Maandelijks archief: januari 2012

Schillen niet verwijderen

Vanavond gaan we naar Acda & De Munnik in het leukste theater van Nederland: M-Lab in Amsterdam Noord. Amsterdam Noord??? hoor ik u vol afschuw uitroepen. Jawel Amsterdam Noord, ik zeg het nog maar eens voor de duidelijkheid. Want Amsterdam Noord is de hipheid zelve aan het worden. Er zijn leuke theatertjes, kunst initiatieven en prachtige industriële restaurants zoals Stork, Hotel de Goudfazant en de IJ-Kantine.

Maar voordat wij naar M-Lab gaan moet ik de bloedjes (want die gaan mee) en Erwin iets te eten geven. En dat wordt vanavond soep van geroosterde tomaten met foccacia, mozzarella en home made pesto (want dat is zo makkelijk, kant en klaar kopen is meer werk).

Dus let even op: kilootje tomaten in kwarten snijden, samen met twee rode uien (in kwarten maar met schil) en zes teentjes knoflook (door de helft en ook met schil) in ovenschaal. Paar takjes tijm er bij en wat olijfolie. 40 Minuten in de oven op 200 graden.

Uien en knoflook eruithalen, schillen verwijderen en pureren. Tomaten en ui/knoflookpuree in de pan. Staafmixeren en op smaak brengen.

Hopsakee en eet smakelijk.

Straks wel maar nu eventjes niet

De eerste keer dat ik dit gevoel had was in 2001. Mijn toenmalige echtgenoot had kennis gekregen aan een andere mevrouw. Ik was devastated (met gebrek aan een beter nederlands woord, “verbijsterd”komt niet eens in de buurt). Ik had, eerlijk waar, nooit maar dan ook nooit gedacht dat mij dat zou kunnen gebeuren. Naief mischien, maar waar.

De tweede keer was niet zo heel lang geleden. In de Engelse pers zoemde het al een tijdje rond: mijn werkgever zou een een aantal afdelingen, waaronder de mijne, verkopen of sluiten. De geruchten werden hardnekkiger, ontkent en daarna toch bevestigd. Langzaam sijpelt het dan binnen: de kans is zeer groot dat ik binnenkort geen baan meer heb. Misschien is er iemand die ons wil kopen en gaan we verder onder een andere naam maar de kans dat dat niet lukt is groter. Het is een raar gevoel en ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet. Ik was negentien toen ik voor de eerste (en laatste) keer solliciteerde. Ik schreef een brief, belde na twee weken eens na omdat ik maar niets hoorde, mocht langs komen en hopla: Helene had een baan. En nu, 26 jaar later, is het waarschijnlijk Schluss.

Straks moet ik mensen gaan bellen, mijn netwerk kietelen, bedelen om een baan, zo voelt het tenminste. En ja, ik weet dat ik me niet aan moet stellen en ja, zoveel mensen zitten in mijn situatie en schop onder je kont en weer verder, maar dat komt straks, nu wil ik alleen even wennen aan het idee en mijn gedachten op een rijtje zetten.

Water voor de olifanten

Het boek was prachtig en ook de film liet mijn ogen vollopen. Prachtig…

Hart

(WANT) houden van
is gauwer gezegd
dan langer gedaan
maar soms komt het
in het donker
op gang en dan
is er verder
geen houden meer aan

Judith Herzberg

Wie zoekt mij?

Wat ook een leuk eindejaarsoverzichtje is, zijn de zoekmachine termen waarop mijn blog gevonden wordt. Google je bijvoorbeeld op “groot gemoed”, “mannenrok”, “pornovoeten”, “korte kapsels met bril” en “hold and cold flushes” dan komt mijn blog tevoorschijn. Je vraagt je toch af wat voor types mijn lezers nu eigenlijk zijn.

Dus, oproep aan u allen: maak u bekend! Liefst met foto waaruit blijkt wat u met bovenstaande zoektermen van doen heeft 🙂