Maandelijks archief: juli 2013

Tent

Het ei is gelegd. De schattige Eriba is van het toneel verdwenen, we gaan gewoon tenten. Misschien slimmer ook. Gen gedoe met stallingen, keuringen en discussies over welke retro stof ik wil voor de kussens terwijl Erwin simpel streepjes wil.

Vrijbuiter-Coral.2Dus. Een tent. Da’s makkelijk kopen. Je gaat hoogzomer naar de grootste kampeerwinkel in de omgeving en koopt voor een spotprijs, want ze moeten nou eenmaal van die handel af in dit seizoen,  een fijne tent waar je in kan staan en met een tafeltje in kan zitten.

Nou, en toen de inrichting dus. Erwin houdt zijn hart vast; hij kent mijn voorkeur voor een pipowagen-inrichting inmiddels wel. Ik heb me alleen enorm verbaast over de prijzen van campingservies, u weet wel, die plastic Mepal bordjes. Ten eerste zijn ze OERlelijk maar ruim zes euro voor een bordje… Ik vond de mijne bij de Hema en de Albert. En met veel leuker design dan die marine motiefjes van Mepal. Hah!

lampionDe eerste veelkleurige slinger met ledverlichting lampionnen is ook al binnen. En dan nog plastic muggenkaarsjes in hysterische kleuren en … en… oeh. Ik ga los.

Advertenties

Ontvriend

Mijn broer wil geen vrienden meer met mij zijn op Facebook. En dat doet pijn.

 Ik weet dat we, door zaken die ik hier niet ga uitleggen, niet de meest hechte relatie hebben. Maar ik vond het wel prettig om via Facebook toch nog een beetje van zijn leven  op de hoogte te zijn. Hij is tenslotte wel m’n broer.

Afgelopen donderdag was hij jarig en ik kon hem tussen mijn FB vrienden niet meer vinden. Ontvriend. Zomaar. Ik stuurde hem een berichtje om hem een fijne dag te wensen. Want dat meen ik wel, ondanks dat we geen hechte relatie hebben. En ik merkte op dat ik hem niet meer vond tussen mijn FB vrienden. Vanmorgen zag ik dat ik een berichtje terug had ontvangen: “Dank je wel, ik heb samen met K. (zijn zoon) een hele leuke dag gehad. En het klopt ik heb geen familie als fb “vriendjes”. Pats. Ik snap dat vrienden via FB een ruim begrip is. De meeste FB vrienden zijn mensen die je kent en geen echte vrienden, maar zo heet het nu eenmaal.

 Blijkbaar wil mijn enige broer geen vrienden met me zijn. En ondanks dat ons contact minimaal is, doet dat toch pijn.

Over een caravan en een ritje langs de rivieren…

… oftewel hoe een bezoekje aan een kampeerwinkel in een roadtrip naar Memory Lane kan leiden.

Opeens, ik weet niet meer precies hoe en waar en al helemaal niet waarom, was ik op Marktplaats aan het speuren naar een caravan. Ja, u leest het goed een c-a-r-a-v-a-n. Niet een gewone natuurlijk, maar ik zocht zo’n mallotig klein caravannetje van vroeger, een Eriba Puck. Ik marktplaatste me suf en daar was hij! Prachtig retro gestyled en hee, da’s niet duur!

’s Avonds liet ik hem aan Erwin zien en zijn reactie verschoof van een blik alsof ik een klap van de molen had gehad naar mij keihard uitlachen. “Jij denkt toch niet dat ik met zo’n achterlijk ding achter mijn auto ga rijden” was de meest milde reactie. Ik verdedigde mijn kleine Eriba met vuur en vlam. “Maar dan kunnen we zaterdags als jij klaar bent met werken hop naar een leuke plek rijden, ’s avonds lekker buiten zitten en dan heerlijk relaxen.” “Kijk hoe leuk!” (voor deze reden was hij duidelijk niet vatbaar, “leuke” caravannetjes is niet zo zijn ding, zeg maar). “En hij kan ook achter mijn auto, dat heb ik al gecheckt.” Hij rolde bijkans over de grond van het lachen.

Ik schakelde stiekem via Whatsapp schoonzus en zwager in. De volgende dag een berichtje van Erwin: “Wat heb je tegen R gezegd? Hij heeft het alleen maar over Eriba caravans en dat ze zo waardevast zijn, een investering voor het leven blablabla.” Ik speelde de vermoorde onschuld en maakte in gedachten een koppeltjeduik toen hij zei dat ik de verkoper dan maar moest emailen.

Maar door al dat gedoe en waarom kunnen mannen nou niet meteen een beslissing maken was het kwaad al geschied. Snik. Mijn mooie retro Eribaatje was al aan iemand anders beloofd. Ik stortte me weer in de wereld die Marktplaats heet en vond een andere. Mooi geprijsd, in goede staat en met alle originele details bij een kampeerwinkel in Elst. Elst, da’s ver weg, maar ik beloofde dat ik zou rijden en zo togen we gisteren op pad.

Na een fijn eindje rijden sloegen we de hoek om naar de parkeerwinkel en daar stond hij, een kleine Eriba Puck. De Calimero van de caravans. Van buiten zag hij er prima uit en ook van binnen was alles nog origineel inclusief de springveren in de banken (poiinngg!). Die zouden dus vervangen moeten worden. Ik slenterde eens nonchalant naar de baas van de winkel, een oud menneke dat net aan de koffie zat. Helaas was de Puck al beloofd aan een stel uit  ’s middags langs zou komen, maar zei hij met een koopmanslach: “Hij is pas verkocht als ik geld heb gekregen!”.

Anyway, we keken nog even smachtend naar de kleine Puck en besloten maar weer op pad te gaan, zo’n beetje via de kleine weggetjes terug naar Amsterdam. En zo kwam het dat we via Ottoland (wat is het daar mooi. Volgens mij mag je daar alleen wonen als je een cursus tuinieren gehad hebt want wat een prachtige tuinen!) en Brandwijk (??) naar Kinderdijk (de molens!) reden. Daar namen we het pontje naar de beide Krimpens (Lek en IJssel) en in Gouderak  staken we de Hollandse IJssel weer over naar Moordrecht. Vanaf Moordrecht toerden we naar Gouda waar Erwin, toen hij 19 was en boos had besloten niet meer bij zijn vader in de zaak te werken, als kok werkte in restaurant de Mallemolen, gelegen bij de molen van Gouda aan een prachtige oude gracht. Helaas waren ze nog niet open en we toerden verder langs  Hee, hierboven woonde ik” en “Hier was De Fluit, die maakte draaiorgels, nou ja, hij zit er nog steeds”. We deden een drankje aan een ander grachtje en omdat het inmiddels al zeker zeven uur was, tuften we rustig weer naar huis.
MyCollage

Uw mening graag!

OK, wat vindt u hier nou van, zijn wij nou echt van die ouderwetse trutten?

De jong-volwassene in ons gezin heeft sinds twee maanden (weer ‘ns) verkering. Aan een gesprek over het hebben van verkering hebben we overigens ook wat avondjes besteed. “Waarom wil je steeds verkering? Maak plezier, ga lekker uit, doe wat je wil!” Maar ik begrijp ook wel dat de dames “niets willen doen” zonder verkering. Wat het hebben van verkering dus heel aantrekkelijk maakt. Anyway, ik neem voor het gemakt maar aan dat de relatie iets meer inhoudt dan alleen maar dat ene.

Natuurlijk rijst dan ook de vraag of het meiske kan blijven slapen. Het antwoord is snel gegeven: nee. En zeker niet na pas 2 maanden verkering; om de drie maanden een nieuw meisje aan de ontbijttafel is toch echt wat te veel van het goede. En gezien de grootte van ons huis kan ik me zo indenken dat het na een half jaar ook nog niet mag. Of is dat wellicht ouderwets?

Hij mag overigens wel bij haar blijven slapen. Waar ik  dan weer vraagtekens bij stel want ik geloof niet dat als wij een dochter zouden hebben de vriendjes al zo snel zouden mogen blijven logeren. Maar dat is gelukkig niet iets waar ik me druk om hoef te maken.

De jongste heeft inmiddels al zeker een half jaar verkering. Wij hebben haar nog niet gezien want hij woont in het zuiden des lands en da’s niet om de hoek.
“Mag ik haar dan een keer meenemen?” ”Tuurlijk. Gezellig!” En dan volgt de hamvraag: “Kan ze dan blijven slapen?” gevolgd door ham-antwoord: “Nee toch!Dan kom je gewoon ’s morgens en ga je ’s avonds weer met de trein naar huis.” Een licht verontwaardigde blik volgt maar hee, het jong is 15… zo gek is dat toch niet?

Het stomme is dat ik niet echt een gerechtvaardigde reden heb dat vriendinnen niet mogen blijven slapen, het is meer dat ik/wij niet belemmerd willen worden in onze vrijheid thuis. In een appartement met drie kamers loop je elkaar nou eenmaal een beetje voor de voeten. Of is dat geen reden en moeten wij onze zoon zijn seksuele (iieeww!!!) vrijheid gunnen?