Maandelijks archief: augustus 2011

Zutphen

Dus we waren dit weekend even naar de sauna in Zutphen. Dat was natuurlijk heerlijk: prachtig weer, een shiatsu massage, niet te drukke sauna's, lekker sushi eten en 's avonds in een prettig hotel overnachten.

Vanmorgen besloten we via TomTom's "kortste weg" richting Deventer te rijden en dan hop over de A1 terug naar onze dierschaar die al twee nachtjes alleen waren. De kortste weg via de TomTom is zeker niet de snelste, maar wel de leukste. Kijk maar:

DSC_6336 DSC_6341 DSC_6345

DSC_6327 En passant kwam er nog even een klein schooltrauma van Erwin naar boven. In de zesde klas van de lagere school werden hij en z'n klasgenoten lastig gevallen met zogenaamde Red-Het-Dier-projecten. Oftewel lesstof over uitstervende dieren in Nederland. Bijvoorbeeld de ooievaar. Nou, het heeft geholpen hoor. Ik heb nog nooit zoveel ooievaar bij elkaar gezien.

De storm aka Q

Behalve dat we onze dierentuin fors hebben uitgebreid met een aantal vissen om de garnalen gezelschap te houden kabbelt ons leven een beetje voort het op moment. De stilte voor de storm (also known as Quinten) ons huishouden onveilig komt maken. Het zal spannend worden: hij heeft nog steeds niet helemaal in de gaten dat hij niet voor zijn lol in Amsterdam komt wonen, maar dat dat is omdat hij een strenge hand nodig heeft. Hij zal hier eerst moeten bewijzen dat hij het wèl kan en vooral wèl wil voordat hij een beetje armslag krijgt.

Strafkamp Amsterdam is open. Geen internet (behalve voor huiswerk), huiswerk maken aan tafel en geen tv en computer op zijn kamer, gewoon meehelpen in het huishouden. Het klinkt naar en mijn zuster voegde mij fijntjes toe: "je begint wel een beetje op je moeder te lijken…". En inderdaad, dat gevoe heb ik ook. Het is niet leuk om de hele dag te lopen zeiken over bedden die niet teruggeslagen worden, wc deuren die open blijven staan, glazen en ander eetgerei dat overal rondzwerft en blijkbaar niet vanzelf in de vaatwasser terecht komt. Inderdaad, ik lijk mijn moeder wel. Maar blijkbaar is het niet anders, al heb ik af en toe gewoon een hekel aan mezelf door al dat gezeur. Gelukkig staan Erwin en ik pal op één lijn bij opvoedkundige zaken en dat is erg prettig. En accepteren Q&L mijn gezeik en luisteren ze. Het beklijft alleen niet. Je bed terugslaan is geen rocket science, maar het blijkt toch nodig ze daar iedere dag aan te herrinneren.

Misschien moet ik er wat relaxter mee omgaan. Misschien. Ik heb dat eens geprobeerd en ik zag mijn fijne huis langzaam verworden tot een slordige schillenhut waarbij ik aan de eind van de dag kribbig liep op te ruimen. Ik vind het namelijk erg prettig om na een dag werken thuis te komen in een opgeruimd huis en een vol aanrecht en her en der verspreide glazen maken me erg kriegel.

Enfin, ik vermoed dat we er wel uitgaan komen met Q. Het zal voor ons alledrie aanpassen worden. En het is niet alleen maar narigheid. We krijgen een gezellige gast met een hoop humor in huis. Die zich hopelijk gaat vormen tot een leuke zelfstandige jongen, met ambitie voor de toekomst.

Shrimps

DSC_6290 DSC_6289 De goudvis heet Vis, de kat heet Poes. U kunt waarschijnlijk wel bedenken hoe de garnalen genoemd worden (als clubje dan he, ik ga echt geen 10 verschillende namen bedenken, ik ben natuurlijk niet achterlijk).

 

Dwergen op het terras

Zeven jaar verkering alweer. Om dat te vieren en omdat het een prachtige avond beloofde te worden en omdat we nou eenmaal graag uit eten gaan besloten we gisteravond bij Vooges Strand te gaan eten.

En omdat u waarschijnlijk niet zit te wachten op weer een "Hoezee" verhaal hoeveel we van elkaar houden en hoe verliefd we na zeven jaar nog steeds zijn en het, echt waar, nog steeds leuker lijkt te worden even iets anders.

IMG00635-20110805-2019 Zo 's avonds op het terras zitten is heerlijk. Voetjes op de stoel tegenover je, een koel glas witte wijn bij de hand en heerlijk nog even in de zon. Het nadeel is echter dat de zon zakt. Da's logisch en daar kan (zelfs) ik echt helemaal niets aan doen. Maar het is best vervelend als de tafel tegenover je opeens iets wil bestellen en de ober dan midden in je zon gaat staan. Zodat ik in de schaduw zit. Terwijl ik juist zo aan het genieten was van dat laatste zonnetje. Dus. Ik pleit voor terrassen die naar beneden aflopen. En mocht dat niet mogelijk zijn dan zou ik graag zien dat na acht uur 's avonds (or eerder al naar gelang de stand van de zon) de "gewone" obers en oberettes vervangen worden door dwergen. Of kleine kinderen, dat maakt mij niet uit.

Toch vier?

DSC_6283 "Als ik nou mijn achterpoot nou helemaal naar achteren uitstrek is het net of ik toch twee achterpoten heb."

Metamorfose

DSC_5713 Nu Poes al zo'n vijf weken bij ons woont is het zo langzamerhand wel eens tijd voor een update. Er is weinig over van het angstige katje dat zich met grote paniekogen onder onze keuken verschanste. Het katje dat niet sliep maar bij elk geluid bang in de rondte keek. Maar nu: hij kijkt even op als we thuiskomen en verwaardigd zich pas op te staan als hij ziet dat we in de keuken zijn want een stukje vis of rosbief is natuurlijk niet te versmaden. Hij is nog niet helemaal relaxed en nog steeds een beetje op zijn hoede als we gasten hebben maar dan overwint de nieuwsgierigheid al snel.

 De eerste weken waren een hel voor ons. Slapen was eng voor hem, want het huis was vreemd en donker, dus sliep hij de eerste weken op een dekentje naast mijn bed, wat prima ging. Totdat hij 's nachts wakker werd en niet wist waar hij was en meestal zo van half drie tot half zes luid mauwend door het huis rende en onder ons bed stommelde. Gek werden we ervan, ik ben namelijk bijzonder gesteld op mijn nachtrust. Poes uit de slaapkamer en deur dicht werkte ook niet. Maar godzijdank is dit gedrag sinds anderhalve week voorbij. Het troostdekentje naast mijn bed is weg en Poes slaapt gewoon als een grote jongen in de kamer.
 
Dat de jongens drie weken bij ons waren was ook een zegen. Poes kon lekker wennen aan drukte in huis. Met zijn allen een film kijken vond hij een slecht idee. Hij haalde ieder speeltje dat hij had te voorschijn en begon driftig voetballend door de kamer te suizen, zo van "Kijk mij eens leuk zijn?". 's Avonds rond een uur of half tien is het speeltijd en moet er even geragd worden, daarna trekt hij zich terug in de serre om even een pre-nachtrust-tukje te doen.
 
Verder is het een bijzonder goedkope gast. Ik kocht een zeer exclusief kattenkruid speeltje van Ploesiepoesie voor hem maar daar heeft hij eigenlijk nauwelijk interesse in. Ook gewone speelgoedmuizen doen hem niets. Favoriet zijn een champagne kurk (volgens mij maakt het merk hem niet zoveel uit), een visdraad met knopen erin gelegd en een propje papier.
Poes is eindelijk een blije poes. En dat maakt mij weer blij.