Maandelijks archief: juli 2012

Poezelige voetjes

Advertenties

Vreemde badgasten

We zaten rustig op een strandje aan de Waal. Prachtige Hollandse luchten, schepen voeren langs. De kinderen spetterden in het water en alles leek mooi. We kletsen, draaiden ons gezicht naar de zon. “Wat een weertje, hè?” zeiden we tegen elkaar. Tot de koeien, in wiens weitje wij zaten, besloten polshoogte te nemen. Van ver kwam ze langzaam dichterbij. En dichterbij. En nog dichterbij.

Wist u dat een koe zonder hek ertussen veel groter is dan met hek?

 

Lekker rustig

Onderweg zag ik een opvallende auto, een busje was het eigenlijk meer, met een intrigerend opschrift: 24-uurs kinderopvang. Vierentwinting uur, mijmerde ik , da’s best veel.

Wat voor mensen zouden daar nou gebruik van maken? Is dat voor mensen die kinderen willen, want hee, dat hoor er nou eenmaal bij, maar ja, wat moet je er verder mee? Dan is zo’n 24-uurs opvang natuurlijk wel een uitkomst. Want als je daar een week-abo’tje hebt, betekent dat dus dat je de hele week kinderopvang hebt. Twentyfour seven. Dag in dag uit. Het zal wel wat kosten maar ja, alles beter dan die snotneuzen in huis.  Ze zijn natuurlijk wel in het weekend thuis, da’s ook weer zo wat, maar wellicht bestaat er ook een weekend opvang. Of nou, je doet ze gewoon op hockey.  En dan gezellig logeren bij opa en oma. Is het weekend ook weer kindervrij.

Goh. Dan dan ik ook wel kinderen gewild.

(U begrijp dat er een licht satirische ondertoon om dit stukje zweemt? Anders krijg ik straks nog Jeugdzorg aan de deur.)

Smakelijke smurrie

Voor de hongerige wolven onder u heb ik nog een smakelijk receptje voor als u eigenlijk geen zin hebt om te koken maar wel in boodschappen doen. Allereerst zorgen dat u het allerlekkerste brood in huis hebt, Le Perron bijvoorbeeld, of een andere ambachtelijke bakker. In ieder geval niet van die AH ciabatta want dat is eigenlijk alleen goed voor de eendjes.

Dus, en echt, het is zo klaar: u neemt een stuk feta, twee rode pepers en een tomaat. Alles bij elkaar in de keukenmachine met een scheut olijfolie. Beetje zout, beetje peper. Smeren maar.

De tweede kost iets maar moeite maar dan heb je ook wat. Rooster zes rode paprika’s en een aubergine in de oven tot ze zwart geblakerd zijn. Tien minuten in een plastic zak en dan de velletjes verwijderen. Hop in de keukenmachine met die handel en grof blenderen. Een uitje op laag vuur bakken tot het zacht is, knoflookje erbij. Dan dat voorzichtig door het paprika/aubergine mengsel roeren. Zout, peper en flink wat olijfolie. Jaahaaa, daar heeft u zomaar zonder het te weten ayvar gemaakt. Lekker op brood of bij gegrillde kip of lam.

Hoeft u in ieder geval niet meer na te denken wat u zaterdag gaat eten.

Een glimp van Sting

Al maanden hingen ze op het prikbord: kaartjes voor Sting in de Ziggo Dome op 3 juli. Oeh , wat verheugde ik me erop . Als er iemand is die live hetzelfde klinkt als op de cd is het Sting wel. Ik hartje Sting en niet zo’n beetje ook. En dat heeft natuurlijk niet alleen te maken met het feit dat er op zijn zestigste nog verdomd fit uitziet. Ik heb Erwin maar meteen even opgegeven voor een cursusje tantra yoga.

Maar ja, 3 juli was ik al twee dagen aan het werk en hadden we ’s avonds een strategie meeting. En als je net vers binnen bent is het niet slim om meteen al een meeting te skippen. Toch, helaas voor de baas maar om 7 uur kneep ik er tussen uit. Erwin zou ik bij de Ziggo Dome ontmoeten en toen, ja, toen was het feest. Alle fijne liedjes, bekende en ook minder bekende. En oeh, wat was hij fit en die violist, ooh die violist. Hij zaagde zijn viool zowat doormidden bij”Driven to tears”. Alleen al die lange mensen. Zucht. Ze moeten dat soort mensen echt weigeren. Want wij kleine mensen, wij zien alleen een glimpje.

Om half tien was Sting klaar. Ik baalde want mijn lievelingsnummer “Fragile” was hij vergeten. Ik kon me niet voorstellen dat hij dat nummer niet zou doen. Maar de zaal smeekte om een toegift en natuurlijk kwam die er. Weer geen “Fragile”. En toen, na het laatste nummer, werd de basgitaar verwisseld voor een Spaanse gitaar en jawel… Volmaakt gelukkig ging ik naar huis.