Maandelijks archief: juni 2011

iPoes

DSC_5702 Als je maar drie poten hebt is het spelen met een balletje wat ingewikkelder. Je kan niet zomaar een mep tegen een bal geven want dan kieper je om. De iPad is dus een uitgelezen en onmisbaar stuk speelgoed voor de driepotigen onder ons.

Advertenties

Best Stadsdeelbestuur…

Geachte stadsdeelraad bestuur van Osdorp/Nieuw West,

Zes jaar geleden verhuisde ik van Edam naar Osdorp. Een paar weken na de verhuizing vond het Waterval Festival plaats, een prachtige kennismaking met mijn nieuwe woonomgeving. Blije mensen, gezellig eten en drinken, theater, kleinkunst, u weet het vast nog we, het was een groot feest. Tot mijn grote vreugde volgde het jaar erop weer een Waterval Festival. De jaar erop volgde een uitgeklede versie omdat de deelraden van Osdorp en Geuzleveld geen overeenstemming over de verdeling van de kosten konden vinden. Er was nu minder geld te besteden en het festival leed daar onder.

Toen begonnen de plannen over het opzetten van horeca gelegenheden langs de Meer en Vaart oever. Een prima initiatief. Behalve Opium is er eigenlijk geen fatsoenlijk terras en daar is toch behoefte aan, zeker met het veranderde publiek in de buurt.

En nu merk ik dat het Sloterplas Festival verschoven is naar de Noord- en Zuid oever in plaats van het hoofd podium op Meer en Vaart, zoals voorafgaande jaren. Er zullen wel mensen geklaagd hebben over de herrie, ik weet het niet, maar dit is de doodssteek voor het Sloterplas festval. De Zuidover ligt uit de loop en er zullen veel minder bezoekers zijn. Wat wellicht weer een reden zal zijn om volgend jaar het festival te cancellen "want er is toch geen interesse…"

Conclusie: ik vind het jammer. Ik denk dat heel veel mensen de ontwikkeling van de Meer en Vaart kant en de festivals heel erg toejuichen. Het vergroot de saamhorigheid in de buurt en haalt de negatieve indruk die een buurt als Osdorp toch heeft weg.

Maar wellicht heb ik het helemaal mis en bent u hier wel druk mee bezig. Maar dat zou ik dan graag horen.

 

Met vriendelijke groet,
Helene van Loon

Eindelijk thuis

 Gistermiddag bracht ik, heel charmant, een groot gedeelte van mijn tijd door op mijn buik op de keukenvloer. Ik had er natuurlijk nooit bij stil gestaan dat Poes een lichte vorm van pleinvrees zou krijgen na weken in een hokje in het asiel gewoond te hebben. De hoge ruimte en de grote kamer was een beetje te veel van het goede dus vluchtte hij naar de enige plek die hem kon verstoppen: onder het aanrecht. Gelukkig voor hem was Erwin er nog steeds niet an toe gekomen om de plinten onder het keukenblok te monteren.

’s Avonds ging het al wat beter. Poes schrok niet meer van ieder geluid en toen vrienden A&L kwamen eten kwam hij al snel even een kijkje nemen. Heel voorzichtig maar steeds brutaler kwam hij iedereen kopjes geven en kwam er gezellig bijzitten. Toen we naar bed wilden bleek al snel hoe gezellig hij het vond: hij had bedacht dat hij wel op bed kon slapen, waar wij het helemaal niet mee eens waren. Na eindeloos gestommel rond en onder het bed onder luid gemiauw van hem en “Nee!” geroep van Erwin als hij probeerde op bed te springen, zetten we hem uiteindelijk maar op de gang. Daar ging het beledigde gemiauw nog even voort en konden wij eindelijk in slaap vallen.

Vanmorgen bleek Poes spoorloos maar vonden we hem uiteindelijk onder het keukenblok terug. Hij kwam er even onder vandaan om een hapje te eten en hopste weer terug om uiteindelijk pas om half twee weer te ontwaken.

Het is heel raar om te zien dat hij nog steeds aan het wennen is aan het gemis van zijn achterpoot. Asl hij jeuk heeft aan zijn rechteroor kan hij niet krabben en hij vindt het bijzonder lastig dat hij niet overal meteen op kan springen. Maar hij is behoorlijk brutaal en gaat het wel redden. Aan ons de schone taak om het brutale gedrag in goede banen te leiden.

Monica, waar ben je?

Brief Dat Bill Clinton in het cafe op Papeneiland is geweest geloof ik meteen. De beste man is volgens mij wel een levensgenieter. Dat hij een vriendelijke brief zou sturen om te bedanken geloof ik ook nog wel.

Maar dat hij een brief stuurt met zo'n gigantische spelfout, dat geloof ik niet. Of hij is hoognodig toe aan een nieuwe stagiaire.

Otto wordt Poes

Helaas, we hebben nog steeds geen consensus bereikt over de naam van de nieuwe poes. Nu moet u even weten dat bij ons een kattennaam slechts voor de buitenwereld geldt. Wij roepen altijd Poes of Bolle of He! en zelfs Pssstt of Kom dan! Ik vind Otto een perfecte kattennaam maar Erwin kan zich er niet in vinden. Het doet hem denken aan iemand die bij hem werkt met een, laat maar zeggen, nogal aparte manier van lopen (en nee, deze Otto mist geen been). Hij kan zich er eenvoudig niet toe brengen om thuis de naam Otto te gebruiken.
 
Nu vond ik Leo ook een mooie naam: latijns voor Leeuw, maar dat associeert weer te veel met Leo Beenhakker wat nogal pijnlijk is als je maar drie poten hebt. Kip kon niet, want een ex van Erwin had een kat die Kip heette en Felix kwam ook niet door de schoonheidscommissie. Bobbie vind ik leuk maar mijn zwager wordt Bobbie genoemd. En  namen als Blackie, Zwartje, Mickey, Vlekje en andere overduidelijke dierennamen komen uberhaupt nicht im Frage.
 
Voorlopig wordt het dus Poes en mijn welgemeende excuses aan u allen die al aan de naam Otto gewend zijn. Voor uw gemoedsrust wil ik nog wel vermelden dat Poes zelf ook niet weet hoe hij heet. Zijn oude naam was niet bekend bij het asiel en daar noemden ze hem Thomas. Maar dat doet mij weer teveel aan een collega denken.

Min tien

Heel strikt in de leer ben ik niet. Tuurlijk wil ik graag afvallen, maar als ik 's avonds alleen maar groente mag eten met een ieniemienie stukje gegrilld vlees of vis ga ik het niet volhouden. En dat is wel de bedoeling. Overdag hou ik het prima uit met twee TimFit shakes en wat komkommer of tomaatjes, zeker als ik aan het werk ben. De weekenden zijn wat lastiger. Die shakes vullen behoorlijk en ik heb eigenlijk geen honger overdag. Alleen op maandag, maar dat had ik altijd al. Oeh, wat kan ik een honger hebben op maandag ("Nee kind, in Biafra hebben ze honger. Jij hebt trek…" hoor ik mijn moeder al in mijn achterhoofd).
 
Maar 's avonds… oh, 's avonds ga ik los. ik kan u wel even vergastten op wat ik deze week 's avonds heb gegeten?
Maandag had ik verse spinazie, geroerbakt met knolook en pijnboompitjes. Tartaartje erbij.
Dinsdag had ik overheerlijke witte asperges, na het koken gemarineerd in een dressing van een klein beetje olijfolie (oooh, maar dat mag toch niet, hoor ik u ontzet roepen), verse basilicum, limoen sap en witte balsamico azijn. Met daar veel kleine grijze garnaaltjes overheen gedrapeerd. Gewoon een bakje per persoon, niet te truttig, bovendien heb je dan genoeg om tijdens het koken er af en toe eentje snoepen.
Woensdag maakte ik salade met gegrillde kip (die koop je gewoon gegrilld en al bij de Albert) met daarin rode puntpaprika, komkommer, tomaat, bosuitjes en avocado. Aangemaakt met een kant en klare dressing, gewoon een romige met weinig koolhydraten kiezen.
Morgen eet ik pho, da's vietnamese soep met paksoi, tauge, shitake, veel koriander en rauwe flinterdunne plakjes biestuk.
Vrijdag krijgen we gasten en eten we wederom asperges maar deze keer met gekookte eitjes, heerlijke Yorkham en botersaus (dat zijn drie minpunten in één gerecht maar hee, het was vrijdag). Voor de gasten kook ik er wat aardappeltjes bij. En we trekken een lekker flesje wit open.
 
Nu denkt u waarschijnlijk dat het met mij en dat afvallen niet gaat lukken. Zo lekker eten en ojee, nog zondigen tussendoor ook. En dan ook nog wijn drinken, tsss…! Maar, kan ik u vertellen: sinds 20 april ben ik nu in totaal 10 kilo afgevallen. Netjes een kilootje per week. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet, dat is mijn devies.
 
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet likkebaardend naar het schaaltje borrelnootjes kijk wat hier wel eens op tafel staat. Of dat ik niet af en toe een toastje met salade uit de handen van de jongens zou willen grissen. Maar tot nu toe kan ik daar behoorlijk goed weerstand aan bieden. En volgens mij komt dat omdat ik 's avonds zo heerlijk eet.

Otto is nog niet thuis

Ik zou zo graag een blogje willen schrijven over Otto (want zo gaat hij heten) en dat hij zijn buikje heeft volgegeten en nu lekker op schoot ligt te slapen. Maar helaas. Vanmorgen werd ik door het meisje van het asiel gebeld. De dierenarts wilde de hechtingen uit zijn poot (nou ja, wat ervan over is) verwijderen maar de wond was nog niet helemaal mooi geheeld. Het leek hem het beste om Otto nog even in het asiel te laten met wat extra antibiotica in zijn mik.

Dus kwam ik vanmiddag thuis, waar zijn kattenbak al klaar staat, zijn etensbakjes op de grond en de speelmuizen in de aanslag. Geen poes in huis. Maar, ik heb goede hoop dat ik hem volgende week vrijdag mag ophalen.