Maandelijks archief: oktober 2013

De nieuwe BJ

9200000011118998De nieuwe Bridget Jones kwam eraan! Ik scande het internet en Bol.com om te kijken of er al wat pagina’s te lezen waren. Mark Darcy dood, Bridget oud met een toyboy en twee kinderen – dat kon best leuk worden. En eindelijk vond ik hem op mijn favoriete downloadsite. De epub was in een mum van tijd binnen en ik bewaarde de laatste anderhalve centimeter van Donna Tartt’s “Het Puttertje” om alvast in mijn nieuwe boek te starten. Ik doe dat overigens wel vaker bij boeken die ik echt heel mooi vind. Even het  einde uitstellen met wat lichtvoetiger leeswerk. Gewoon omdat je niet wilt dat een boek eindigt.

De nieuwe BJ las wat moeilijk en het vergde wat aanpassingsvermogen. Helen Fielding schrijft in de zo kenmerkende dagboekstijl van Bridget (herkenbaar van de films, waarin deze als een soort voice-over fungeren) zodat je die stukken eigenlijk een soort van hardop in je hoofd moet lezen om het gewenste effect te krijgen. Je moet haar stem in je hoofd horen, anders is het echt een bloedirritante manier van schrijven. Bridget Jones is uiteindelijk door de films echt gaan leven bij het publiek en ik moet zeggen dat, zo na een bladzijde of 50 gelezen te hebben, het verhaal als film ongetwijfeld beter tot zijn recht gaat komen. Maar ik vermoed dat dat al along al Helen Fieldings opzet was…

Een plek in de zon

Het tuinhuisjes virus steekt weer de kop op bij ons. Erwin en ik zitten er allebei anders in. Ik wil graag een plek waar we kunnen ontspannen, lekker buiten kunnen zitten, waar de katten tot laat in de avond achter de nachtvlinders kunnen aanrennen of lui in het gras liggen (dat laatste wil IK natuurlijk ook).

Engelse-wilde-romantische-tuin-Schuurtje-laten-overgroeien-veel.1354740837-van-FoxyIK zoek een plek met een huisje waar niet zoveel meer aan hoeft te gebeuren en met een tuin waar al een goede structuur in zit zodat ik naar mijn wens aanpassingen kan maken maar we wel meteen al kunnen genieten. HIJ, timmerman als hij is, wordt blij van het idee dat hij een huisje kan bouwen, omheiningen aanleggen, u kent het wel. Helaas werkt de arme man zes dagen in de week en voorzie ik dat als, we een plek met een nog (af) te bouwen huisje nemen, we de eerste komende twee jaar nog steeds op zes hoog zitten. Bovendien is het fijn om al klaar te zijn daar Het Algemeen Werk (ha, dat klinkt belangrijk, maar is niets anders dan een soort van corvee beurten om het tuinpark netjes te houden) mij ten deel zal vallen omdat dit altijd op zaterdag plaatsvindt. Dus. U begrijpt wat voor tuin “we” zoeken… 🙂

Met een lijstje met aantrekkelijke vrijgekomen tuinen reed ik naar tuinpark De Groote Braak. Ik was speciaal gespitst op tuin 221 aan een doodlopend straatje, met een prachtig huisje en een romantische pergola vol met blauwe regen. Na wat zoeken vond ik de tuin waar twee dames druk stonden te discussiëren. Ik vroeg of ik even rond mocht kijken. Dame 1 maakte een royaal kom-maar-binnen gebaar en riep mij enthousiast toe dat zij de tuin net had gekocht. Barst.

Inmiddels heb ik zelfs al een  Pinterest page aangemaakt en ik gooi daar alles op wat mij enigszins leuk lijkt om mijn aanstaande tuin om te toveren tot een waar paradijs. Want ik wil natuurlijk een grote steigerhouten tafel, en banken en oh, een buitenkeuken! Gezellige lichtjes en lampionnen in de bomen. Een veranda! Vogelvoeder dingetjes op veilige hoogte. Een hangmat om in te luieren. En.., en…, en…, u begrijpt, ik ga los.

Het aanschaffen van een huisje op een volkstuinpark is overigens een heikele en bijzonder ouderwets aandoende zaak:
<<polygoon journaal-stem aan>> “Men dient eerst lid te worden van de Bond van Volkstuinders. Nadat men de ledenpas voor aspirant-leden heeft ontvangen begeeft men zich naar het tuinpark naar keuze alwaar men zich op een zittingsdag kan laten inschrijven, onder medeneming van de aspirant ledenpas en een geldig legitimatiebewijs. Twéé weken na inschrijving kan met zich aanmelden voor een tuin.”<<polygoon journaal-stem uit>>

Poeh. De aspirant ledenpas is inmiddels aangevraagd en “men” zit zowat voor de brievenbus te wachten zodat “men” zich op 26 oktober naar het tuin park naar keuze kan spoeden om zich aan te melden…. Wordt vervolgd!

Hoe eet je dinosaurusvoeten?

Nou ja, dit is natuurlijk niet echt een recept maar meer een TIP voor de Hongerige Wolven onder u. Mocht u nou eens zomaar in Sevilla geraken dan kan ik u onderstaande van harte aanbevelen.

Eerst even raden. Weet u wat dit hieronder is? Ik denk zomaar van niet.

P1040193

Nee he. U weet het niet. Nou, om u gerust te stellen, toen ik ze voor het eerst zag op een marktje in Sevilla wist ik het ook niet. Maar ik kwam ze toen nergens meer tegen dus ik verloor ze uit het oog.

Toen we afgelopen april weer in Sevilla waren, zag ik ze in de etalage van een fijne oude tapasbar. Diezelfde tapasbar waar de caballeros van de fiesta ’s avonds een biertje deden.

De oude ober vroeg nog even of we dit echt wilden bestellen want “het kostte nogal duur”, zeg maar. Ja hoor, señor, doet u maar een portie! Toen het bordje voor me stond wist ik niet goed waar te beginnen. Want hoe eet je dinosaurusvoeten? Na wat uitleg en wat oefenen ging het perfect. Onderkant vasthouden, draaien en trekken en dan komt er ene overheerlijk wit “slurfje” uit. Opslurpen en de volgende!

En hoe ze heten? Percebes. Eendemosselen in goed nederlands maar dat dekt de lading voor geen meter, denk ik zo.