Evy en hoe dat toch nog goed kwam

Ik moest echt wat aan mijn conditie doen, had ik bedacht. Verlangend en vooral jaloers bekeek ik de mensen die ik uit mijn raam langs de Sloterplas zag rennen. Sommigen wat langzamer en anderen in gestrekte draf. Strakke pakken en kleurige schoenen. En u weet, ik ben een sucker voor schoenen. Dat vooral.

Maar tussen jaloers zijn en daadwerkelijk een renpakje aandoen zit een hele hoop van
“Ik heb geen tijd” – onzin, wat is een half uurtje per dag, sprak ik mezelf bestraffend toe.
“Maar het weer dan?” – smelten doe je niet van regen en hoe vaak regent het nou precies om vijf uur?
“Maar dan loop ik toch voor joker, als zo’n hijgend hert over die paden”- stel je niet aan. Niemand let op je en om die tijd is het toch stil in het park.
Ik was streng in het mezelf toespreken maar oeh, ik ben zo goed in uitstellen. Echt. Heel. Goed.

Ondertussen had ik Endomondo al op mijn telefoon gezet. En weer gedelete. En weer teruggehaald uit de Cloud. Evy op de telefoon gezet. En weer gedelete. En weer uit de Cloud gevist. Endomondo weer gedelete want wat moet je met twee hardloop apps?

En toen. Ja. Op 22 januari kwam ik thuis, deed een trainingsbroek aan. En een T-shirt met lange mouwen. En een windjack. En mijn Pumaatjes. Ik zette de eerste les van Evy aan en ging. Ik stuitte gelijk op een taalbarrière want als Evy lopen zegt, bedoelt ze hardlopen en niet gewoon lopen. Daar kwam ik achter toen ze na een minuut zei dat ik wel mocht beginnen met wandelen. Ha, dacht ik, da’s vast een minuutje gesmokkeld! Ik worstelde verder en kwam er achter dat ik mij niet vergist had in mijn conditie. Een dood paard is sneller en in better shape dan ik. Ik hield vol. Klampte me vast aan de commentaren van Evy (“Whoohoo, het gaat goed!”). Mijn knieën deden pijn. Heel veel pijn. Ik strompelde voort en dankte god op mijn blote pijnlijke knietjes voor het ”Ik ben fier op u” aan het einde van de les.

De volgende dag kocht ik, want hee ik ga geen dikke centen uitgeven voor iets dat ik toch niet ga volhouden, goedkope loopschoenen bij de Decathlon. Ik liep nog een keer 20 minuten volgens Evy’s programma maar mijn knieën hielden het niet vol. Ik had het kunnen weten. Ik ben te zwaar om hard te lopen, dat had ik van te voren wel kunnen bedenken. Mijn linker knie werd dikker en deed vreselijk pijn. Ik wandelde naar huis. Gelukkig was Evy wel nog steeds fier op mij.

Ondertussen vond ik het stiekem toch wel lekker om na het werk even een half uurtje buiten te lopen dus ik bedacht dat ik zou blijven lopen, alleen niet rennen. En dat doe ik nu nog steeds. Stevig doorwandelen. Met betere schoenen uit de Nike Outlet Store. Met een playlist met een ritme van 130bpm (dank je Q!) waardoor ik gemiddeld 6,3 kilometer per uur loop. En een akelig (wellicht nog iets te voorbarig) fit gevoel.

Ik ben fier op mij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s