Maandelijks archief: februari 2012

Stew

Dit ziet er niet echt lekker uit hè. Helemaal mee eens. Maar oei, volgens mij is het super lekker: beef & Guinnes stew. Waar behalve anderhalve kilo beef (suddervlees dus) ook 2 flesjes Guinness bier in verdwenen. Samen met drie uien, een pot runderfond en wat laurier en tijm ùùùùren laten stoven tot alle alcohol verdwenen is en het vlees in zachte stukjes uiteenrafelt. Ik ga er een lekker gekookt aardappeltje bij serveren en verse worteltjes. Of spruitjes, daar ben ik nog niet helemaal uit.

Ik?

Zondag stond een bezoek aan het Verzetmuseum op het programma. In het museum wordt je als het ware langzaam de oorlogsjaren in getrokken. Veel artifacts, filmpjes en geluids fragmenten. Het enige nadeel van dit soort musea is dat je totaal teneergeslagen naar buiten komt. Nadenken over wat geweest is en dat wat nooit meer zou mogen.

Omdat we toch in de stemming waren liepen we maar even de hoek om naar de Hollandsche Schouwburg, waar in de oorlog de Joodsche Raad gevestigd was en zoveel mensen naar de kampen zijn gevoerd. Maar ook de plek maar Walter Süskind een groot aantal kinderen redde.

Het vroegere toneel van de schouwburg is nu een binnenplaats geworden met een monument en achter het monument is een deur naar de tuin, waar vroeger de mensen verzameld werden. In het museum is een herdenkingsmuur opgericht met alle namen van mensen die van deze plek zijn weggevoerd. Uit nieuwsgierigheid zoek ik naar bekende namen. Geen Harsveld, geen Schade, hee… van Loon. Ik schrik er eigenlijk een beetje van. Dat kunnen toch niet “mijn” van Loons zijn? Wij zijn van oudsher rooms katholiek. Via een ingenieus iPod systeem kan je op de naam klikken en dan verschijnt er een lijstje van degene met die naam die in de Schouwburg zijn geweest. Totaal onbekende mensen. Er zijn tenslotte meer hondjes die Fikkie heten. Maar het is heel raar om je achternaam op zo’n monument te zien. Toch maar eens mijn tante Wil raadplegen hierover.

Voor alle hongerige wolven

En om het leven voor u zo makkelijk mogelijk te maken heb ik hiernaast de (ta-ta-taaaa) SPECIALS in het leven geroepen. Waar u ook de categorie “Hongerige wolven” kunt vinden. Drie keer raden wat daar allemaal instaat…

Wat te doen met een restje basilicum

Oh, en mocht u toevallig nog een half basilicumplantje hebben staan (want die had u gekocht omdat de gewone bakjes op waren maar man, wat moet je nou met een hele plant?) dan hieronder nog even een kleine richtlijn hoe je binnen tien minuten (misschien wel binnen bijf minuten) een killer pesto kan maken:
Trek de blaadjes en de steeltjes van het basilicumplantje, in de foodprocessor tot klein snijden. Basilicum in kommetje. Restje parmezaanse kaas in de foodprocessor en fijn malen. Parmesan in kommetje bij basilicum doen. Restje pijnboompitten in foodprocessor en fijn malen. Pijnboombitten bij de basilicum en de kaas. Beetje peper, beetje zout, beetje olijfolie, beetje roeren. In potje met deksel, nog meer olijfolie erover heen zodat de pesto “onder water” staat en voila.

De hongerige wolven en de salade

Ik begrijp dat u wanhopig op een nieuw recept van mij zit te wachten en ik heb hier een hele fijne voor een salade met gegrillde kip.

U heeft nodig een grgrillde kip, dikke sla (romaine is erg fijn) 2 avocado’s, tomaten, puntpaprika’s (want die zij lekkerder), een potje ploftomaatjes, beetje bacon. En eigenlijkalles wat u verder lekker lijkt. Bacon in stukjes en uitbakken. Kip ontvellen en in stukjes rafelen. Alles bij elkaar.

De dressing: gelijke delen mayo en volle yogurt, scheutje gembersiroop, eetlepel kappertjes, 2 ansjovisfilets, peper, zout, eetlepel mosterd. Staafmixeren en voila.

Dit is smullen voor drie tot 4 personen. En koolhydraatarm, mocht u zich daar zorgen om maken. Helaas heb ik geen foto voor u want de hongerige wolven waren sneller dan ik.

Bijna voorjaar

Een week later loop ik weer een rondje om de plas. Deze keer met een kleine omweg via ’t Ruige Riet en de Heemtuin. Alles roept voorjaar. Vorige week, in de vreselijke sneeuw, was het stil, geen vogel te horen. Hoe anders is dat nu. Nog geen merels want het is nog geen voorjaar maar mezen, vinken, vlaamse gaaien en kraaien. Voorzichtig komen er al blaadjes te voorschijn en tussen de bomen staan grote plukken sneeuwklokjes. En de konijnen! Ik struikel over de konijnen! Waar waren die vorige week?

Meer hier.

Kaput

Minstens vijftien jaar heb ik ze al. Ze liepen in Frankrijk en Spanje, Duitsland, Belgie, Luxemburg. Maar ook in Canada en ze vergezelden me in Costa Rica en Panama, Zambia en in het mulle zand van Namibië. Maar ze begaven het gewoon tijdens een rondje Sloterplas. Mijn geliefde Lowe bergschoenen. Ik hoop maar dat Erwin’s schoenmaker vriend ze nog kan maken. Snik.