Maandelijks archief: september 2008

Vamos a Lisboa oh-ohohohoh!

Nou ja en dan in het Portugees natuurlijk. Maar dat reikt niet verder dan Obrigado en Bom dia.

Morgenochtend, op het godsgeklaagde uur van half zeven (TOINK! bent U dan al wakker?), vliegen we naar Lissabon. Met de TAP, dus de vakantie begint al zodra we het vliegtuig instappen. Vier dagen van ongebreidelde sex, drugs en rock ’n roll lekker eten, leuke terassen, wijntjes en heel veel foto’s maken. Het sterft er van de obscure barretjes, waslijnen, uitzichten, muurschilderingen en het eten is compleet anders dan bijvoorbeeld in Spanje.

Kortom ik kan niet wachten.
En ik weet dat u niet kunt wachten tot ik weer terug ben.

Huh?

Dsc_4993_4  Dsc_4994_2

Soulmate

Ieder meisje maakt het minstens één keer in haar leven mee: je word uitgenodigd voor een tuinfeest. Dresscode: elegant, dus helaas, cowboylaarzen en sneakers kunnen niet.

Elegant wandel je het grasveld op om de gastheer en gastvrouw te begroeten. En zak je tot aan je hielen weg in het gras. Damn die naaldhakken.

Solemates Solemates: a girls’ best friend!

Blije biefstuk op je bord

Masages, klassieke muziek en veel bier. Menig man wordt daar supergelukkig van en zo ook Wagyu-runderen. De crème de la crème van het rundvlees, een kilo kost zo rond de 1.000 euro. Het schijnt dat het vlees je cholesterol gehalte verlaagt, voorkomt dat je aderen dichtslibben en men zegt dat het zelfs de kans op kanker verlaagt. Wagyu for president! Volledig stressvrij leven de koeien als God in Frankrijk tot de man van de slachterij langskomt natuurlijk.

Erwin had gisteren een stukje van (verslik je niet!) 70 gram op zijn bord. Bij een normale biefstuk zijn dat voor hem twee happen. Deze niet: kleine hapjes, lekkere saus erbij van eendelever (jaja, niet verantwoord, ik weet het) en slagroom. Wat Chinese groenten en en beetje mie. Smullen.

Voor de rest kregen we tartaar van zeebaars met een sorbet vantomaat, basilicum en rode peper, coquilles, vispotje met thiase groenecurry, sashimi. Allemaal heerlijk. Wel ‘ns witte chocolade mousse met kerriesausgegeten?

Ik raad u allen aan eens bij Chang-I te eten!

Wat is nog erger dan een B-film? Een EO B-film!

Twee hotshot bergbeklimmers redden een andere bergbeklimmer. Deze blijkt de zoon van een rijke winkelketen eigenaar te zijn en deze biedt, uit dank, de klimmers de kans om hun droom waar te maken.

De ene klimmer is een donkere jongen, houdt van rap muziek,live life to the max, die zijn (christelijke) vriendinnetje bezwangert en niet over zijn verantwoordelijkheden nadenkt. De andere jongen is een blanke jongen, kerkgaand, leest boeken van de evangelist Billy Graham, heeft twee jaar geleden zijn vrouw verloren en vindt troost in het geloof. Twee tegenpolen met één doel: het beklimmen van een berg in de Andes.

De film vorderde en het bleef redelijk interessant alhoewel de christelijke ondertoon steeds meer de boventoon kreeg.

Op ongeveer een kwart van de film wist ik hoe het zou aflopen: de zwarte jongen, die zijn zwangere vriendinnetje minder belangrijk vindt dan zijn droom, zou zich bekeren tot een godsdienstige huisvader. En bingo!

Ik zocht de film net even op op internet en de site schakelt meteen door naar de site van Billy Graham. Oeh, hoe fout is dat!

Mooie dag

Mijn schoonvader is weer thuis
Z’n ex-nier doet het prima in zijn nieuwe lijf
Mijn schoonouders zijn vandaag 44 jaar getrouwd

Ik zeg: da’s goed nieuws allemaal!

Even luchten

Jaap, Erwin’s vader, ligt sinds vorige week in het Erasmus MC in Rotterdam omdat hij een nier heeft afgestaan. Nel, mijn schoonmoeder, slaapt ook in het ziekenhuis en laat hem geen seconde alleen, maar af en toe moet ze er ook even uit. Zaterdag waren we weer langs en ontvoerden we Nel uit het ziekenhuis, een beetje lucht geven, zeg maar.

Een borrel bij Hotel New York en dan ergens eten. Vorige keer waren we met haar naar La Pizza geweest en nu wilden we naar Zinc. Nog steeds in de veronderstelling dat Rotterdam een provinciale stad is en "er nog wel plek zou zijn voor ons" klopten we bij verschillende restaurants aan. Alle hippe restaurantjes zaten nokkie vol, Rotterdam is booming.

1309200841413092008418 13092008429

Dus eindigden we in het meest vreselijke Chinese restaurant ter wereld.
Een zaal met wel honderd tafeltjes en maar vijf gasten.
Waar Erwin een tarbotom het leven liet brengen.
Waar de tafeltjes werden afgeruimd door een oberette met gele huishoudhandschoenen aan.
Waar de bediening even vreselijk was als het eten.

Anyway, we hebben vreselijk gelachen enhopelijk Nel even van haar zorgen verlost.

130920084361309200843713092008438