Maandelijks archief: mei 2012

Nog eentje dan…

Het Bijenpark

Toen het nog mooi weer was (ja, kunt u zich dat nog herinneren?) wilden mijn Nikon en ik op bezoek gaan in het Bijenpark. Het bijenpark is een van de oudste volkstuincomplexen in Amsterdam en prachtig aangelegd. Ik ben altijd verbaasd dit soort gebieden in Amsterdam aan te treffen.

De eerste keer dat ik daar was, was samen met Erwin. “Oh”, verzuchtte ik, “Hier zou ik wel een huisje willen hebben. Zo’n prachtig park, veel bloemen…” Ik werd ruw onderbroken door een kreet. Erwin was door een bij in zijn neus gestoken. “En veel bijen”, voegde ik toe. Later bleek dat het een soort van stiltegebied is en aangezien ik best van een feestje hou op zijn tijd bleek het Bijenpark geen geschikte omgeving voor ons. Maar mooi is het er wel.

Beschuitje met Maarten en Ibrahim

Zo  tijdens de wedstrijd tegen Slowakije kwam het zo in mijn hoofd op dat ik nog geen favoriete speler had uitgezocht uit ons elftal. En dat moet wel, in mijn optiek. Onhandig ook van mij, want van een groepsfoto is het makkelijk kiezen dan al die jongens die maar door elkaar darren op dat veld.

Kijkend naar de wedstrijd viel het mij op dat bijna al die jongens ondergekliederd zitten. En als al die armen al vol zitten dan houdt ik m’n hart vast voor al het gene dat er ònder shirt, broek en kousen zit. Ik hou daar niet van hè. Van al die tekeningen . Dat doe je maar lekker in een schetsboek of zo. Maar daar ging dit stukje niet over. Ik was op zoek naar mijn favoriet. En ik kwam uit bij Affalay en van Stekelenburg. Affalay met zijn maagdelijke armen en oeh, zo sierlijk schijnbewegingen makend. Best iemand om een beschuitje mee te eten. En dan van Stekelenburg. Grote kerel en rood staat hem enig. En wie weet ook wel ondergekliederd maar met die lange mouwen zie je dan in ieder geval niet.

Yay, zaterdag weer een wedstrijd!

Dag Ober

Ik heb vannacht niet geslapen. Ik heb Ober niet zien vallen, godzijdank niet, maar steeds als ik mijn ogen sloot zag ik hem met zijn pootjes aan het kozijn hangen. En steeds weer dat beeld voor me, liggend op de grond, zes verdiepingen lager.

Het allerergst is het voor De Poes. Ober heeft hem uit zijn isolement gehaald en er een blije kat van gemaakt, die ontdekte dat hij, ondanks een akelig verleden, wèl kon spelen en ravotten. De Poes ligt een beetje gelaten op zijn kussen en loopt af en toe naar Ober, alsof hij wil zeggen: “Hee joh, kom nou. Spelen!” Ober was de best denkbare therapie voor hem.

We missen hem nu al, dat kleine rode mormel.

Zes hoog is te veel

Erwin maakte laatst een grapje toen Ober op het raamkozijn liep. Hij zei: “Als hij valt moet je een nieuwe gaan halen.” Toen wisten we niet wat we nu weten. Ober is niet meer. Hij is naar beneden gevallen. Ik weet niet goed wat ik meer moet schrijven behalve dat Ober ons veel plezier heeft gebracht met zijn capriolen, zijn rare vampier tandjes. Hij maakte De Poes blij en speelser dan hij ooit is geweest.

Voor Joep schreef ik ooit een een stukje over de weg naar de poezenhemel. Ober’s weg was snel. Net zo snel als hij was met z’n rare kittensprongen. Net zo snel als hij weer bij zijn net gevulde etensbakje was. Net zo snel als… nou ja, net zo snel als kittens zijn.

Morgen ga ik Ober in de tuin van mijn zuster begraven. Naast Coco en Yuri, haar katten. Ik hoop dat hij onze oude Joep tegen komt bij het kattenluik in de poezenhemel.

Dag lieve Ober.

Italiaans voor drie personen

Gisteren was weer zo’n dag. Om tien uur stond ik al te sloven in de keuken. Ik ging cannelloni maken. Nou ja, voor de cannelloni zelf gebruikte ik kant en klare verse lasagne vellen, het was namelijk te warm om zelf pasta te draaien. Bovendien had ik niet genoeg bloem hahaha!

Begin met het maken van een tomatensaus. Very simple. Een fijngesneden uitje en drie tenen knoflook vier minuten fruiten. Dan nog even 2 ansjovis filets erbij fruiten tot ze bijna gesmolten zijn. En nee, nu smaakt de saus niet naar vis maar het geeft een heerlijke lichtzoute bite. Twee blikken gepelde tomaten erbij. Acht minuten laten inkoken tot een dikke saus. Beetje peper en zout erbij en laten afkoelen.

Een grote zak spinazie laten slinken en laten afkoelen. Pijnpoompitjes roosteren en door de spinazie mengen.

En dan: in een ovenschaal maak je een dun bodempje met tomatensaus. Je neemt een vel lasagne. Daarop leg je een plak rauwe Italiaanse ham (dun gesneden!). Daarop een streep spinazie en wat ricotta. Beetje peper en zout erbij. Oprollen en in de ovenschaal.  Als je alle vellen gerold hebt de rest van de tomatensaus over de cannelloni verdelen. Versgeraspte Parmezaanse kaas erover heen en een klein half uurtje in de oven.

Hierbij had ik nog een kleine salade gemaakt van rucola, avocado en tomaat met een dressing van mayonaise, olijfolie, twee ansjovisfilets en wat zout en peper.

(Van een foto is het niet gekomen. De hongerige wolven hadden alles in no time verslonden)

Etiquette

Behalve HEEL ERG ENG KIJKEN heeft Ober ook nog wat te leren op opvoedingsgebied. Daar waar De Poes heel beschaafd zijn hand voor zijn mond houdt, gaapt Ober ongegeneerd. Hmz. Ik heb nog een hoop te stellen met het rode monster… Misschien moet ik Amy Groskamp-ten Have maar eens te hulp vragen.