Maandelijks archief: oktober 2012

Dus. Ja.

Of ik nog wat aan mijn blog deed vroeg een collega. Eh. Ja. Maar door drukte en toestanden op het werk (u leest toch ook de krant?), lange dagen en een hardnekkige verkoudheid waardoor ik rond negenen ’s avonds al in bed lig is mijn blog een beetje een ondergeschoven kind geworden. Heb ik in ieder geval toch nog een kind in huis. Het andere kind (excusez, jong-volwassene) is al vanaf vorige week vrijdag niet meer thuis geweest. Iets met met vrienden op een camping logeren, toen bij zijn vriendin logeren en toen zou hij thuis komen maar oh, toch niet want voorbereidingen voor een Halloween feest. Dus. Ik heb hem maar gewhatsappt (want beltegoed, nee, dat is zó 2011) dat hij uiterlijk zondagavond om tien uur thuis moet zijn. School begint tenslotte ook weer volgende week.

Het Zwanenburg van Samos

Door een slecht functionerende wekkerradio en wellicht omdat Muis het draadje van de antenne had doorgebeten hadden we onze vlucht naar Samos gemist. Gelukkig konden we na een telefoontje naar de touroperator konden we dan toch de dag erna vertrekken. Om zeven uur naar Athene vliegen en dan om drie uur door naar Samos. Een beetje mijl op zeven maar de vakantie afzeggen was geen optie. We namen geen risico en die ochtend werden we gewekt door twee mobiele telefoons. Ha, ik laat me mijn vakantie niet door mijn neus boren. Om tien uur ’s morgens landden we op Athene. We checkten onze tas in voor de volgende vlucht en dronken koffie in de snikhete zon. Dertig graden meneertje!

Door het landelijk uitvallen van de aircontrol systeem in Griekenland vertrokken we echter pas om vijf uur naar Samos. Ik had ze wel zien staan, die propellor vliegtuigen en maakte tegen Erwin het grapje dat we wel met die vooroorlogse dingen zouden vliegen. En inderdaad. En natuurlijk, ik had liever vrijdagochtend al op het strand gezeten maar dit was ook een belevenis. Evenals de taxichauffeur die met één hand aan het stuur en met zijn mobieltje in de andere ons met minstens honderd kilometer per uur naar het Doryssa Sea Side Resort bracht.  Het hotel lag op maar 5 minuten rijden van de luchthaven wat betekende dat we er met drie minuten waren. Het betekende ook dat we iedere keer als er een vliegtuig opsteeg we “Ooooooh” riepen, want zo dichtbij had ik dat nog nooit gezien. En voordat u denkt dat Doryssa Bay een soort van Zwanenburg is, er stijgen hoogstens drie vliegtuigen per dag op. Genoeg om het leuk te blijven vinden 🙂

Maar we waren er. Eindelijk. Op een loungebank in de zon nam ik een slokje van mijn tweede caipirinha en zuchtte voldaan.

En de dagen erna… same old same old. Ontbijtje, lekker naar het strand. Zeer decadent op het belletje op de parasol klikken waarna een ober uit het niets verscheen om de bestelling op te nemen. Beetje zwemmen, beetje zonnen, beetje lunchen. Ik hoef niet zoveel als ik een weekje weg ben!

Behalve foto’s maken natuurlijk: KLIK!