Het is tijd voor veel filmpjes van spelende kittens…

Ik zal u zeggen: ik word een beetje moe van de wereld. Ik ben niet depressief hoor (ontkenning schijnt de eerste fase te zijn hahaha), maar ik ben zo verdrietig van al die nare berichten de laatste tijd. Ik snap wel dat de wereld de afgelopen week niet per sé een stuk slechter geworden (volgens de Global Peace Index leven we juist in de vreedzaamste eeuw ooit) maar mede door de social media ligt alle ellende opeens een stukje dichter bij de voordeur.

 MH17, een Chinees vliegtuig, een Algerijns vliegtuig, Gaza, Syrie… En dan dat bericht van een ISIS strijder uit Almere die het een goed plan vond om te poseren voor een hek met een aantal afgehakte hoofden?

 Anyway. Dat dus. Gelukkig is het morgen weekend.

Advertenties

Op vakantie met de grumpy old man…

Met Erwin op vakantie echt supergezellig. Echt. Alleen vervalt hij soms een beetje in de grumpy old man-mode. Niemand die dat gelooft als ik dat vertel. “Zo’n gezellige man”, zeggen ze dan. Nou.

“Ik hoop wel dat we in een duur hotel zitten, dan zijn er niet zoveel Nederlanders.

“Vroeger was dat nog een beetje exclusief, dat vliegen.”

“Waarom zitten hier zoveel oude mensen?”

“Zulke lelijke kinderen, maar dat komt door die vent. Alhoewel, zij is ook lelijk.”

“We gaan niet hier zitten, al die Hollanders…”

“We gaan niet hier zitten, al die Russen…”

“We gaan niet hier zitten, deze mensen roken de hele dag…”

Hij: “Hoe heet dit eiland eigenlijk?”
Ik, een beetje vermoeid: “Kreta…”

Hij: We zitten op Kos. Toch?”
Ik: “Zucht…”

Nee, grapje. Ik ga graag met Erwin op vakantie, want heus, het valt erg mee. Bovendien haalt hij iedere ochtend ijskoffie voor me, en da’s ook wat waard.
P1060228 P1060267 P1060282

En hier nog wat foto’s, voor het geval u er geen genoeg van kunt krijgen.

Trekeend

Weet u nog dat ik een tijdje geleden pulled pork had gemaakt? Dat verhaal met een varkensschouder marineren en dan een dagje in de oven terwijl je zelf lekker aan het winkelen bent of op het strand ligt?

Nou. Ik ben verzot op peking eend in van die pannenkoekjes gevouwen. U weet wel, dat kunt u bij iedere zichzelf respecterende Chinees eten. En toen dacht ik dat je misschien dan ook wel eendenborst in een pan zou kunnen gooien en dan de boel de boel laten. ’s Avonds het zootje uit elkaar pulken, hoisin saus in een bakje, pannenkoekje erbij en smullen maar. Oeh, geniaal bedacht zeg. Dacht ik. Een gat in de markt. Maar uit een snel rondje Google’ n bleek dat iemand, wat zeg ik, meerdere iemands, mij al voor waren geweest. Anyway.

Ik marineerde gisteravond twee eendenborsten in een mengsel van hoisin saus, vijf kruidenpoeder, chilisaus, verse gember en dunne soyasaus. Ik stopte alles bij elkaar in een zip lock zakje in de koelkast en ging iets leuks doen, zoals bijvoorbeeld aflevering 8 van House of Cards kijken (ik wou dat ik rookte, dan kon ik samen met Kevin Spacey voor een open raam de dag doornemen terwijl we een sigaretje deelden).

Vanmorgen haalde ik de fijn gemarineerde borstjes uit de koelkast en legde ze op een bedje van uien in mijn gietijzeren pan. Pan in de oven op 150 graden en opeens had ik de hele dag nog voor me terwijl ik eigenlijk toch ook heel erg druk aan het koken was.

Nou ja, de dag is al snel gevuld met een bezoekje aan de dierenarts aangezien de jongens voor hun jaarlijkse check up moesten. Weet u hoe zwààr twee katten in een mandje zijn, zeker als ze ook nog wiebelen? Verder een bezoekje aan de meisjes van de bakker, de dierenwinkel en de toko om pannenkoekjes te scoren. Want die was ik gisteren natuurlijk vergeten te kopen.

En als dan alles klaar is dan krijg je zoiets. Pannenkoekjes met trekeend.
P1060124 P1060126
P1060127 P1060136

Ravioli op zondag

Het experiment van de dag was ravioli met een vulling van porcini met een snippertje pancetta, geserveerd met een schepje verse pesto. Oei, denk u nu, dat zal niet meevallen. Nou, dat valt reuze mee. hoor.

Men neme een man die het leuk vind om pastadeeg te maken. Deze zet men in de keuken en men neemt al en toe een fotootje om het proces vast te leggen. Dezelfde man maakt ook de vulling en men proeft deze wel nog even natuurlijk, om de smaak te checken.

Vervolgens steekt de man rondjes van het deeg en men helpt even met het vullen en dichtplakken van de ravioli. Beetje bloem erover heen tegen het plakken. De man kookt vervolgens de raviolis en schikt ze op een bordje met de pesto.

Buon appetito, dacht ik zo.

P1060108 P1060111 P1060113

P1060117 P1060118

Trekvlees

“Wat eten we?”

“Pulled pork met coleslaw.”

“Was da?”

“Nah, niet zo moeilijk. Een varkensschouder, gemarineerd in ketchup, mosterd en bruine suiker. Die gaat zo hup een uurtje of zeven of meer in de oven op 100 graden. En als het klaar is kan je hem zo uit elkaar trekken. En dat met een pitabroodje en coleslaw.”

“Oh, trekvlees dus!”

Zucht.

P1050974 P1050975 P1050976

De vissenfluisteraar – een modern sprookje

Er was eens een man met een aquarium. De man was dol op zijn aquarium. In het aquarium zwommen allerlei soorten vissen maar het kogelvisje was zijn lievelings. Speciaal voor het kogelvisje werd er levend voer aanschaft en het visje, maar ook de andere vissen, smulden bijna iedere dag van deze traktatie.

Tot op een dag het kogelvisje overmoedig was geworden. Hij was zo druk aan het zwemmen dat hij per ongeluk uit het aquarium sprong. Toen de man na een lange dag hard werken thuis kwam schrok hij zich een hoedje. Daar lag zijn lievelingsvisje! Dood. Ook de vrouw van de man was ten einde raad.

Een paar dagen later stuurde de man zijn vrouw een whatsappje (dit is waar het modern wordt) met een foto. Op de stoel van zijn auto lagen twee zakken en zij mocht raden wat het was. Natuurlijk was dat onmogelijk, want hoe kan je aan een dichte papieren zak zien wat er in zit? Ze kon haast niet wachten tot hij thuis kwam.

P1050961Toen de man ’s avonds thuis kwam gaf hij de zakken aan de vrouw. Blij maakte zij de zakken open, een cadeautje krijg je immers niet iedere dag. In de ene zak trof ze vissenvoer aan, dat was een grapje van de man; hij snapte ook wel dat ze daar niets mee kon. Vol verwachting maakte ze de tweede zak open. Er zat een plastic zak in, in een dikke laag oude kranten gerold. En toen wist ze het al: hij had een nieuwe kogelvis gehaald! Ze wikkelde de kranten van de plastic zak en schrok. De kogelvis lag op zijn zij, hij leek niet meer te ademen! Ze keek in paniek naar haar man, was de vis dood?

Wat was er nu gebeurd? De vis had een paar uurtjes in de auto gelegen, maar omdat het zo koud was, was hij onderkoeld geraakt. De man liet het er niet bij zitten. Het zou hem toch niet gebeuren dat hij weer een dode kogelvis zou hebben! Hij opende de zak en voelde aan het water: ja hoor, ijskoud. Snel haalde hij wat water uit het aquarium en goot dat in de zak. Even gebeurde er niets. En toen, toen begon het visje zwakjes met zijn zijvinnen te fladderen. Zijn kieuwen gingen langzaam weer heen en weer. Maar het was niet genoeg…

De man besloot het visje in het aquarium te stoppen. Iedereen weet dat dit niet meteen mag bij een nieuwe vis maar dit was een nood situatie! De arme vis spartelde even en zonk naar de bodem. Hij fladderde dapper met zijn vinnen maar het lukte hem niet om recht te blijven zwemmen. Resoluut pakte de man pakte een visnet en voorzichtig ving hij de kogelvis. Hij hing het netje aan de rand van het aquarium zodat het kogelvisje stabiel in het water bleef hangen. En warempel: tien minuten later geschiedde het wonder! De vis fladderde steeds meer met zijn vinnen, hij wilde zwemmen! Heel behoedzaam liet de man het visje los in het aquarium. Hij zwom. Hij zwom!

De man en de vrouw keken elkaar verheugd aan en gaven elkaar een kus. Gelukkig was dit avontuur weer goed afgelopen.

Einde.

Kerst 2013

Wat een kerst… kerstavond bij mijn schoonouders in Middenmeer voortijdig afgebroken wegens een dramatisch opkomende verkoudheid gepaard gaande met benauwdheid, hoofdpijn en een gevoel van algehele misère. Eerste kerstdag bracht ik door op de bank samen met mijn goede vrienden P. Aracetamol en A.S. Pirine om te zorgen dat ik wel gezellig kon mee-eten en foto’s maken van Erwin en de jongens die in de keuken stonden te sloven. Tweede kerstdag waren mijn goede vrienden alweer op bezoek en zat ik gezellig met hen onder een dekentje op de bank.

 Tot overmaat van ramp moesten we ook constateren dat onze vriend George ook overleden was. Hij gaf ’s morgens een naargeestig puffend geluid toen ik hem aanzette en dat was het dan. Erwin heeft hem nog even vakkundig uit elkaar gehaald maar nee, het mocht niet baten. George is niet meer. Snik. We gaan gauw op zoek naar een waardige vervanger. Het was overigens een slechte kerst voor apparaten, de printer van mijn zus zag het ook niet meer zitten… wie moet nu de uitnodigingen voor het tuinfeest van volgend jaar maken? Paniek alom. Grapje natuurlijk, er zijn ergere dingen in het leven.

 En hier blijft het ook bij qua mijmeringen over het afgelopen jaar. Er waren een boel “downs” maar gelukkig ook genoeg “ups” om het jaar toch positief af te sluiten.

 En volgend jaar iets bijzonders: dan hebben Erwin en ik 10 jaar verkering!

En KLIK hier nog maar es voor de foto’s van eerste kerstdag. Gewoon. omdat het kan.