Confession

Somd, heel soms, als ik na een drukke werkweek op zaterdag alle klusjes nog moet doen zoals de boodschappen, stofzuigen, opruimen, de was, en lekker eten maken voor de mannen, denk ik met weemoed aan mijn drie maanden “vrij”. Wat had ik alles op een rijtje, zeg. De boodschappen waren altijd gedaan en mijn huis was blinkend schoon. Maar dat heb je, als je iedere dag tijd hebt om te stofzuigen.

Want, al wilde ik dat eerst niet toegeven: een kind in huis tikt aan. Ik zou Q niet meer kwijt willen maar het is behoorlijk intensief. Waar Erwin en ik vroeger ’s avonds alle tijd van de wereld hadden en rustig aan konden doen is er nu iemand bij om rekening mee te houden en de juiste kant op te sturen. Felle discussies over opleidingen/brommers/scooters /autos en “hoe laat moet ik thuis zijn?”. Om soms boos op te worden waar ik vroeger nooit boos hoefde te zijn. En dat kost ook energie. Net zoals mijn baan.

Mijn baan is leuk en hee, ik zou niets anders willen. Het werk bij de oranje bank  is hetzelfde maar ook zo anders dan bij RBS en ABNAMRO. Veel intensiever en meer verantwoordelijkheid. Ik ben er blij mee want ik doe hierdoor mijn werk op een heel ander, hoger niveau en iedere dag leer ik bij. Er is ook meer werk, veel meer werk, want de oranje bank heeft, naast veel roadshows, veel losse projectjes en conferenties. En met anderhalve man aan de desk is het aanpoten.

En dus moet ik soms even aan Emma Blunt in “The Devil Wears Prada” denken:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s