Maandelijks archief: december 2011

Volkomen nutteloze feiten

Om het oude jaar  nog even luchtig uit te luiden wilde ik graag uw hersens vervuilen met wat nutteloze feiten. Want wist u dat:

walvissen niet achteruit kunnen zwemmen;
tijdens het niezen alle lichaamsfuncties staken, zelfs de hartslag;
giraffen vaak biseksueel zijn, en niet kunnen kuchen (het een heeft overigens niets met het ander te maken);
het heelal maar een uur bij ons vandaan is… als je recht omhoog gaat;
een spons geen hart heeft;
en een octopus wel drie.

En voor als u morgenochtend met een fijne kater wakker wordt: het beste middel tegen een kater is een nier dialyse.

Advertenties

Jaaroverzicht

Zo, wat doet u op de laatste dag van het oude jaar? Uw zonden overdenken?  Nieuwe zonden bedenken?  Uw goede voornemens nog maar eens afstoffen? Ik besloot mijn tijd nuttig te besteden en een jaaroverzichtje te schrijven.

I januari bereiken we eindelijk het punt dat de jongens met de trein heen en weer gingen reizen tussen Amsterdam en Bergen op Zoom. Eindelijk geen ellenlange autoritten meer voor Erwin waarbij ik regelmatig mij thuis zorgen zat te maken of hij het wel zou redden en niet halverwege door slaap overmand tegen de vangrails zou zitten.

In februari vierde ik voor het eerst van mijn leven carnaval en inderdaad, het is zo niet mijn ding. Ik vermomde mij als carnavalsfotograaf en ja, ik ben er dit jaar weer bij in de Figurantenbar en nee, ik doe nog steeds niet aan polonaise.

In maart ontdekte ik een nieuwe favoriete schrijver, John Hart. Een goede vervangen voor als die andere John in between books is.

In april maakten wij een paar roadtrips en werd ik geconfronteerd met het feit dat de emoties rond het overlijden van mijn moeder niet zo een twee drie onder controle zijn. En vierde ik groots en meeslepend mijn 45ste verjaardag in ” ’t Vierde Baarsje”. Oja, en ik begon met afvallen.

In mei deed ik het rustig aan, de zomer van 2011 die geen zomer was begon en gooide roet in het eten van menige BBQ-planner.

In juni kwam De Poes bij ons wonen. Een angstig scharminkel met drie poten dat inmiddels is uitgegroeid tot een behoorlijk grote kater met diva gedrag.

Juli en de zomervakantie vierden we dit jaar met een weekje naar Wognum alwaar de jongens kite surften en wij relaxten en probeerden een sprankje zonte vangen tussen alle regenbuien door.

Augustus kenmerkte zich vooral door het feit dat bekend werd dat Q bij ons zou komen wonen en dat was niet omdat wij dat zo gezellig vonden.

In september veranderde ons huis in strafkamp Amsterdam en verraste Q mij door een huisdier te nemen, een vogelspin. Deze verhuisde al snel weer linea recta terug naar BoZ. We hadden lange gesprekken, boze gesprekken en probeerden ons leven weer een beetje in het gareel te krijgen. Opeens een opstandige 16-jarige in huis gaat je niet in je koude kleren zitten.

In oktober besloot ik, na eindeloos geklungel van Weblog.nl, mijn blog te verhuizen naar WordPress ondanks dat ik daardoor een hele hoop lezers zou kwijtraken.

In november volgde ik een fotocursus in Artis. Ik leerde over compositie en emotie in foto’s. Ik maakte een serie prachtige foto’s en nog steeds gebruik ik de t4echnieken die ik toen geleerd heb.

En december, ja… onrust op het werk, maar rust thuis. We redden het goed met z’n drieën en Q begint zich steeds meer te ontwikkelen. Zijn brutale houding is zo goed als weg en hij gedraagt zich echt als een volwassen lid van ons gezin. Tuurlijk hebben we ups en downs, maar de ups zijn aan de winnende hand. Erwin en ik zijn nog steeds happily in love en nou ja, het gaat gewoon heel lekker. Mijn grote overwinning dit jaar? Ons gezin weer tot rust brengen na de komst van Q. Het is moeilijk om je leven, dat jarenlang rustig voortkabbelde, opnieuw in te richten maar gelukkig gaat dat steeds beter. En ik viel 20 kilo af, weet u wel hoe lekker dat voelt?

Ik wens u allen een heel gelukkig en gezond 2012.

Notenkraker

De Notenkraker en de Muizenkoning dus. What can I say. Het was prachtig en weer een heel ander ballet dan Romeo & Julia waar we in 2009 heen waren geweest. Dit ballet vondt plaats in het Muziektheater, een prachtig modern gebouw. Ik was dan ook behoorlijk verrast dat de zaal een mooie ‘oude zaal’ vol met rood pluche was. Foto’s maken mag natuurlijk niet maar hé, daar laat ik mij niet door weerhouden. De foto hiernaast is gemaakt tijdens de eerste toverlantaarn scene. Ik vind het prima, een beetje spooky en behoorlijk ‘underground’.

De decors, decorwisselingen en de kostuums waren spectaculair en ik was behoorlijk onder de indruk van de grootte van het gezelschap. Wat doen we hierna? Don Quichote of Carmen?

Contagion

Het begon met Levi. Hij sliep niet helemaal OK van zaterdag op zondag en hij had de kleur van brooddeeg. Bovendien meldde hij dat hij een paar keer had overgegeven ’s nachts. Het kerstdiner liet hij maar liever voor wat het was, ondanks dat we toch geen rundertong aten). Tweede Kerstdag ging het alweer een stuk beter. ’s Avonds aten we bij Nam Kee en deden nog een afzakkertje bij de buren. Quinten ging wat eerder naar huis want hij voelde zich niet helemaal lekker. Hij weet het aan de eorme hoeveelheid Physalis bessen die hij had gegeten. Ook hij maakte een doorwaakte nacht door.

Gisteren kwamen de mannen mij ophalen voor een lunch. We liepen Gustavino binnen voor een snelle pizza maar Erwin bedankte en bestelde toch maar liever niets. Hij voelde zich niet helemaal goed en toen hij even later zei dat hij zijn handen ging wassen keken de jongens en ik elkaar even aan: “Hij moet vast kotsen”. Dat bleek niet het geval maar toen ik thuis kwam trof ik hem aan in bed met een stampende hoofdpijn.

Ik ben tot nu toe virusvrij. En dat hoop ik zo te houden. Ik laat iedereen honderd keer per dag zijn handen wassen want ik heb het scenario van “Contagion” nog kakelvers in mijn hoofd…

Een beer om op te zitten

Het rundertong grapje duurde voort tot vlak voor het eten op eerste kerstdag. Erwin vertelde Levi dat de tong hing te besterven in de schuur. “Ga maar even halen, hij zit in die Albert Heijn tas.” En pas toen daar wonder oh wonder een gourmetstel uitkwam waren ze gerust. Alhoewel Q zich nog even afvroeg of we die tong dan bij het gourmetten gingen opeten…

Maar wat ik eigenlijk wilde delen met u is deze geweldige poef in de vorm van een slapende grizzly beer.  Hij is gebreid en oeh ik wil hem ik wil hem ik wil hem! Nu alleen nog Erwin overtuigen.

 

Rundertong met Kerst

“Rundertong?” Quinten keek ons een beetje ongelovig aan toen wij antwoordden op zijn vraag wat we met kerst gingen eten. Wij knikten bevestigend. “Rundertong. Dat moet je langzaam smoren en dan heerlijk met groenten en een aardappelknolselderij puree. Je moet wel even uitkijken als je erin snijdt want er kan door de druk wat water uitspatten.” Ik kon mijn lachen bijna niet inhouden en gruwelde zelf bij het idee om een hele rundertong te koken en te eten. Maar je moet die kinderen een beetje scherp houden toch? Quinten keek ons aan of we debiel waren. “Maar het is toch kerst? Dan moeten we toch lekker eten? Misschien moet ik dan toch wel kerst bij mama vieren”, zei hij. “Je wilt toch niet net zoals half Nederland gaan GOURMETTEN?” zei ik smalend.

(Natuurlijk eten we geen rundertong. Getver. We gaan heerlijk, net zoals half Nederland, gourmetten. Maar dan wel met heerlijk biovlees van Landmarkt en fijne vis en garnalen erbij. Het is tenslotte wel Kerst.)

Over dolfijnen en fournituren

Ah, mijn blogzin is weer eens getriggerd, en wel door een  stukje van Paulien Cornelisse in NRCNext (http://www.nrcnext.nl/columnisten/2011/12/15/annie-schmidt/). Ze vertelde ondermeer dat ze vroeger in plaats van “anders nog iets” “Annie Schmidt” verstond. Ze begreep wat ermeer bedoeld werd maar was lichtelijk verbaasd en ook wel onder de indruk dat de naam van Annie Schmidt zo ingeburgerd was dat hij zelfs voor dit soort standaard winkelzinnen werd gebruikt.

Ik had vroeger ook zoiets. Mijn zusje en ik werden regelmatig door mijn moeder naar het fournituren winkeltje Kropman op de hoek van de Willemsparkweg en de Cornelis Schuytstraat gestuurd om een nieuwe panty voor haar te halen of stopwol of ijzergaren. Kropman was het soort winkel waar ze, als je sokken kwam kopen, deze om je vuist heen wikkelden om de maat te bepalen. De boodschapjes werden steevast in een papieren zakje gedeponeerd met een reclame van Husqvarna erop gedrukt. Ik ben er jaren van overtuigd geweest dat je Kropman spelde als Husqvarna maar dat je het uitsprak als Kropman.

Hetzelfde gold voor het Dolfinarium. Iedereen noemt een dolfinarium een dolfinarium, naar het Dolfinarium in Harderwijk. Ik kende echter alleen het Dolfirama in Zandvoort (ook het enige Dolfinarium waar ik ooit was geweest) en leefde in de blissfull veronderstelling dat je Dolfirama als Dolfinarium uitsprak.

En nu heeft u weer een mooi inzicht in de gedachtenkronkels van Helene als klein meisje.