Maandelijks archief: januari 2013

Over Bea en pho

Ik stond nietsvermoedend de bouillon voor pho, een Vietnamese soep, in elkaar te koken. Geen idee had ik, van wat er allemaal gonsde in Nederland. Even geen internet, geen radio, gewoon even niets, alleen mezelf en de soep. Louterend werkt dat, ik kan het u aanbevelen. Therapeutisch koken is zó 2013.

Een bouillon maken van runderfond klinkt ingewikkelder dan het is, maar in feite is het niet anders dan een potje opendraaien, de inhoud in de pan en genoeg water erbij tot je denkt dat het wel OK is voor de hoeveelheid bouillon die je nodig hebt. Zo’n mooie steranijs erbij, een stengel citroengras die eerst even een klap met de achterkant van het mes heeft gekregen om de geur vrij te maken, zes plakjes verse gember, een stuk of twintig zwarte peperkorrels, een kaneelstokje. In mijn geval ongeveer een kwart kaneelstok want Erwin heeft een bloedhekel aan te veel kaneel. Haast net zo’n hekel als hij heeft aan dille, maar dat is een ander verhaal.

Dus toen mijn bouillonnetje op een laag vuurtje zo een uurtje stond te pruttelen en het huis al heerlijk rook (en dat met zo weinig moeite!) kwam Erwin binnen met de uitroep dat de koningin zo op tv zou komen met een toespraak. “Ze gaat vast aftreden!”. Met een espresso in de hand schaarden we ons voor de televisie. Rob Trip, die er altijd uitziet of er iemand net is doodgegaan, kondigde met stemmige grafstem de koningin aan. En daar zat ze, in een koningsblauwe jurk met een afschuwelijke lamp op de achtergrond. Ze ging lekker met pensioen. En gelijk heeft ze, lekker oppasoma zijn en even de sores aan een ander laten. Alhoewel ik denk dat je met zo’n beroep altijd betrokken blijft. Ik moest toch even slikken toen zei dat ze ons allemaal zou missen. Ik ben niet super koningsgezind maar ik vind Beatrix een hele sympathieke vrouw, ze is tenslotte toch een beetje ons aller moeder. En toen ze zei dat ze hoopte dat ze ons toch nog eens allemaal zou tegenkomen, haperde haar stem even. En of het nou ingestudeerd was of niet, ik vond het een mooi moment.

P1030637Oh, en de soep, ik zou hem haast vergeten. De bouillon liet ik afkoelen en bewaarde ik in de koelkast. En vanavond maakte ik hem gloeiend heet. Ondertussen sneed ik een rauwe biefstuk in hele dunne plakjes, ik sneed wat munt en koriander ragfijn en een paksoi in dunnen reepjes. Onderin een grote soepkom doe je gekookte noedels (of niet), daar op leg je wat taugé en paksoi en wat plakjes biefstuk. De hete bouillon hierover heen gieten. Wat koriander en munt op de soep strooien en wat drupjes hoisin saus. En als u nu denkt van getver, ik ga toch geen rauw vlees eten, geen paniek. Door de hete bouillon gaart het vlees en kunt u hem eten op elke gaarte (is dat een woord?) die u wilt. Leve de koningin!

Advertenties

Beloofd is beloofd

mailWeet u die belofte nog? Van Erwin en mij? Aan elkaar? Nee, niet die ene over lief en leed en door dik en dun. Op de een of andere vanzelfsprekende manier is dát een eenvoudige belofte. Want het is niet moeilijk om zo hard van iemand te houden als ik van Erwin hou. Helemaal niet moeilijk zelfs.

Maar het is wel moeilijk om tijd voor elkaar te vinden tussen al dat werken en opvoeden door. Onze kleine momenten halen we tussendoor, als Erwin aan het koken is en ik op het aanrecht bij hem zit om de dag door te praten. Of als Erwin in bad zit na een koude dag op de bouw of in HoutWest en ik op het randje bij hem. Even kletsen over alles. Of niks.

Maar ik had het over die belofte, hè? Nou, het zit eraan te komen, Erwins verjaardag vieren we in Brugge, met z’n tweeën.  Ik vond een leuk hotelletje achter het Belfort met kamers met mooie balkenplafonds en dikke dekbedden. Ik google op Brugge en zag romantische slenterstraatjes met fijne restaurantjes. En ik dacht aan hoe fijn we in Antwerpen geslenterd hadden en dat wij dat vast en zeker in Brugge ook heel goed konden.

Fifteen is best OK

fotoIk hield mijn hart een beetje vast. Voor Levi’s 15e verjaardag had ik bedacht dat we bij Fifteen, u weet wel, dat Jamie Oliver restaurant in Amsterdam, konden gaan eten. Daarbij speelde overigens ook mee dat ik een kortingbon van maar liefst 25% op de dinerprijs had gevonden in mijn 15 Minutes kookboek, en die bon zou eind januari aflopen. Reserveren dus, zûnige Hollanders als we zijn.

Toen ik daarna Iens ging checken sloeg de schrik me wel een beetje om het hart. Haast alleen maar slechte recensies: geen bijzonder eten, koud eten etc etc. Alleen het personeel kwam een beetje goed weg. Pfff. Anyway, toch maar proberen. En inderdaad, Het personeel was niet super ervaren maar bijzonder aardig. En het eten, het eten… bijzonder lekker! Tuurlijk, het is geen sterrentent maar we hebben heerlijk gegeten. Om met Q te spreken: de pasta met truffel was als een orgasme zonder sex. En ja, als zeventienjarige weet hij daar natuurlijk alles vanaf. Zucht.

Ook Hélène’s WWWorld heeft een jaarverslag!

Klik hier voor het hele verslag!

Hippie-eten

Erwin is niet zo van de couscous, quinoa en de bulgur. Enge granen, noemt-ie het. het. Voedsel voor mensen met geitenwollensokken in hun sandalen en een ongezonde gelaatskleur

In mijn nieuwe “Jamie in 15 minutes” vond ik een heerlijke salade. Met spinazie, koriander, paprika en feta. En quinoa.  Ik wilde ik wel een keertje proberen. Erwin ging mee boodschappen doen en keek wat bedenkelijk toen ik de quinoa in het karretje liet vallen.

quinoaIk frummelde de salade (KLIK voor recept) in elkaar en liet Erwin de kip doen. Ik fantaseerde er wat spekreepjes bij en bedacht me dat één limoen echt voldoende was. De gekookte quinoa zag er wat eehhh… onsmakelijk uit. Ik mengde hem snel met de dressing en proefde. Mmmm, niet slecht. Avocado en paprika erdoorheen. Spekjes erbij. Feta en de kip er boven op.

“Nou”, zei Erwin met volle mond terwijl hij nog eens opschepte, “dat hippie-eten valt best mee.”

Muis’ missie voor 2013

P1030617