Oeps.

 Wellicht moet ik de wakkerste krant van Nederland ook eens contacteren. Iets soortgelijks heb ik namelijk ook eens meegemaakt. Wat zeg ik, TWEE keer!
 
De eerste keer is heel wat jaren terug, toen ik nog in mijn ouderlijk huis woonde en iedere dag naar mijn werk aan het Rokin fietste. Op een mooie dag (want mooi-weer-fietser natuurlijk) besloot ik eens langs een favoriet kleding winkeltje te rijden, om de hoek bij mijn huis. Salaris was binnen, kostgeld nagenoeg nihil dus naar mijn idee bulkte ik van het geld. Ik parkeerde mijn fiets aan de lantaarnpaal voor de winkel en struinde vervolgens een genoeglijk half uurtje de winkel af. In mijn nopjes met mijn aankoop liep ik naar huis.
 
De volgende dag, gehuld in mijn nieuwe aanwinst, stapte ik de deur uit. Mijn goede humeur verdween als sneeuw voor de zon. GVD! #$@%*! Fiets weg. Ik keek nog even om me heen, mopperde als een bootwerker en nam de tram naar het werk. Een maand lang nam ik de tram naar het werk tot ik weer een besloot om nog even bij dat leuke winkeltje om de hoek naar binnen te stappen. En welja, daar stond mijn fiets nog steeds voor de deur. Ik was als een kind zo blij en voelde me een behoorlijk dom wicht. In gedachten maakte ik excuses aan het junkenvolk dat ik de afgelopen maand stijf had gescholden voor het stelen van mijn fiets.
 
De tweede keer is niet zo heel lang geleden, maar toch wel een paar jaar. Erwin en ik gingen bij onze vrienden in Luxemburg (die daar nu niet meer wonen en ons dus een fijn vakantie/weekend adresje door de neus hebben geboord… maar no hard feelings hoor jongens…) op bezoek. Zij waren nog niet thuis en wij besloten alvast wat inkopen voor het avondeten te doen. We waren, heel sjiek, met de enorme Landcruiser van Erwin's vader naar Luxemburg gereden en stalden deze in de parkeergarage bij de enorme supermarkt. We shopten ons een ongeluk en met een kar vol kreeft en oesters en oh deze wijn is ook lekker en moeten we geen lekkere kaasjes meenemen, liepen we terug naar de auto.
"Nee echt, we stonden op Niveau 2."
"Ja, dat dacht ik ook."
"Hier toch, bij deze pilaar en de karretjes?"
Geen auto te bekennen.
 
Nou vind ik het vervelend als mijn auto kwijt slash gestolen is maar nog vervelender is het als het de gloednieuwe auto van je kersverse schoonvader betreft. We liepen rondjes en nog meer rondjes. "Ga jij  op niveau 3 kijken dan kijk ik op niveau 1…." Zorgen makend over de kreeften die langzaam aan door de uitlaatgassen gerookt werd liepen we zenuwachtig de parkeergarage af. Ruim anderhalf uur later vonden we de auto.
De moraal van dit verhaal? Geen. Behalve dat ik u kan melden dat anderhalf uur met levende kreeften door een parkeergarage sjouwen geen consequenties heeft voor de smaak.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s