Maandelijks archief: april 2013

Gelukkig hadden we de foto’s van vorig jaar nog…

Het zou een relaxed weekendje in Sevilla worden, daar waren we het over eens. Vorig jaar hadden we alle hoogtepunten al gezien, dus nu konden we heerlijk op ons gemak slenteren. De enige must-see op mijn lijstje was  Metropol Parasol, een modern  bouwwerk van beton en hout in een wijk die aan het verloederen was maar nu weer hip gemaakt werd.

Parasol was inderdaad precies wat ik ervan verwacht had. Overweldigend, prachtig en super modern, maar wonderlijk genoeg paste het in die oude wijk.

P1040084 P1040089 P1040093

Terug in ons appartement besloten we wat uit te blazen op ons dakterras, heerlijk in de zon. Erwin installeerde zich en ik rommelde nog wat binnen. Ik pakte een fles water, stapte het terras op en TROK DE DEUR ACHTER ME DICHT. Inderdaad. Na een uurtje kwamen we er achter dat de deur alleen van binnenuit kon worden opengemaakt. Slik. We zaten gevangen. Ik klom op een verhoginkje en keek of de buren thuis waren. Helaas. Ik stapte weer van het verhoginkje af en daar lag ik. Dwars door mijn enkel heen. Binnen mum van tijd zaten er aan beide zijden van mijn voet bulten als duiveneieren zo dik. Er verschenen grote bloeduitstortingen en ik was misselijk van de pijn. Rustig zitten en doorademen was het devies.

De rest van het weekend was het rustig aan doen. Ik dankte El Dios op mijn blote knietjes dat ik een appartement met een fijn dakterras gehuurd had. Ik denk dat ik gek was geworden op een hotelkamer. Maar nu was het super relaxed. ’s Morgens een ontbijtje in de zon met de voet omhoog. Daarna lekker in de zon liggen met de voet om hoog. Rond een uur of één de schaduw in met de voet omhoog en een tukje doen. Rond een uur of acht de straat op om te eten, want  bewegen is wel belangrijk voor zo’n voet, en naar een fijne tapasbar met een caballero feest voor de duur, de afterparty van La Feria zeg maar.

Al met al een heerlijk weekendje Sevilla. En die voet, die slinkt wel weer. En ik nee, ik ga u niet bang maken met enge voeten foto’s (want ja, die zijn er!), maar wel met fijne Sevilla foto’s. Olé.
P1040100 P1040104 P1040105
P1040125 P1040166 P1040071

(Het dakterras issue loste zich vanzelf gelukkg op, want Erwin bleek zijn telefoon bij zich te hebben.)

De tuin

Het begon met de intentie om sprouts (in goed nederlands kiemgroenten) te kweken in de serre. Toen ik dit nieuws blij met mijn FB vrienden deelde noemde mijn zuster mij een kneus. Maar ja, die heeft dan ook een GROTE tuin en een ECHTE kas en hoeft niet te stumperen in een serre 🙂 . In mijn nopjes met het nieuw bedachte project kocht ik een minikasje en pakjes met zaden: tuinkers, rucolakers, mosterdkers en iets wat er als gedroogde kikkererwten uitzag maar niet zo heette.

De tuinkers ging goed. Maar toen de tuinkers rijp(?) was, hadden we geen trek in sla. Het restje dat niet verpieterd was strooide ik maar op een boterham met oude kaas. Ook best lekker. De andere zaden wilden niet zo. Na een experiment zonder nattig keukenpapier onder de zaden verscheen er een dikke laag schimmel. De volgende keer, mèt keukenpapier, schimmelden de zaden net zo erg. Maar gelukkig waren de zadenzakjes toen op en kon ik het kasje zonder slecht geweten werkeloos op de vensterbank laten staan.

froer-kweekset__0210002_PE363459_S4Bij IKEA (of all places…) vond ik een zaaipakket met rode peper. Ik hartje rode peper en bovendien kan je die dingen bij een overvloedige oogst gewoon drogen of invriezen dus enthousiast kocht ik het pakket. Thuis zag ik dat er ook nog koriander in zat. “Er zit ook koriander in!” juichte ik enthousiast naar Erwin. Die zuchtte een beetje.

En jawel. Na een weekje of twee met wat zon en een beetje water heb ik nu zowaar zaailingen! Yay! Binnenkort volgt, volgens de gebruiksaanwijzing, het eliminatieproces. De mindere zaailingen moeten verwijderd worden zodat de grote kunnen groeien. En dan nog wat later kan ik de kekke bruine stoffen zak, die ook in het pakket zat (!) uitvouwen en vullen met aarde (óók meegeleverd door die lieve IKEA) en de allerbeste plantjes mogen dan daarin. En dan mijn beste vrienden, dan zal ik tot in levensdagen rode peper en koriander uit mijn tuin kunnen oogsten. En mogen jullie allemaal Thais bij mij komen eten!

Cesar Millan for cats in the house?

P1030341Ik bedoel, ik heb niet echt problemen met de katten. Ze zijn zindelijk, ze lopen niet op de tafel (althans niet als wij er zijn), ze bedelen niet en zijn lief. Ook naar elkaar toe gaat het goed. Ze kunnen elkaar goed velen, slapen samen op één kussen en eten braaf hun brokjes uit hetzelfde schaaltje, delen dezelfde kattenbak. Ze ravotten en spelen en ja, de plukken haar vliegen dan in het rond maar het is allemaal vriendelijk.

Maar! Als die grijze met dat ene speciale propje aan het spelen is gaat het mis. De zwarte kan dan niet bij hem in de buurt komen of hij begint angstaanjagend te brommen. Op zich knap, want meestal heeft hij het propje dan nog in zijn bek. De zwarte, uit zijn schulp gekropen en behoorlijk brutaal, vindt dat meestal een goed moment om eens even te sarren en nog wat stapjes dichterbij te gaan zitten. Hij heeft geen interesse in het propje, want hij speelt niet met dingen. Maar gewoon, es effe kijken wat er aan de hand is. De grijze gromt harder, blaast zelfs. Het propje, maar alleen dat ene speciale propje ziet hij als ZIJN prooi en daar mag niemand bij komen. Uiteindelijk zijn wij het zat en pakken het propje af. Op dat moment is de rust meteen wedergekeerd. Er wordt niet meer gebromd en ze spelen lief verder of doen een tukje na alle consternatie.

De Sesamstraat aflevering over”delen” heeft die grijze waarschijnlijk gemist. Het propje weggooien heeft geen nut want dan wordt er een ander propje uitverkoren als die ene speciale. Maar om ’s morgens rond half zes wakker te worden van een brommende kat onder je bed is geen pretje…