Maandelijks archief: april 2011

Het was Pasen

Dus we reden via Maassluis, Rozenburg, Brielle en Rockanje naar Stellendam en vanaf daar, om de file naar het strand te ontwijken maar vooral ook omdat wij dat zo leuk vinden, helemaal dicht langs de zee naar de Haringvlietdam reden. En toen nog verder. Langs plaatsjes als Ouddorp, Oostdijk, Scharendijke, Elkerzee, Oude Tonghe en Ooitgensplaat. Nooit van gehoord en vreselijk leuk.

We eindigden in Sint Maartensdijk, een piepklein dorp in het oosten van Tholen. Via mijn geliefde hotelkamerveiling.nl had ik een kamer geboekt in Het Raedthuys, het voormalige gemeentehuis van Sint Maartensdijk. Het gemeentehuis stamt uit 1654 maar was vakkundig gerenoveerd en omgetoverd tot een zeer comfortabel hotel ("… en dat voor maar 35 euro" zei het Zeeuws Meisje in mij).

Voor het eten reden we naar Scherpenisse, een gehucht anderhalve kilometer verderop. Ik heb geen idee meer hoe ik het gevonden heb op internet, maar daar bevind zich restaurant Vis Aan De Markt. Waar je, zoals de naam het zegt, uitstekend maar dan ook echt uitstekend, vis kan eten. Erwin verraste me met een glaasje champagne, en toe maar, nog eentje. Met daarbij platte en holle oesters, omdat we niet precies meer wisten welke we lekker vonden. En oh, vongole in kreeftenbisque gestoomd en tong en kingcrab. Die dus, ontdekte ik bij het afrekenen, per ons afgerekend werd en ik had werkelijk geen idee dat drie krabbenpoten zo zwaar waren. Blij en gelukkig bromden we weer hotelwaarts.

DSC_5314 DSC_5346 DSC_5359

DSC_5360 DSC_5365 IMG00393-20110424-2054

Advertenties

Dubbel

Met een dubbel gevoel werd ik vanmorgen wakker. Ik was jarig maar tegelijkertijd moest ik aan mijn verjaardag van vorig jaar denken.

Mijn moeder lag toen in het ziekenhuis en wij wisten geen van allen nog niet dat ze er veertien dagen later niet meer zou zijn. Ze zat monter en dapper in bed, een fleurig blousje aan, nagellak en lippenstift zorgvuldig aangebracht. Ze kon zelf niet meer uit bed komen maar ze had een van de zusters een bosje bloemen voor mij laten halen. Wat een held!

Vanmorgen moest ik daaraan terug denken en de tranen schoten in mijn ogen. Gelukkig vrolijkte de rest van de dag mij op met veel felicitaties en kussen en vanavond gaan we heerlijk met familie uit eten in het meest oubollige restaurant van Amsterdam "In 't Vierde Baarsje".

Ik heb er zin an!

Tulpentrut

De buit van vandaag:
Drie halfjes Rooie Sien
Drie halfjes laag tijger wit
Een paasbroodje met spijs
Baksteenrode suede ballerina's
Groene sleehakken van superzacht leer
Kersenbloesem takken
De allerlaatse magnoliatakken van dit jaar
Een rode roos en een compliment van de bloemenman

De bloemenman was een gigantisch boeket van rode rozen en iets wits in elkaar aan het zetten. "Ik kom zo bij je schat, maar als ik dit los laat sodemietert het uit elkaar," zei hij met een Amsterdams accent. "Wat kost dit trouwens, denk je?"

Ik gokte op 50 euro. "Ah, het is voor een jongen die zich gaat verloven, voor zijn aanstaande schoonouders." "Zeker om de boodschap te verzachten dat zij de bruiloft moeten betalen," zei ik. "Maar mij maak je er niet blij mee." "Nee, dat dacht ik al", lachte hij. "Jij bent zo'n tulpentrut."

Ik kon niet anders dan zijn conclusie te beamen. "Had er vandaag al iemand tegen je gezegd dat je er lekker uitziet?" zei hij terwijl hij me een roos overhandigde. "Waar kan ik je mee helpen, tulpen"

Ik zei dat ik bloesemtakken en magnoliatakken wilde. En na het afrekenen knipoogde hij nog maar eens: "Dan heb je in ieder geval een mooie bos hout voor de deur."

De salade van m’n zus

Ik besloot de carpacciosalade van mijn zus te gaan maken. Sla, ingredienten en pestodressing er door heen mengen, op ieder bord wat sla storten en daarover heen plakjes carpaccio. Beetje Parmesan en pesto erover sprenkelen en smullen maar.
 
Dus ik kocht geroosterde paprika's (want luie huisvrouw), half-zongedroogde tomaatjes, pijnboompitten, parmezaanse kaas, basilicum, cherry tomaatjes, komkommer en de carpaccio natuurlijk. Op de markt kocht ik heerlijke zwarte olijven. Thuis ruimde ik (want soms toch wel nette huisvrouw) alles op. 's Avonds maakte ik pesto, sneed de tomaatjes en mixte alles door de sla.
 
Aan tafel, halverwege de salade, merkte Erwin op dat de sla best lekker was, maar waar waren toch die olijven? Nou, zei ik, met het schaamrood op de kaken, waarschijnlijk bij die zongedroogde tomaatjes en die paprika, netjes opgeruimd.
Ik heb dit echt zo vaak. Van alles kopen en vervolgens de helft vergeten te gebruiken. Pijnboompitjes bakken en in een schaaltje laten afkoelen en vervolgens vergeten ze te gebruiken. Kruiden hakken en vergeten als garnering te gebruiken.
"Maar vind je de salade wel lekker?" vroeg ik. "Zeker" zei Erwin. "Nou, da's mooi, dan eten we hem volgende week weer. Dan doe ik er dan paprika, zongedroogde tomaatjes en olijven door." "Jaja", zei Erwin, die mij langer kent dan vandaag.
En die keer was vanavond. Met alles erin. Ik wilde nog een foto maken maar helaas.
Alles
is
op.

Ssssttttt…

"Uw bestemming ligt aan een onverharde weg." Ik word daar altijd erg blij van, als de TomTom dat meldt.

In navolging van onze roadtrip in januari vorig jaar besloten we dit weekend eens naar Giethoorn te gaan. Via mijn zeer geliefde hotelkamerveilig.nl had ik daar, nou ja, in de buurt, een fijn hotelletje geboekt. Huis Ten Wolde ligt in het gehucht met de illustere naam De Bult. Na een grindpad dat overging in een zandpad schudde Erwin zijn hoofd en vroeg zich af wat ik nu weer bedacht had. Zijn twijfels verdwenen echter als sneeuw voor de zon toen we onze bestemming bereikten. Een fris nieuw hotel in the middle of nowhere. Zwaluwen scheerden over het dak en in de verte klonk het geblaat van lammetjes. Tien minuten later zaten we tevreden met een koel biertje in de zon.

Voor vandaag had ik bedacht dat we wel eens in Giethoorn konden rondkijken. Op maandag en buiten het seizoen durfde ik dat wel. Bij meneer Petter huurden we (jaja truttig, bladiebladiebla maar toevallig was het wel prachtig weer en wellicht hadden we een zonnensteek) een fluisterbootje en vervolgden onze weg over het water. Een uurtje dacht ik, dan zijn we wel weer terug. Maar plotsklaps besloten we de lange route te nemen, fluisterden we door De Wieden en de Weerribben en na een spannende tocht dwars over het Beulakerwijd kwamen we ruim drie uur later, rood verbrand, weer bij meneer Petter aan, die vermoedelijk dacht dat wij met zijn bootje naar Amsterdam gefluisterd waren.

DSC_5104 DSC_5119 DSC_5123

DSC_5140 DSC_5150 DSC_5199

Echt zielig

SchildpadjeToegegeven, het ziet er bijzonder schattig uit.
<<nu heeft u even de tijd om zeer verontwaardigd "nee, dat meen je niet!" te roepen>>
Maar dit gaat echt mijlen te ver. En nee, ik ben niet opeens lid geworden van Lekker Dier, hoewel ik gedurende mijn middelbare schooltijd wel een alternatieve periode had waarin ik batik sjaals droeg en lid was van Stichting Bont voor Dieren (maar dat was vooral omdat je een vreselijk cute t-shirtje kreeg bij je lidmaatschap; een activist van lik-me-vestje, dat ben ik!). 
Maar terug naar de Chinese sleutelhangers, want dat zijn het. Eten geven gaat niet maar volgens de makers van de sleutelhangers zitten de turteltjes en de vissen in voedselrijk water en kunnen ze zeker nog een maand leven.
 
Een maand? Ik weet niet of u weet hoeveel boeken schoolkinderen tegenwoordig meeslepen maar het lijkt mij dat het nog geen dag duurt voor het arme beest geplet is onder een bovenmaats uitgevallen aardijkskunde boek. Denk er ook eens aan dat sleutelbossen thuis meestal op een kastje worden gesmeten en dan begrijpt u, het arme beest is geen lang leven beschoren. Dan waren die Tamagotchi's tich een stuk slimmer bedacht.
 
Visje Maar! Terwijl ik dit zit te typen ontspringt er een ander idee in mijn brein. Want voedselrijk water, dat wil ik mijn goudvis ook wel geven. Ik weet niet of u wel eens een goudvis hebt gehad, maar oei oei oei wat maken die beesten een troep. Na drie dagen stinkt de kom als een beerput waar zes varkens in hebben …, nou ja, you get the picture… En als er geen vast voedsel de vis ingaat dan komt er ook geen vaste substantie uit de vis. Toch? Heeft iemand het nummer van die Chinezen?