Maandelijks archief: mei 2011

Wij komen nog eens ergens

En zo loop je opeens op zondagmiddag op Slot Loevestein. Alwaar we een schaap ontdekten met dezelfde stem als Q, Q zich in een malienkolder met bijpassende ridderhelm hees, we een kunstmarktje afstruinden waar je godzijdank niet kon pinnen, Q&L een schaap te probeerden te vangen en de grootste lol hadden met schrikdraad ("Hier, dan hou ik dit vast en dan raak ik jouw oorlel aan. WOW!").
 
We waren het weekend afgezakt naar Herwijnen (klik hier want u weet vast niet waar dat ligt). Het plan was om een zwoele voorzomeravond-BBQ te houden bij vrienden in de tuin. Helaas gooiden de weergoden onze plannen in het water. Nou ja, Ton ging nog steeds naar buiten om de zelfgevangen forellen te bakken op de BBQ maar wij aten ze mooi binnen op. Dode vissen hebben geen water nodig.
 
De volgende dag wilden we toch wel "iets doen". Maar met een kinderschaar die loopt van vier tot bijna zestien is het moeilijk iets te vinden dat iedereen leuk vind. Gelukkig ligt Herwijnen vlak bij Fort Loevestein. Om daar te komen moet je, hoewel het hemelsbreed een paar kilometer is, toch een behoorlijke wereldreis maken: met de auto naar het pontje bij Fort Vuren, varen naar Woudrichem en na een korte wandeling het voetveer naar Slot Loevestein. Klein stukje lopen langs een wei met wilde paarden en schrikdraad en welja, daar was het kasteel.
 
 Op de "court yard" van het kasteel werd een kunstmarkt gehouden en er waren oudhollandsche grenadiersoldaten die met musketten in het rond schoten. Een accordeonist met een bretons truitje en alpinopet chansonneerde dat het een lieve lust was, maar we zaten vooral in de zon die eindelijk tevoorschijn was gekomen.
Na een boottochtje terug aten we nog een hapje in Fort Vuren en togen tevreden huiswaarts.

IMG00117-20110529-1334 IMG00123-20110529-1340 IMG00143-20110529-1407
IMG00161-20110529-1642 IMG00168-20110529-1657 IMG00163-20110529-1654
(Excuses voor de fotokwaliteit. Ik was m'n camera vergeten (stom stom stom) en moest me behelpen met mijn Blackberry…)

Experiment met octopus

We hebben net even Landmarkt met een bezoekje vereerd, want ik heb het in mijn hoofd gehaald om een inktvissalalade te maken. De recept spreekt van een kilo tentakels (ieuw!) maar ik probeer het eerst met eentje. Voor hetzelfde geld mislukt mijn experiment dramatisch en dan zit ik met de gebakken tentakels.

DSC_5372 Dus: u koopt een tentakel (hee, nog geen vier euro, dat is toch wel een experimentje waard). U zet een grote pan water op en een kleinere met een klein beetje water. In de kleine pan snippert u een venkel, 4 slalotten, 4 tenen knoflook en wat peper en zout. Even laten sudderen.

Als het water in de grote pan kookt pakt u heldhaftig de tentakel vast en dipt hem twee keer tien tellen in het kokende water. Dit zou er voor moeten zorgen dat hij niet taai en kauwgummig wordt. Daarna hopla in z'n geheel in de pan met de groente en een uurtje laten sudderen. Er komt genoeg water uit de tentakel dus geen angst voor aanbranden.

 

 

Oh, en verder eten we vongole gestoofd in witte wijn en een pootje king crab. Ook best lekker.

DSC_5368  DSC_5375 DSC_5377

Oeps.

 Wellicht moet ik de wakkerste krant van Nederland ook eens contacteren. Iets soortgelijks heb ik namelijk ook eens meegemaakt. Wat zeg ik, TWEE keer!
 
De eerste keer is heel wat jaren terug, toen ik nog in mijn ouderlijk huis woonde en iedere dag naar mijn werk aan het Rokin fietste. Op een mooie dag (want mooi-weer-fietser natuurlijk) besloot ik eens langs een favoriet kleding winkeltje te rijden, om de hoek bij mijn huis. Salaris was binnen, kostgeld nagenoeg nihil dus naar mijn idee bulkte ik van het geld. Ik parkeerde mijn fiets aan de lantaarnpaal voor de winkel en struinde vervolgens een genoeglijk half uurtje de winkel af. In mijn nopjes met mijn aankoop liep ik naar huis.
 
De volgende dag, gehuld in mijn nieuwe aanwinst, stapte ik de deur uit. Mijn goede humeur verdween als sneeuw voor de zon. GVD! #$@%*! Fiets weg. Ik keek nog even om me heen, mopperde als een bootwerker en nam de tram naar het werk. Een maand lang nam ik de tram naar het werk tot ik weer een besloot om nog even bij dat leuke winkeltje om de hoek naar binnen te stappen. En welja, daar stond mijn fiets nog steeds voor de deur. Ik was als een kind zo blij en voelde me een behoorlijk dom wicht. In gedachten maakte ik excuses aan het junkenvolk dat ik de afgelopen maand stijf had gescholden voor het stelen van mijn fiets.
 
De tweede keer is niet zo heel lang geleden, maar toch wel een paar jaar. Erwin en ik gingen bij onze vrienden in Luxemburg (die daar nu niet meer wonen en ons dus een fijn vakantie/weekend adresje door de neus hebben geboord… maar no hard feelings hoor jongens…) op bezoek. Zij waren nog niet thuis en wij besloten alvast wat inkopen voor het avondeten te doen. We waren, heel sjiek, met de enorme Landcruiser van Erwin's vader naar Luxemburg gereden en stalden deze in de parkeergarage bij de enorme supermarkt. We shopten ons een ongeluk en met een kar vol kreeft en oesters en oh deze wijn is ook lekker en moeten we geen lekkere kaasjes meenemen, liepen we terug naar de auto.
"Nee echt, we stonden op Niveau 2."
"Ja, dat dacht ik ook."
"Hier toch, bij deze pilaar en de karretjes?"
Geen auto te bekennen.
 
Nou vind ik het vervelend als mijn auto kwijt slash gestolen is maar nog vervelender is het als het de gloednieuwe auto van je kersverse schoonvader betreft. We liepen rondjes en nog meer rondjes. "Ga jij  op niveau 3 kijken dan kijk ik op niveau 1…." Zorgen makend over de kreeften die langzaam aan door de uitlaatgassen gerookt werd liepen we zenuwachtig de parkeergarage af. Ruim anderhalf uur later vonden we de auto.
De moraal van dit verhaal? Geen. Behalve dat ik u kan melden dat anderhalf uur met levende kreeften door een parkeergarage sjouwen geen consequenties heeft voor de smaak.