Maandelijks archief: maart 2012

Lente

Ter afwisseling liep ik vandaag een rondje Amstelpark. En ja hoor: volgens mij is het lente!

Lachen bij een Franse film. Echt waar!

Van verschillende kanten werd mij dringend aangeraden om “Intouchable” te kijken. Nu ben ik uit principe geen fan van Franse films. Vaak zijn ze traag en somber en wordt je achtergelaten met het vertwijfelde gevoel dat je de filosofische drijfveer van de regisseur niet helemaal begrepen hebt. Anyway, mijn mening.

Ik probeerde eerst maar eens de trailer en hee, het zag er verfrissend uit. Na mijn download skills weer eens getest te hebben (een ondertitel is toch wel prettig bij een Franse film) was hij gisteren binnen. Erwin was laat thuis en we besloten toch nog even een klein stukje te kijken. Uiteindelijk lagen we, met een blij gevoel, pas om half twee in bed. Wat een leuke film! Ik zou zeggen: kijken. Echt waar. Want hardop te lachen bij een Franse film, da’s best bijzonder.

Hee, opeens zijn het er twee…

Hollandse waar

Omdat wij zondag uit lunchen zouden gaan met mijn zuster en zwager en omdat ik weet dat dat altijd een eet- en drinkgelag wordt, vond ik het verstandig om het zaterdagavond wat kalmer aan te doen. Een fijn licht gerechtje en koolhydraatarm. Tot in de supermarkt had ik eigenlijk  nog geen idee wat het zou moeten worden tot ik die fijne stapel Hollandse asperges zag liggen. Asperges! Hoe blij kan je zijn! En toen ik ook nog fijne Hollandse garnalen zag liggen wist ik dat het goed zou komen.

Dus. Asperges schillen en 10 minuten koken. Ze zijn dan nog niet gaar, maar doe gewoon het vuur uit en laat de asperges 20 minuten nagaren. Ondertussen een bakje basilicum, sap van een limoen, een teentje knoflook en ongeveer 1 dl lekkere olijfolie in de foodprocessor tot een gladde marinade processen. zout en peper erbij en in een schaal gieten. De asperges erin leggen en laten marineren tot lauwwarm. Wat gemengde sla op een bord, asperges erboven op, de garnalen eroverheen en nog wat schepjes marinade erbij. Een perfect Paasgerecht zou ik zeggen maar “unfortunately” ben ik met Pasen in Sevilla en zal ik mijn buikje vol eten aan overheerlijke tapas.

Oh en de lunch op zondag? Reserveer gewoon nou eens een tafeltje bij La Storia in Neck. Wij hadden onder meer de Spaghetti al Scoglio…

Geknevelde dijen

Ondanks alle stress mijnerzijds moeten de hongerige wolven wel gevoed worden. En niets leidt de geest zo af en werkt zo louterend als het vel van een stelletje kippendijen aftrekken. Vanavond eten we dus geknevelde kippendijen in tomatensaus, oftewel Poulet Chasseur, een gerecht uit de klassieke Franse keuken.

Men kope kippendijen. Mocht alles pais en vree zijn en je niet je agressie kwijt hoeft koopt dat kippendijen zonder vel. Wel zo makkelijk. Trek het vel voorzichtig maar vastberaden van de dijen. Leg de dij met de ontvelde kant naar onderen op een snijplank en bestrooi met tijm, zout en peper. Rol de dij op en bindt hem vast met een stukje keukentouw. Doe dit met alle dijen. Snipper een stuk of 4 sjalotten en 2 tenen knoflook. Snijd een bakje kleine champignons in kwarten.

Bak de kip goudbruin in wat olijfolie en haal uit de pan. Fruit de ui en knoflook tot lichtbruin en voeg ene klein blikje tomatenpuree toe. Een minuutje meebakken en dan 200 ml kippenbouillon en 20o ml droge witte wijn (ik had nog een lekkere Chablis staan, dus die kan mooi bij het eten) toe. Kip er weer bij, champignons erbij, 2-3 laurierbladeren en nog wat tijm. Met de deksel op de pan 10 minuten laten sudderen. Na tien minuten een blikje tomaatstukjes toevoegen en zonder deksel nog een half uurtje laten sudderen. Voila, le poulet chasseur est prêt. Gebakken aardappeltje erbij en een haricot vertje en het feest kan beginnen.

Zucht.

“Het komt wel goed, hoor, wacht maar af!”
“Tuurlijk willen ze je hebben, ze bellen je echt wel.”
“Geniet nou eerst even van je vrije tijd”
“Het is toch prachtig weer, ik wou dat ik vrij was…”
“Maak je niet zo druk, iedereen wil jou toch?”
“Beschouw het als een avontuur” (zucht, dat was tot wel de mooiste…)

Dat zijn er vijf. Ik kan er zo nog zeker vijf opnoemen. En ja, het is allemaal goed bedoeld. En ja, misschien hebben ze allemaal gelijk. En ja, het zal ook heus allemaal wel goed komen. Maar ik wil graag weten wanneer. Wellicht is het stom en truttig en onzeker maar ik zit toch lekkerder in de zon en ik geniet toch een hoop meer van “al die vrije tijd” met een contract in de tas. Want ik hou van zekerheid, weten waar ik aan toe ben en zeker weten dat ik me hagelslag op brood (wat een eufemisme is voor alle luxe in mijn leven) kan veroorloven.

Ik ben heus wel avontuurlijk ingesteld, maar dan graag wel op vakantie. Want op dit moment zie ik alleen een donkere wolk aan de horizon die langzaam maar zeker dichterbij komt.

Comfort food

Comfort food doet het goed deze dagen. Maar dat betekent niet altijd appeltaart of een stoofpot. Zaterdag comfortfoodden we in stijl met risotto ai porcini con saltimbocca alla romana. Daar ben u stil van, nietwaar?

Het klinkt allemaal gelukkig een stuk imposanter dan het is. Want ondanks alle blabla-verhalen is risotto een zeer eenvoudig gerecht. Koop een bakje met gemengde paddenstoelen en zorg dat je gedroogd eekhoorntjesbrood (= porcini) in huis hebt. De porcini is essentieel. Maar ook dat is gewoon te koop bij een goedgesorteerde super. Een handje porcini weken in water. Een paddenstoelen-boullion maken met tabletten en zachtjes aan de kook houden. Twee sjalotten fijnsnijden. Deze zachtjes in en scheut olijfolie fruiten met een teentje knoflook. Risotto rijst toevoegen en scheutje bij scheutje de bouillon toevoegen. De porcini uitknijpen en klein snijden. Het weekvocht toevoegen aan de risotto. Ondertussen de in stukken gesneden paddenstoelen samen met de porcini zachtjes pakken en apart zetten.  Als de rijst beetgaar is het paddestoelen/porcini mengsel erbij en wat fijne reepjes salie, zout en peper naar smaak. Handje parmezaanse kaas erbij. Uw risotto is klaar om verorberd te worden.

Nu nog even de saltimbocca: een kalfsschnitzel (ongepaneerd) iets platter slaan en bekleden met parmaham en blaadjes salie. Oprollen en bakken. Moeilijker dan dit is het niet.

Drapeer alles gezellig op een bord, zet een romantisch kaarsje op tafel en trek een fles bubbels erbij open. Meer comfort kan ik food niet maken!

Five Minute Meal

Soms heb je van die dagen dat je geen zin hebt om lang in de keuken te staan maar dat je wel lekker wilt eten. Zo’n dag was vandaag. Q werd om zes uur naar het station gebracht voor een weekendje BoZ en Erwin en ik trokken een fijne fles Chablis open om het weekend te vieren en de stress van de afgelopen dagen het hoofd te bieden. Maar ja, er moet toch iets gegeten worden om die fles wijn niet al te hard te laten aankomen. Iets dat je gezellig met zijn tweeën kan eten. Makkelijk uit de pan, niet zoveel afwas. Thaise mosselen dus.

Drie sjalotten snipperen en fruiten in een hoge pan. een soeppas bijvoorbeeld. Daar een flinke schep red Thai curry bij doen en mee fruiten. Na een minuut een kwart blikje koksmelk toevoegen. Mosselen in de pan en zodra het kookt omschudden. Als de mosselen open zijn is het eten klaar. Heerlijk comfort food voor de vrijdagavond na een onstuimige week.

Iedereen. Behalve ik.

In mijn vorige blog gaf ik al aan waarom ik zoveel tijd heb om te koken. Nou, de mannen in huis kunnen nog blijer worden: ik heb voortaan de hele dag om te koken. Zeven dagen per week, vierentwintig uur per dag. Inderdaad, ik ben Toos Werkeloos.

Mijn afdeling is overgenomen door X. Ik hoorde die naam al vaker rondzingen en vond dat wel een prima oplossing. Afgelopen woensdag moest ik even bij mijn manager komen. Die vertelde dat er een deal was (hij mocht de partij toen nog niet noemen) maar dat ik helaas niet mee kon. Er was al een meisje dat roadshows coordineerde en ik was te duur door het aantal dienstjaren dat ik heb. Word je toch mooi voor je trouw even in je kont gebeten! Mijn werkgevern heeft een geweldig sociaal plan en ik krijg een aardig zakcentje mee maar dat wil ik niet. IK WIL EEN BAAN! Uit eindelijk is het een zakelijk beslissing om mij niet mee te nemen maar het voelt behoorlijk zuur. Iedereen. Behalve ik. Terwijl ik weet dat ik een van de beste ben, met hart voor de zaak. Waar je op kan bouwen. Met tranen in mijn ogen reed ik naar huis.

Met gemengde gevoelens ging ik gisteren toch maar naar kantoor. Ik moest toch door de zure appel heen bijten en mijn collega’s onder ogen komen. Super moeilijk maar toch. In de lift kwam ik een collega tegen: “Hee, goed nieuws toch!” Ik kon hem alleen maar somber aankijken en zei met tranen in mijn ogen dat ik niet mee mocht. Hij schrok ervan. Dat was wel het positieve gevoel: niemand begrijpt waarom ik niet mee mag. Woorden als onbegrijpelijk, niet netjes, ze zijn gek etc vielen. Ik moest een hoop tranen laten maar ik heb me erdoor heen geslagen. Het gevoel is alleen nog lang niet goed. Meer dan de helft van mijn leven heb ik bij de bank gewerkt.

Anyway. Wat ga ik doen met al die dagen? Ik zie er als een berg tegenop. Ja tuurlijk, lekker shoppen hahaha, maar als er geen geld binnenkomt ben je snel uitgeshopt. Ga even op vakantie zeggen anderen. Hoe? Erwin moet gewoon werken. Ik heb een kind in huis dat gewoon naar school moet. Als ik mezelf te lang aankijk in de spiegel moet ik huilen. 27 jaar. Da’s niet niks.

Ik heb de tijd

Vandaag kreeg ik een klacht van een frequente lezer van mijn blog. Ik moest er geen kookblog van maken zei ze. Maar aan de andere kant werkt het brein van een schrijver (haha) gewoon zo. Je kan de verhalen niet dwingen en om dit moment is dit wat er uit mijn vingers komt. Dus sorry, maar hieronder nog maar eens een kookblogje.

U vraagt zich misschien af waar ik de tijd vandaan haal om (bijna) iedere dag zo uitgebreid te koken. Waar haal je in godsnaam de moed vandaan om na een lange dag werken het werkklofje uit te gooien en een kookschort om te binden? Ik zal u uit de droom (of wellicht nachtmerrie want u zou dat ook wel willen maar komt er niet toe?) helpen. Nou, heel simpel: wij (als in daar waar ik werk) worden òf verkocht òf de stekker gaat eruit. Dat betekent dat er op dit moment, in afwachting van wat er gaat komen, niet heel veel te doen is. Ik ben iedere ochtend braaf om half acht op het werk want ’s morgens heb ik zo nog mijn klusjes. En dan taai ik rond een uur of twee af. Dus ruim op tijd om bijvoorbeeld alle ingrediënten voor een chili con carne met stoofvlees te halen. Want net zoals ik tijd over heb, heeft stoofvlees de tijd nodig. Hoe langer hoe lekkerder zeg maar.

Anyway, eerst maar eens de oven voorverwarmen op 140 graden. Dan, men neme 700 gram rundvlees aan dobbelstenen gesneden. Verder 3 uien en 4 tenen knoflook die in de foodprocessor zo fijn mogelijk (maar niet tot snot) gesneden worden. Het vlees in porties snel bruin bakken en in een gietijzeren braadpan doen. Dan 100 gram in reepjes gesneden chorizo toevoegen en 4 minuten mee laten bakken. Het knoflook/ui mengsel erbij en dat ook nog eens twee minuten meebakken. Dan 1 eetlepel gemalen komijn, 2 eetlepels oregano, 4 kruidnagels en lekker wat chiliflakes toevoegen en nog twee minuten bakken. Een scheut balsamico zijn toevoegen, wat water en twee blikken gepelde tomaten. Deksel op de pan en 5 (VIJF, jawel) uurtjes in de oven laten staan. Niet meer naar om kijken. En dan lekker met Turks brood of rijst opsmikkelen.