op het kleine meisje in de vlindertuin die de kweekhal in mocht om dode vlinders te rapen voor haar spreekbeurt. Ik wenste dat ìk een spreekbeurt over vlinders moest houden. De leukste ruimtes in Artis zijn tenslotte de ruimtes waar je niet in mag. We liepen het nieuwe stukje langs de Twee Cheetah's, het afzichtelijk horeca gebouw wat nu ook verbouwd wordt, en leverden flink commentaar hoe wij het zouden aanpakken. De beste stuurlui…, enfin.

Het was lente in Artis en dat was niet alleen te merken aan de overal oppiepende sneeuwklokjes. De pauw schudde eens flink met zijn staart en dat was toch wel de meest decente van het stel. Overal werdt flink voor nageslacht gezorgd of vierden ze alvast Valentijn?
 
Na Artis vervolgden we onze weg naar de Hortus Botanicus, wat ontzettend saai klinkt en dat ook leek. Verkijk u echter niet op de eerste kassen maar wandel door de tuin naar de kleine kassen verderop. Daar waar uw gehele kast met kruidenpotjes real life aanwezig is. Het "Hee! Citroengras en dit is kurkuma en thee en rijst en koffie" was niet van de lucht. Ergens achterin de tuin vonden we een licht armzalige spar met een groot hek erom. Hij leek ons niet bijzonder gevaarlijk dus we besloten wat dichterbij te gaan kijken. Het was een eenzame boom waarvan er nog maar enkele op de wereld waren (logisch ook, als je ze achter slot en grendel houdt). Maar de goden zij dank was er een werkgroep opgericht om de soort weer uit het slop te helpen. Pfew, een pak van mijn hart.
 
Oh, en heeft u wel eens geprobeerd om scherp te stellen op een glasvleugelvlinder? Daar zit met recht te veel glas en te weinig insect aan, maar, met een van mijn fotografentrucs is het gelukt. Kijkt u maar.

DSC_4704 DSC_4712